VII SA/Wa 655/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk ( spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr .[...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Rady Gminy L. na rzecz T. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w P. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...] złożyła do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Gminy [...]nr [...]z [...]kwietnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]dla części obrębu [...] (teren przy ulicy [...]) (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. 7475) zaskarżając ją w całości. Spółka wskazała na istotne naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 1 ust. 2 pkt 6, art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 3 ust. 2 pkt 12, art. 17, art. 17 pkt 1, art. 17 pkt 9, art. 17 pkt 11-14, art. 18, art. 19, art. 15 ust 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 27 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. - dalej jako u.p.z.p.) "procedury planistycznej" uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego zaskarżoną uchwałą, 2. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32, art. 64 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 - dalej jako k.c.) poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego przysługującego gminie oraz naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony własności w odniesieniu do nieruchomości (działek) stanowiących własność Skarżącego oraz niezgodne z zasadą proporcjonalności i równości nadmierne ograniczenie prawa własności nieruchomości (działek) Skarżącego położonych na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym zaskarżoną Uchwałą. Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz orzeczenie o przywróceniu obowiązywania poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]z [...]marca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]dla części obrębu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . Nr [...]poz. [...]); 2. ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości (działek) stanowiących własność Skarżącego o numerach ewidencyjnych: [...] KW nr [...]),[...] (KW nr [...]),[...] (KW nr [...]),[...] (KW nr [...]),[...] (KW nr [...] oraz nieruchomości sąsiednich od strony południowej tj. działek o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...] (KW [...]) oraz [...] (KW [...] 3. orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu Strona podniosła, że jest właścicielem nieruchomości objętych planem (szczegółowo wymienionych powyżej) przez co ma interes prawny w jego kwestionowaniu. W jej ocenie zaskarżona uchwała poprzez: a) istotne naruszenie zasad i trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. naruszenie art. 28 ust. 1, art. 27, art. 17, art. 17 pkt 1, art. 17 pkt 9, art. 17 pkt 11-14, art. 18, art. 19, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., b) przekroczenie granic władztwa planistycznego tj. naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 1 ust. 2 pkt 6, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 1 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p., c) naruszenie zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP, d) naruszenie zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, nadmiernie ogranicza przysługujące Skarżącej prawo własności nieruchomości dz. ewid. [...],[...],[...],[...],[...] (stanowiących wcześniej działkę nr [...]) określone w art. 64 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w art. 140 k.c., pozbawiając Skarżącą w sposób bezpośredni, realny i aktualny prawa zabudowy działki nr ew. [...] trzecim budynkiem o charakterze usługowym, ponadto ograniczając zabudowę usługową na obszarze działki nr ewid. [...] wyłącznie do zakresu usług zdrowia oraz dodatkowo pozbawiając Skarżącą prawa do dokonania zmian w dwóch budynkach mieszkalno-usługowych już wybudowanych przez Skarżącego na działkach [...],[...]oraz [...]. Interes prawny oraz uprawnienia Spółki naruszają postanowienia § 8 ust 3, § 9 ust. 4, § 18 pkt 2, § 19 pkt 2, § 28, § 29, § 30 planu, które zmieniły podstawowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz przeznaczenia i zagospodarowania terenu na obszarze nim objętym. Plan pozbawia Skarżącą również prawa zabudowy działki nr ew. [...]trzecim budynkiem o charakterze usługowym, ograniczają zabudowę usługową działki nr ew. [...]wyłącznie do zakresu usług zdrowia, ponadto Spółka nie może aktualnie dokonać zmian w dwóch budynkach mieszkalno-usługowych wybudowanych na działkach nr ew[...],[...]oraz [...], a co było możliwe przed przyjęciem zaskarżonej uchwały. Zdaniem Skarżącej: a) § 8 ust 3 planu powoduje, że aktualnie na terenie