VII SA/Wa 645/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm – zwanej dalej k.p.a.) - odmówił skierowania J. P. N. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu 25 stycznia 2010 r. zostało wszczęte, na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej [...] [...], postępowanie administracyjne w sprawie skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż w aktach kierowcy znajduje się orzeczenie lekarskie wydane dnia [...] marca 2001 r., stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami kat. B, ważne bezterminowo. Na podstawie ww. orzeczenia w dniu [...] lipca 2001 r. wydano skarżącemu prawo jazdy kat. B. W uzasadnieniu decyzji wskazano ponadto, iż w toku postępowania wyjaśniającego skarżący dostarczył: orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami ważne na okres 5 lat, orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, ważne również na okres 5 lat. Skarżący choruje na cukrzycę i od wielu lat jest pod opieką Poradni Diabetologicznej. Do akt sprawy dołączono również orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. od lekarza uprawnionego do badań kierowców, w którym stwierdzono brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami, ale wyznaczono termin ponownego badania na dzień [...] lutego 2015 r. oraz określono, iż pojazd należy prowadzić w okularach. Organ wskazał, iż strona skarżąca nigdy w przeszłości nie była karana za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości i nie ma na swoim koncie żadnych wykroczeń dotyczących naruszeń przepisów ruchu drogowego, co potwierdza zaświadczenie wydane przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji w dniu [...] marca 2010 r. W ocenie organu powyższe ustalenia wskazują, iż w przypadku J. N. nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami kat. B. Stąd też skoro żadna z przesłanek z art. 122 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie została spełniona brak było podstaw do skierowania na badania lekarskie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., działając w oparciu o art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o skierowaniu J. N. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] [...] zarzucił decyzji naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na błędnym przyjęciu, iż brak jest przesłanek do skierowania J. N. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w sytuacji gdy z opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej w dniu [...] listopada 2009 r. do sprawy sygn. [...] wynika, iż skarżący choruje na cukrzycę w wyniku, której zdarzają się chwilowe zaburzenia świadomości oraz rozpoznano u niego zespół psychoorganiczny padaczki oraz obrazę przepisów postępowania mianowicie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu faktycznym do dowodów i faktów, na których organ administracyjny się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, szczególnie w zakresie ww. opinii. Organ II instancji podniósł, iż materialnoprawną podstawę decyzji o odmowie skierowania na badania lekarskie w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania stanowił art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z powołanym przepisem, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Organowi temu uprawnienia takie nadaje ust. 1 pkt 4 ustawy. Prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia - w myśl ust. 1 pkt 4 - jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Okoliczności muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują. Zdaniem kolegium, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji obciążone jest wadliwością. Organ I instancji rozstrzygnął bowiem kwestię, która nie pozostawała w jego gestii. Orzekł, iż nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami w stosunku do J. N., do czego nie był uprawniony z uwagi na brak wiedzy w tym zakresie. O tym czy istnieją czy też nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami decyduje uprawniony lekarz (art. 122 ust. 4 ustawy). W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zaistniały zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego. Organ podniósł, iż w aktach sprawy brak co prawda opinii sądowo - psychiatrycznej wydanej w dniu [...] listopada 2009 r. do sprawy sygn. [...] z której wynika, iż skarżący choruje na cukrzycę, w wyniku której zdarzają się chwilowe zaburzenia świadomości oraz rozpoznano u niego zespół psychoorganiczny padaczki, jednakże, organ uznał, że należy dać wiarę oświadczeniu Prokuratora, iż opinia taka istnieje. Do Kolegium wpłynęło również pismo z Sądu Rejonowego [...] [...] IV Wydział Karny potwierdzające istnienie dokumentacji wraz odpisem aktu oskarżenia z dnia [...] czerwca 2010 r., z którego wynika, iż "biegli nie rozpoznali u J. N. objawów choroby psychicznej, jednakże stwierdzili organiczne zaburzenie osobowości, który to stan ograniczał w chwili czynu w stopniu znacznym możliwość jego rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem". Skoro zatem biegły lekarz psychiatra stwierdził istnienie u kierującego schorzeń które mogą mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym organ uznał, iż istnieją poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. W ocenie organu zaświadczenia przedstawione przez odwołującego się nie zostały wystawione przez uprawnioną do tego jednostkę. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz.15) badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt. 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż wojewódzkie ośrodki medycyny pracy są jedynymi jednostkami uprawnionymi do wykonywania badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust.1 pkt. 4 wykonane poza wojewódzkimi ośrodkami medycyny pracy nie wywołują żadnych skutków prawnych. Przedstawione zaświadczenia lekarskie określają cel w jakim zostały przeprowadzone. Badania te nie zostały przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w stosunku do osoby co do której stanu zdrowia istnieją zastrzeżenia. Orzeczenia psychologiczne z dnia [...] lutego 2010 r. i [...] lutego 2010 r. zostały przeprowadzone na podstawie art. 39k i 39m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), które to badania są związane z wykonywaniem pracy kierowców wykonujących przewozy drogowe. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2010 r. zostało zaś wykonane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy, który to przepis stwierdza obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu przez osobę ubiegającą się o wydanie prawa jazdy. Organ odwoławczy wskazał, iż posiadanie ważnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi nie stanowi przeszkody do kontroli stanu zdrowia, gdy pojawią się uzasadnione wątpliwości. Decyzja Prezydenta [...] została wydana z naruszeniem prawa, co przesądziło o jej uchyleniu i konieczności orzeczenia o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. N. wnosząc o jej uchylenie w całości. W skardze zarzucono: - naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 122 ust. 1 pkt. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym, poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez organ, iż istnieją zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, w sytuacji gdy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można wyciągnąć tak daleko idących wniosków, - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności, gdyż decyzję swoją organ II Instancji oparł na dokumencie - opinii sądowo psychiatrycznej - którego nie ma w aktach sprawy, a zatem organ nie mógł się z nią zapoznać i zweryfikować jej treści, a także poprzez nadużycie zaufania skarżącego poprzez wydanie dla niego niekorzystnej decyzji w oparciu o dokument, nie stanowiący materiału dowodowego sprawy a zaliczenie w jego poczet aktu oskarżenia skierowanego do sądu przeciwko J. N., w sytuacji gdy nie było konieczności i takiej potrzeby, aby upubliczniać fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko skarżącemu, gdyż samo w sobie nie ma ono znaczenia i wpływu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skarżący wskazał, iż w aktach sprawy brak jest opinii sądowo psychiatrycznej, wydanej w dniu [...] listopada 2009 r., na którą to powołuje się Prokuratura. Zatem organ wydający niekorzystną dla skarżącego decyzję, nie mógł zapoznać się szczegółowo z zapisem ujętym w opinii, który to z kolei ma stanowić podstawę skierowania J. N. na badania lekarskie. Zupełnie zbędnie, do akt sprawy załączono akt oskarżenia skierowany do Sądu przeciwko J. N., upubliczniając tym samym, bez wyraźnej potrzeby i konieczności, fakt toczenia się postępowania karnego przeciwko skarżącemu. W skardze podniesiono, iż protokół badania stanowiący integralną część opinii sądowo psychiatrycznej składa się z zapisu informacji uzyskanych od badanego J. N. Jest to swoisty wywiad, spisanie niezbędnych danych o życiu, zdrowiu, pracy, rodzinie badanego. Zatem stwierdzenie o chwilowych zaburzeniach świadomości i zespole psychoorganicznym nie pochodzi od biegłych, nie jest to diagnoza biegłych ani ich ocena stanu zdrowia skarżącego, lecz dane, które mogły zostać wskazane tylko i wyłącznie przez samego badanego. Sformułowania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego są tym bardziej niedopuszczalne, iż organ ten nie mogło zapoznać się z treścią przedmiotowej opinii. Dlatego też rażącym naruszeniem jest konstatowanie przez organ, iż biegły lekarz psychiatra stwierdził istnienie u kierującego schorzeń, które mogą mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym, w sytuacji gdy w opinii nie ma takiego stwierdzenia, biegły nie diagnozował stanu zdrowia badanego w tym zakresie. Kolejnym rażącym naruszeniem ze strony Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest stwierdzenie, iż organ I instancji rozstrzygnął kwestię, która nie pozostawała w jego gestii, tj. orzekł, iż nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami przez J. N. Skarżący wskazał, iż organ I Instancji nie wypowiadał się merytorycznie czy cierpi on na schorzenia mogące mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym czy nie, lecz jedynie badał czy w przypadku J. N. zachodzi którakolwiek z przesłanek wymieniona w art. 122 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ I Instancji zatem wypowiadał się wyłącznie w zakresie czy istnieją jakiekolwiek wątpliwości, czy też zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. W razie powzięcia tych wątpliwości i zastrzeżeń organ skierowałby skarżącego na właściwe badania. Wtedy dopiero rozstrzygnięta byłaby sprawa merytorycznie. W skardze zarzucono, iż z jednej strony organ dysponuje bogatą dokumentacją medyczną wydaną bezpośrednio w związku z określeniem ewentualnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a stwierdzającą wprost ich brak, z drugiej zaś organ nie dysponuje opinią sądowo - psychiatryczną, na która powołuje się Prokuratura, a która to została wydana w zupełnie innej sprawie, i przedmiot badania był zupełnie inny. Opinia sądowo – psychiatryczna wydana została w zupełnie innych okolicznościach, a nadto nie stanowi ona materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Wobec zatem braku zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, organ I instancji podjął słuszną decyzję. Do przeciwnego bowiem rozstrzygnięcia nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący może być w takim stanie i tym samym nie gwarantuje on bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 28 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), z urzędu przeprowadzić dowód uzupełniający z opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 17 listopada 2009 r. dotyczącej J. P. N. ze sprawy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś, do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga J. N.a nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nie narusza prawa. W przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji publicznej stanowił art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie, z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jak