VII SA/Wa 652/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie przekazania pisma zgodnie z właściwością I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). VII SA/Wa 652/10 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) przekazał pismo M. K. z dnia [...] listopada 2009 r.,według właściwości do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 13 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [...] wpłynęło pismo M. K. dotyczące niewłaściwego wyposażenia cel w Areszcie Śledczym w [...], w którym powołano się na przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz.U. Nr 229, poz. 2275 ze zm.). Art. 1 w/w ustawy określa ogólne wymagania dotyczące bezpieczeństwa produktów, obowiązki producentów i dystrybutorów w zakresie bezpieczeństwa produktów oraz zasady i tryb sprawowania nadzoru w celu zapewnienia bezpieczeństwa produktów wprowadzanych na rynek. Zgodnie z art. 3 pkt 5 tej ustawy poprzez wprowadzanie na rynek należy rozumieć dostarczanie lub udostępnianie przez producenta lub dystrybutora produktu dystrybutorowi lub konsumentowi. Tak więc przepisy ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów nie mają zastosowania do produktów, które są użytkowane w areszcie. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał pismo organowi właściwemu. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. 2009 r. Nr 151, poz. 1219, ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia M. K. utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację organu pierwszej instancji i wskazał, że wśród kompetencji Inspekcji Handlowej brak jest uprawnienia do dokonywania kontroli bezpieczeństwa produktów w Aresztach Śledczych. Zgodnie z art. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 5 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, przedmioty znajdujące się w Areszcie Śledczym nie są w rozumieniu ustawy produktami wprowadzonymi na rynek, a tym samym nie jest możliwe przeprowadzenie ich kontroli w świetle unormowań ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Zgodnie z definicją zawartą w art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93, ze zm) za konsumenta może być uważna tylko osoba fizyczna znajdująca się w sytuacji prawnej, polegającej na dokonywaniu czynności cywilnoprawnej, mającej wywołać skutek prawny w jej relacji z przedsiębiorcą, a ta czynność nie może być bezpośrednio związana z prowadzoną przez tę osobę działalnością gospodarczą lub zawodową. Wobec takiego unormowania więzień przebywający w areszcie śledczym nie jest konsumentem. Warunki panujące w Areszcie Śledczym podlegają kontroli na podstawie art. 5 i 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 2, poz. 201, ze zm). Zgodnie z art. 6 powyższej ustawy, do zakresu działania dyrektora okręgowego Służby Więziennej należy w szczególności nadzorowanie działalności podległych zakładów karnych, aresztów śledczych, a także utrzymania bezpieczeństwa i porządku w podległych jednostkach. Taką jednostką terenową jest Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w [...]. Skargę na powyższą decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i wniósł o przedstawienie wyników kontroli produktów znajdujących się w areszcie śledczym, ewentualnie o przeprowadzenie takiej kontroli. W uzasadnieniu podniósł, że jest użytkownikiem produktów znajdujących się w areszcie śledczym, a co za tym idzie ma prawo na podstawie przepisów kodeksu cywilnego do uzyskania informacji pochodzących z kontroli takich produktów. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, że skarga dotyczy postanowienia przekazującego organowi podanie zgodnie z właściwością na podstawie art. 65 § 1 kpa. Formalnoprawny charakter zaskarżonego postanowienia oznacza, że zarzuty skarżącego związane z bezpieczeństwem korzystania z przedmiotów stanowiących wyposażenie aresztu śledczego nie mogą być skutecznie podnoszone w tym postępowaniu. Przedmiotem oceny Sądu jest bowiem jedynie kwestia prawidłowości zastosowania art. 65 § 1 kpa. Zgodnie z art. 19 kpa jednym z podstawowych obowiązków organu administracji publicznej, który ma załatwić określoną sprawę, jest ustalenie zakresu swojej właściwości, w tym właściwości rzeczowej. Przy ustalaniu właściwości rzeczowej niezbędnym elementem jest ustalenie rodzaju sprawy administracyjnej, której rozpoznania i rozstrzygnięcia żąda strona. Jeśli organ administracji, do którego skierowano podanie, nie jest właściwy do załatwienia sprawy stanowiącej jego przedmiot, nie może skutecznie wszcząć i prowadzić postępowania. Prawidłową formą uznania się przez organ administracji publicznej za niewłaściwy do załatwienia sprawy jest wydanie postanowienia o przekazaniu wniosku organowi właściwemu (art. 65 kpa) Z akt sprawy wynika, iż skarżący złożył w dniu 13 listopada 2009 r. do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] pismo dotyczące niewłaściwego wyposażenia cel w Areszcie Śledczym w [...]. Podzielić należy stanowisko organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, iż właściwy do rozpoznania sprawy przedstawionej przez skarżącego był Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w [...], jako rejonowa jednostka podległa dyrektora okręgowego Służby Więziennej. Właściwość ta wynika z § 2 pkt 12 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 lutego 2004 r. w sprawie siedzib, terytorialnego zasięgu i szczegółowego zakresu działania dyrektorów okręgowych Służby Więziennej oraz struktury organizacyjnej okręgowych inspektoratów Służby Więziennej (Dz. Urz. MS Nr 2 poz. 6). Stosownie do treści w/w przepisu do zakresu działania dyrektora okręgowego Służby Więziennej, zwanego dalej dyrektorem okręgowym, oprócz zadań określonych w art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, należy w szczególności załatwianie próśb, skarg i wniosków składanych przez funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej, osoby pozbawione wolności oraz inne osoby. W ocenie Sądu, organy inspekcji handlowej precyzyjne określiły treść żądania strony skarżącej tym samym wskazując prawidłowo organ właściwy do rozpoznania podania. Podkreślić w tym miejscu należy, że przekazanie pisma skarżącego do organu właściwego prowadzi do uruchomienia postępowania przez organ właściwy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.