VII SA/Wa 637/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 17 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty, natomiast obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącego. Podkreślić w tym miejscu należy, iż wstrzymanie wykonania decyzji lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd i zgodnie z art. 61 § 6 cyt. ustawy upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Dlatego zastosowanie tej instytucji, będącej wyjątkiem od zasady wykonalności aktu lub czynności, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, ze to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. B. K. nie uzasadniła bowiem w żadnym stopniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie z treści samej decyzji oraz akt sprawy nie wynika, ze jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub spowodować znaczną szkodę. Dodatkowo Sąd oceniając wniosek dokonał jego analizy także w kontekście art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stosownie do którego w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. W przypadku uznania skargi za słuszną w całości lub w części kaucja podlega zwrotowi, natomiast w przypadku oddalenia skargi kaucję przeznacza się na zaspokojenie roszczeń inwestora. Przepis ten jednoznacznie wskazuje na możliwość powstania roszczeń właśnie po stronie inwestora z powodu wstrzymania realizacji inwestycji i służy ochronie jego praw. Możliwość zastosowania cytowanego art. 35a Prawa budowlanego dodatkowo uzasadnia konkluzję, że brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji braku innych dokumentów wskazujących ewidentnie na możliwość wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa nie może stanowić podstawy do zastosowania wnioskowanego środka procesowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.