trafnie podniósł organ II instancji ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ wydający uprawnienia do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby uprawnienia te otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także by kontrolował on czy nie utraciły one tych warunków. Umocowanie do podejmowania takich działań przez organ znajduje się w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego pojazdem przez organ do poddania się badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu sprawdzenia istnienia lun braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem - w myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 - jest dopuszczalne więc tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Z treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15 - zwanego dalej rozporządzeniem) - wydanego na podstawie art. 123 ww. ustawy wynika, że starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Badania te zgodnie z § 3 ust. 1 w związku z § 14 rozporządzenia przeprowadzane są przez uprawnionego lekarza, zaś na podstawie § 9 ust. 1 tegoż rozporządzenia przeprowadzane są w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Z powyższego wynika, iż aby organ mógł skierować konkretną osobę na badanie lekarskie, po pierwsze musi istnieć przesłanka materialnoprawna w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia" tej osoby a po drugie, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem muszą być potwierdzone w wyniku przeprowadzonego postępowania na skutek wiarygodnej informacji. Podkreślić przy tym należy, iż podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem (zob. np. wyrok WSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 710/09, Lex nr 620243). W ocenie Sądu opinia sądowo-psychiatryczna jest bezspornie taką potwierdzoną informacją. Z opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia [...] listopada 2009 r. ze sprawy [...], z której Sąd na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. przeprowadził dowód z urzędu wynika jednoznacznie, że skarżący J. N. choruje na cukrzycę, ma założoną pompę insulinową, zdarzają mu się stany nagłego niedocukrzenia, co powoduje chwilowe zaburzenia świadomości. Ponadto, rozpoznano u skarżącego zespół psychoorganiczny padaczki. Zdaniem Sądu opisane w przywołanej opinii schorzenia stanowią informację o "ustawowych" zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, o których mowa w art. 122 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i które uprawniały organ do orzeczenia o skierowaniu na badania lekarskie w celu sprawdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zasadnie więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniosło w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., że skoro biegły lekarz psychiatra stwierdził istnienie u kierującego J. N. schorzeń, które mogą mieć wpływ na jego uczestniczenie w ruchu drogowym to należało uznać, że istnieją poważne zastrzeżenia co do jego stanu, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji należało skierować skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. Sąd zauważa, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a ma na celu wyjaśnienie wątpliwości lub zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie ma podstaw do cofnięcia prawa jazdy, jak i że podstawy do cofnięcia prawa jazdy występują. Fakt posiadania aktualnych badań lekarskich przez skarżącego J. N. nie ma w takiej sytuacji znaczenia. Ponadto Sąd zauważa, że słusznie wskazał organ II instancji, iż zaświadczenia przedstawione przez skarżącego nie zostały wystawione przez uprawnioną do tego jednostkę. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt. 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Z wymienionego przepisu wynika, iż wojewódzkie ośrodki medycyny pracy są jedynymi jednostkami uprawnionymi do wykonywania badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt. 4 ustawy. Badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust.1 pkt. 4 wykonane poza wojewódzkimi ośrodkami medycyny pracy nie wywołują żadnych skutków prawnych. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenia lekarskie określają cel w jakim zostały przeprowadzone. Badania te nie zostały przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w stosunku do osoby co do której stanu zdrowia istnieją zastrzeżenia. Orzeczenia psychologiczne z dnia [...] lutego 2010 r. i [...] lutego 2010 r. zostały przeprowadzone na podstawie art. 39k i 39m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które to badania są związane z wykonywaniem pracy kierowców wykonujących przewozy drogowe. Natomiast, orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2010 r. zostało wykonane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy, który to przepis stwierdza obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu przez osobę ubiegającą się o wydanie prawa jazdy. Posiadanie przez skarżącego ważnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi nie stanowi przeszkody do kontroli jego stanu zdrowia, gdy pojawią się uzasadnione wątpliwości. Zaświadczenie lekarskie posiadane przez skarżącego, nie stanowi bowiem źródła nabycia określonych praw, lecz stanowi wyłącznie dodatkowy warunek przy ubieganiu się przez niego o prawo do kierowania pojazdami. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ II instancji art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie, którego nie ma w aktach sprawy Sąd stwierdza, że oczywiste jest to, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przyjęło to co w opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia [...] listopada 2009 r. ze sprawy [...] jest napisane. Prokurator jest bowiem zawodem zaufania publicznego i organ uznał tylko, że taka opinia istnieje, a zatem nasuwa się wątpliwość co do stanu zdrowia, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa i w wyczerpujący sposób wyjaśnił podstawy swojego rozstrzygnięcia. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.