VII SA/Wa 646/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. i D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. i D. K. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 25 lutego 2022 r. E. K. i D. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu wskazali, że wniosek jest uzasadniony z uwagi na fakt, iż wykonanie decyzji wiąże się ze znacznymi kosztami oraz niemożnością odwrócenia konsekwencji jej wykonania, pomimo potencjalnego uchylenia decyzji. Podnieśli ponadto, że wykonanie decyzji spowodowałoby trwałą zmianę stanu faktycznego. Wskazali również, że brak zawieszenia wykonania decyzji spowoduje, iż prawo do sądowej kontroli decyzji będzie miało w niniejszej sprawie charakter iluzoryczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i w związku z tym jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została co najmniej jedna z przewidzianych prawem przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w jego § 1 (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w razie stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia tych okoliczności w danej sprawie spoczywa jednak na stronie wnioskującej o przyznanie ochrony tymczasowej. Jej zadaniem jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie, a co najmniej uprawdopodobnienie, zaistniałych przesłanek wstrzymania. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Natomiast w tej sprawie skarżący nie przedstawili argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniosą oni znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do nich trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony, niepoparte żadnymi szczegółowymi wyliczeniami, czy dokumentacją nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przesądzając o zasadności twierdzeń żadnej ze stron postępowania, należy podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.