VII SA/Wa 636/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2010 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego postanawia: odmówić zawieszenia postępowania sądowego. W piśmie z dnia 27 marca 2013 r., stanowiącym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, J. B. zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Oprócz zarzutów stawianym rozstrzygnięciu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, J. B. wskazał, że nie jest prawnikiem i jego dotychczasowe pisma do Sądu nie przynoszą rezultatów. Zapowiedział, że zwróci się do Ministra Sprawiedliwości, Ministra Spraw Wewnętrznych oraz do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich o pomoc w lustracji tej sprawy. Wniósł o zawieszenie postępowania od czasu weryfikacji procedur stosowanych przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi art. 124 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd zawiesza postępowanie z urzędu: 1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem § 3; 2) jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 3) jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu; 4) jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości; 5) w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 6) w przypadku, o którym mowa w art. 56. Zgodnie z art. 125 § 1 p.p.s.a Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: 1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym; 2) jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej; 3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu; 4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście. Stosownie do art. 126 p.p.s.a Sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W niniejszej sprawie skarżący wniosek o zawieszenie postępowania uzasadnił koniecznością weryfikacji procedur stosowanych przez Sąd w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy. Zapowiedział bowiem zwrócenie się o pomoc w tej sprawie do Ministra Sprawiedliwości, Ministra Spraw Wewnętrznych oraz do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wskazana przez skarżącego konieczność zawieszenia postępowania sądowego nie mieści się w katalogu przesłanek obligatoryjnych (art. 124 p.p.s.a.) lub fakultatywnych zawieszenia postępowania sądowego (art. 125 p.p.s.a.). Nadto, w przypadku wniosku strony o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 126 p.p.s.a., decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu Sądu, który w szczególności bada celowość wniosku oraz sprawdza, czy nie zmierza on do obejścia prawa i czy za zawieszeniem postępowania przemawiają szczególne okoliczności. W omawianej sprawie tego typu okoliczności nie wystąpiły. Skarżący, w przypadku niezadowolenia z wydawanych w sprawie rozstrzygnięć, mógł skorzystać z przysługujących mu środków odwoławczych – co w niniejszej sprawie czynił. Kwestia zapowiadanego wystąpienia skarżącego do wymienionych przez niego organów nie uzasadnia więc zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Należy też zwrócić uwagę, iż na obecnym etapie zawieszenie postępowania nie byłoby celowe. Postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. odrzucono bowiem skargę J. B. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2012 r. odrzucono skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia z dnia 31 maja 2011 r., a następnie postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. odrzucono zażalenie skarżącego na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. odrzucono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2011 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 18 listopada 2011 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, które postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r. odrzucono. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 18 stycznia 2013 r. (o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia). Prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r. zakończyło się także postępowanie w przedmiocie wniosku J. B. o przyznanie mu prawa pomocy. Sąd ten oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 131 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.