VII SA/Wa 644/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. wniosku adwokata M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. G. na działanie [...] postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi M. S. kwotę 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych), podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towaru i usług tj. kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem złotych, sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi T. G. na działanie [...], postanowieniem z dnia 3 października 2011 r. odrzucił skargę. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał T. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. ( data wpływu do Sądu 6 lutego 2012 r.) Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata M. S. pełnomocnikiem z urzędu dla T. G. W dniu 13 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek adwokat M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 490,00 złotych brutto. Adwokat M. S. w załączeniu przesłała opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że koszty pomocy prawnej z urzędu nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podniosła, że stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie odpowiadają treści wytycznych zawartych w art. 16 ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze z dnia 26 maja 1982 r. ( DZ. U. Nr 16, poz. 124) oraz są sprzeczne z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Pełnomocnik z urzędu skarżącego wskazał, że zgodnie z 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskowana stawka w wysokości 490,00 złotych nie jest wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani nie przekracza wartości przedmiotu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348). W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu przez adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Sąd w dniu 3 października 2011 r. postanowienia. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 – 240 złotych. W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług , obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (23%). W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 27,60 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwotę 147,60 złotych. W ocenie Sądu, nie zachodzą podstawy do uwzględnia wniosku pełnomocnika o przyznanie większej kwoty tj. 490,00 złotych. Sąd, orzekając o kosztach postępowania, ustalił na podstawie wyżej przywołanych przepisów opłatę adekwatną do nakładu pracy adwokata. Zdaniem Sądu, nakład pracy adwokata sporządzającego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie uzasadnia przyznania zwiększonej kwoty z uwagi na jej stopień trudności, a poza tym pełnomocnik wnosząc o zasądzenie wynagrodzenia wyższej kwoty nie uzasadnił swojego wniosku (nie podniósł żadnych szczególnych okoliczności mających wpływ na jego nakład pracy wykraczający poza typowe sytuacje przewidziane przez ustawodawcę). Mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należy uznać, że przyznana w sentencji postanowienia kwota wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. Z przytoczonych względów na podstawie art. 250 powołanej na wstępie ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.