VII SA/Wa 643/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], Starosta [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w nawiązaniu do art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zawiesił postępowanie wszczęte w dniu [...] września 2012r., dotyczące uregulowania należności w kwocie 6.899,93 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki Skuter [...] o nr rej. [...], do czasu otrzymania prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o orzeczeniu przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z wnioskiem Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. o uregulowanie należności za przechowywanie i dozór pojazdu na strzeżonym parkingu depozytowym, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o przesłanie dokumentów umożliwiających Staroście, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 22 lipca 2012r., o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152,poz. 1018), wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Zdaniem organu pierwszej instancji, wobec braku ww. postanowienia sądu nie ma możliwości wydania decyzji w przedmiocie wskazanego powyżej wniosku, co uzasadnia podjęte postanowienie o zawieszeniu postępowania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. od ww. postanowienia Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 97 § 1 i art. 100 § 1 k.p.a. i stwierdził, że zażalenie jest nieuzasadnione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższe postanowienie wniósł Miejski Zakład Oczyszczania w [...] Sp. z o. o. w [...], dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącego, wydanie przez właściwy sąd orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], na brak którego powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji, nie stanowi koniecznej przesłanki do uregulowania należności podmiotowi prowadzącemu parking za przechowywane pojazdy. Organ pierwszej instancji jest bowiem zobowiązany do zwrotu kosztów i wypłaty wynagrodzenia za dozór i przechowywanie przedmiotowego pojazdu, a do uregulowania sytuacji prawnej tegoż pojazdu nie jest konieczne zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwilżył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego postanowienie organu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść uzasadnienia ma podstawowe znaczenie przy ocenie prawidłowości postanowienia obejmującego wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia kontrolę, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do zastosowania określonej normy prawnej, czy normę tę prawidłowo zinterpretował. Uzasadnienie postanowienia nie będzie spełniało powyższych kryteriów, jeżeli nie odzwierciedlono w nim w dostateczny sposób ustaleń faktycznych, a rozważania organu nie nawiązują do materiału dowodowego i przepisów prawa. Zgodnie z art. 107 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. postanowienie wydane przez organ administracji publicznej powinno zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień § 3 ww. art. 107 uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma, zatem obowiązek dokładnie podać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Jak wskazuje się w doktrynie prawa i orzecznictwie organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 385/87, publ. GAP 1987 r. nr 21, str. 40). Zaś uzasadnienie prawne powinno w szczególności zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Podnieść należy, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zawisłej przed organem I instancji. Zatem rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć w jej całokształcie. Z tego obowiązku organ II instancji nie wywiązał się, a sporządzone uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do uznania, że zawiera uzasadnienie prawne, gdy zważyć, że organ drugiej instancji ograniczył się do zacytowania treści przepisu art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k p.a. po czym stwierdził, że zażalenie jest nieuzasadnione. Tak skonstruowane uzasadnienie spełnia tylko jedną ze wskazanych przesłanek, a mianowicie przytoczenie przepisów prawa. Wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi nie wyjaśnił on podstawy prawnej postanowienia, nie ustalił istniejącego w sprawie stanu faktycznego, nie odniósł wskazanych przez siebie przepisów prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz nie wyciągnął żadnych wniosków, w tym nie wyjaśnił dlaczego zażalenie uważa za nieuzasadnione. W szczególności organ drugiej instancji nie odniósł się do, powołanego przez organ pierwszej instancji, przepisu prawa materialnego, z którego wywiedziono nakaz przeprowadzenia procedury przed sądem powszechnym i uzasadniono, że do czasu jej zakończenia konieczne jest zwieszenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej Spółki. Rozpoznając sprawę ponownie, organ będzie miał na uwadze, powyższe wskazania Sądu. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).