VII SA/Wa 650/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. (nr [...]), działając na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zw. dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na K. M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł, za niedopełnienie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2006r. (nr [...]), nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania zbudowanej części korytarza, włączonej do lokalu mieszkalnego nr [...], w budynku przy ul. [...], bez wymaganego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, wzywając do jej uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 14 listopada 2007r. (protokół nr [...]) oraz w dniu 25 stycznia 2008r. (protokół nr [...]) ustalił, że obowiązek nakazany ww. decyzją z dnia [...] października 2006r. nie został wykonany, co uzasadniało wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, w związku z art. 144 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia K. M. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2007r. W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu powiatowego dodając ponadto, że wobec niewykonania nałożonego obowiązku, do zobowiązanego zostało wysłane w dniu 15 stycznia 2007r. upomnienie, a następnie w dniu [...] listopada 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. [...] wystawił tytuł wykonawczy, którego doręczenie w dniu 29 listopada 2007r. wszczęło postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. W wyniku dokonanych czynności kontrolnych ustalono, że wymagany obowiązek nie został wykonany. Organ powołując się na treść art. 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podniósł, że nie może na etapie postępowania egzekucyjnego badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wydając ww. postanowienie organ I instancji prawidłowo zastosował się do dyspozycji przepisu art. 122 § 2 ww. ustawy. Wysokość grzywny uzasadniona była upływem rocznego terminu od wydania przedmiotowego nakazu, który nie został wypełniony pomimo, iż K. M. przy zażaleniu złożył w dniu 7grudnia 2007r. pismo informujące o jego wykonaniu. Niewykonanie obowiązku potwierdziła wizja dokonana w dniu 25 stycznia 2008r. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył K. M., wnosząc o stwierdzenie, że "włączenie zabudowanej części korytarza do lokalu mieszkalnego" nie odpowiada prawdzie i decyzja z dnia [...] października 2006r. powinna być anulowana. Postawienie przed 15 laty ww. kraty, za zgodą administracji, nie naruszało prawa. Ponadto, krata nie powoduje żadnej uciążliwości dla mieszkańców budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi K. M. wskazał, że przestrzeń za kratą nigdy nie została włączona do lokalu nr [...], jak również nie jest i nie będzie przez nikogo wykorzystana. W ocenie skarżącego, nie stanowi ona niewygody lub zagrożenia dla mieszkańców budynku, a jej postawienie nie naruszało prawa budowlanego. Drzwi kraty nie są zamykane na klucz. Skarżący podniósł ponadto, że o decyzji z dnia [...] października 2006r. w ogóle nie został powiadomiony, a o jej treści dowiedział się dopiero z pisma z dnia 21 lutego 2007r., nie mógł się zatem odwołać. Nie został również powiadomiony o odbytej w dniu 25 stycznia 2008r. wizji lokalnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu niepowiadomienia o oględzinach wyznaczonych na dzień 25 stycznia 2008r. organ wyjaśnił, że jakkolwiek zawiadomienie zostało wysłane na adres nieruchomości, w której zlokalizowany jest przedmiot postępowania, a nie na adres zamieszkania zobowiązanego, to jednak sam zobowiązany posługiwał się ww. adresami zamiennie, co wynika z akt sprawy. Ponadto, K. M. w lokalu nr [...] przy ul. [...] prowadzi działalność gospodarczą, nie jest zatem błędem skierowanie korespondencji na adres prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Kontroli Sądu podlegało postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2007r., którym organ ten nałożył na K. M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia z dnia [...] października 2006r. (nr [...]) nakazał K. M. przywrócenie poprzedniego stanu użytkowania zbudowanej części korytarza, włączonej - bez wymaganego prawem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania - do lokalu mieszkalnego nr [...], w budynku przy ul. [...]w W., którego to nakazu zobowiązany nie wykonał. Fakt niewykonania ww. obowiązku wynika z protokołów oględzin przeprowadzonych przez organ powiatowy w dniu 14 listopada 2007r. (nr [...]) oraz w dniu 25 stycznia 2008r. (nr [...]) w budynku mieszkalnym przy ul [...] w W. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ zobowiązany był stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co też organ prawidłowo uczynił. Po uprzednim wystosowaniu w dniu 15 stycznia 2007r. upomnienia (nr –[...]), organ dokonał w dniu 14 listopada 2007r. oględzin (protokół nr – [...]), po czym przystąpił do egzekucji nakazanego obowiązku, wystawiając w dniu 21 listopada 2007r. tytuł wykonawczy (nr [...]). Następnie po ustaleniu w dniu 25 stycznia 2008r. (protokół nr – [...]), że zobowiązany w dalszym ciągu nie wykonał nakazu, organ zastosował kolejny środek egzekucyjny w postaci nałożenia w drodze postanowienia grzywny w celu przymuszenia, działając w ramach dyspozycji przepisów art. 119 i 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 119 § 1 i 2 ww. ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym Z treści art. 121 § 2 i 4 powołanej ustawy wynika natomiast, że (...) każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł (...). Przy czym, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa Należało zatem stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zarówno postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] odpowiadają prawu. Nie można było podzielić zarzutów skargi, dotyczących decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2006r., gdyż - jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 29 ust 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Podobnie Sąd zobowiązany był do kontroli zaskarżonych aktów, które - jak wskazano na wstępie - zostały wydane w postępowaniu egzekucyjnym, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Ponadto wskazać należy, że zarzut niepowiadomienia skarżącego o oględzinach wyznaczonych na dzień 25 stycznia 2008r. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie to zostało wysłane na adres ul. [...] m [...] w W., w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 § 1 pkt 1 kpa. Przy czym, zgodnie z brzmieniem art. 42 § 1 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jak wynika z akt sprawy (dokumentacja fotograficzna do protokołu z dnia 14 listopada 2007r.), K. M. prowadzi w lokalu nr [...] przy ul. [...] m [...] w W. gabinet lekarski, który jest niewątpliwie jego miejscem pracy. W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.