oznaczonym 1U w pasie terenu zlokalizowanym pomiędzy zachodnią granicą obszaru objętego planem, a wyznaczoną w planie linią zabudowy nieprzekraczalną nie można na działce nr [...]wybudować parkingów i obiektów do czasowego gromadzenia odpadów, co w efekcie pozbawia prawa do zabudowy tej działki trzecim budynkiem o charakterze usługowym, b) § 9 ust. 4 planu powoduje, że aktualnie w obszarze oznaczonym 1U w pasie terenu zlokalizowanym pomiędzy zachodnią granicą obszaru objętego planem, a wyznaczoną w planie linią zabudowy nieprzekraczalną nie może na działce nr [...]wybudować obiektów do czasowego gromadzenia odpadów i obiektów dozoru posesji, co w efekcie pozbawia prawa zabudowy tej działki trzecim budynkiem o charakterze usługowym, c) § 18 pkt 2 planu powoduje brak możliwości przyłączenia do gminnej sieci wodociągowej ponieważ nie istnieje w tym obszarze sieć wodociągowa gminy Lesznowola o parametrach określonych w § 18 pkt 2 planu, co pozbawia w efekcie prawa zabudowy działki nr [...]trzecim budynkiem o charakterze usługowym, d) § 19 pkt 2 planu powoduje brak możliwości przyłączenia do gminnej sieci kanalizacyjnej ponieważ nie istnieje w tym obszarze żadna sieć kanalizacyjna i deszczowa gminy [...], a tym bardziej o parametrach określonych w § 19 pkt 2 planu co pozbawia prawa zabudowy działki nr [...]trzecim budynkiem o charakterze usługowym, e) § 28 planu zmienia wszystkie podstawowe parametry zabudowy na obszarze 1U m.in. poprzez: - zmniejszenie wskaźnika intensywności zabudowy do nie więcej niż 0,8 - zmniejszenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej do nie więcej niż 40%, - zwiększenie udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej do poziomu nie mniej niż 40%, - zmniejszenie wysokości zabudowy do nie więc niż 12 metrów, z wyjątkiem zabudowy gospodarczej i garażowej oraz obiektów dozoru posesji, - ustalenie przeznaczenia obszaru objętego planem oznaczonego jako 1U wyłącznie na zabudowę usługową z zakresu usług zdrowia, - zmniejszenie minimalnej szerokości frontu działki do 15 metrów, pozbawiając w ten sposób prawa zabudowy działki nr [...] trzecim budynkiem o charakterze usługowym, przy jednoczesnym ograniczeniu zabudowy usługowej wyłącznie do zakresu usług zdrowia, f) § 29 planu zmienia wszystkie podstawowe parametry zabudowy na obszarze 2U m.in. poprzez: - zmniejszenie intensywności zabudowy do wskaźnika nie więcej niż 1,5 - zwiększenie udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej do poziomu nie mniej niż 40%, - zmniejszenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej do nie więcej niż 50%, - zmniejszenie wysokości zabudowy do nie więc niż 12 metrów, z wyjątkiem zabudowy gospodarczej i garażowej oraz obiektów dozoru posesji, - ustalenie szerokości frontu działki wynoszącego 30 metrów, - ustalenie przeznaczenia obszaru objętego planem oznaczonego jako 2U wyłącznie na zabudowę usługową z zakresu usług zdrowia pozbawiając w ten sposób prawa zabudowy działki nr [...] trzecim budynkiem o charakterze usługowym, przy jednoczesnym ograniczeniu zabudowy usługowej wyłącznie do zakresu usług zdrowia, g) § 30 planu wprowadza obszar 3U, którego nie było w ostatnim wyłożeniu pozbawiając w ten sposób Spółkę udziału w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy i prawa do wniesienia uwag, h) Załącznik nr 1 do planu (rysunek planu) zmienia linię zabudowy nieprzekraczalną nieruchomości Skarżącego poprzez jej zwiększenie z 10 metrów do 30-35 metrów. Strona wskazała także, że na podstawie poprzedniego planu uzyskała prawo do zabudowy swoich nieruchomości w określony sposób, zaś nowy plan ten sposób narusza. Przedstawiła również przebieg postępowania budowlanego. Zdaniem Spółki wprowadzone planem ograniczenie prawa własności nieruchomości jest nieproporcjonalne, zaskakujące i zbędne dla zapewnienia w koniecznym zakresie racjonalnej gospodarki przestrzennej, w sytuacji gdy zmienione podstawowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla niewielkiego obszaru objętego planem są inne niż dla obszarów sąsiednich. Przykładowo na obszarze MNU dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy wynosi 14 metrów, a w przypadku obszaru objętego zaskarżoną uchwałą 12 metrów, z kolei minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki na obszarze sąsiadującym od południa (6U/MN) wynosi 30%, a dla obszaru objętego zaskarżoną uchwałą 40%. Poprzedni miejscowy plan, jak i wydane decyzje o pozwoleniu na budowę dopuszczały zabudowę nieruchomości Spółki dwoma budynkami mieszkalno-usługowymi i jednym budynkiem usługowym, a w dniu przyjęcia planu budowa dwóch z trzech przedmiotowych budynków już trwała. Plan narusza zasadę racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz równości ponieważ nie uwzględnia już istniejącej zabudowy przedmiotowego obszaru i obszarów sąsiednich, a przyjęte w niej zróżnicowanie linii zabudowy nieprzekraczalnej powoduje, że odległość zabudowy nieprzekraczalnej działki sąsiada od strony północnej w stosunku do sąsiadujących z nią działek od strony zachodniej (zabudowanych zabudową szeregową) została ustalona na 10 metrów, gdy jednocześnie dla działek Spółki odległość zabudowy nieprzekraczalnej w stosunku do sąsiednich działek od strony zachodniej (zabudowanych zabudową szeregową) ustalono na 30-35 metrów, tym bardziej, że poprzedni miejscowy plan przewidywał jedną odległość zabudowy nieprzekraczalnej od działek sąsiednich tj. 10 metrów. Nadmierna ingerencja planu w sferę praw Spółki wyraża się w niezgodnym m.in. z zasadami równości i proporcjonalności pozbawieniu jej prawa zabudowy działki nr [...]i wiąże się z istotnym naruszeniem zasad i trybu (procedury) uchwalania planu oraz przekroczeniem granic władztwa planistycznego. Strona zwróciła uwagę na korelację czasowa pomiędzy wydaniem przez Wojewodę [...]unieważnieniem jej decyzji o pozwoleniu na budowę, a pospiesznym przyjęciem planu z naruszeniem ustawowego trybu. Powyższe fakty wskazują na dowolność, arbitralność, nieproporcjonalność, a także brak należytego uzasadnienia merytorycznego zaskarżonej uchwały, wyrażające się w braku właściwego wyważenia kolidujących wartości (interesu społecznego i interesu prywatnego), polegającego w szczególności na nieuwzględnieniu interesów Spółki wynikających z prawa własności. Zaskakująca jest zmiana parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu skutkująca pozbawieniem Spółki prawa zabudowy jego nieruchomości przy uwzględnieniu parametrów przyjętych w poprzednim planie, a także parametrów obowiązujących na terenach sąsiednich nieobjętych zaskarżoną uchwałą, co w połączeniu z charakterem już istniejącej zabudowy na działkach Skarżącej. W ocenie Skarżącej niezbędne jest stwierdzenie nieważności całego planu, ponieważ doszło do naruszenia zasad i trybu jego sporządzania odnośnie do całego jego obszaru. Projektu planu miejscowego wyłożony do publicznego wglądu został po publicznym wyłożeniu zmodyfikowany, a Rada Gminy zaskarżoną uchwałą przyjęła plan miejscowy w innym brzmieniu niż projekt planu miejscowego wyłożony do publicznego wglądu. W przedmiotowej sprawie zaistniała więc zarówno zmiana treści oraz rysunku projektu planu, co jest niezgodne z prawem. Organ nie dokonał zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. ogłoszenia o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu zmienionego projektu planu w sytuacji gdy każdą zmianę jego zapisów, należy traktować jako zmianę planu wymagającą przeprowadzenia procedury planistycznej. Ponadto nie wykonano postanowień art. 17 pkt 11-14 u.p.z.p. Zdaniem Strony zaskarżona uchwała zarówno w części tekstowej jak i w części graficznej zawiera zmienione oraz inne (w tym nowe) postanowienia regulujące podstawowe parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w stosunku do postanowień zawartych w ogłoszeniu zawierającym ostatnie wyłożenie do publicznego wglądu. II. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...]wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu uchwalony plan podjęta została po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami Studium przy jednoczesnym rozstrzygnięciu nieuwzględnionych przez Wójta Gminy [...]uwag, jak też rozstrzygnięciu o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej oraz zasadach ich finansowania. Podjęcie uchwały było poprzedzone wykonaniem wszystkich czynności i obowiązków, określonych przepisami prawa, zachowana została również właściwość organów w tym zakresie. Tryb sporządzenia planu miejscowego zachowany został poprzez podjęcie przez właściwe organy Gminy [...]sekwencji czynności i działań, w kolejności określonej przepisami prawa, w celu doprowadzenia do uchwalenia planu. Pierwszym działaniem było podjęcie przez Radę Gminy [...]w dniu [...] kwietnia 2018 r. uchwały Nr [...]w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]dla części obrębu [...] (na podstawie art. 14 oraz art. 15 ust. 2 i art. 27 u.p.z.p.), a kolejne etapy procedury planistycznej wykonane zostały w kolejności określonej w art. 17 u.p.z.p. Ostatnim etapem było podjęcie przez Radę Gminy uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego - na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzedzone rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag. W dniu 23 maja 2018 r. Wójt Gminy [...]ogłosił o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru wskazał również termin składania wniosków do dnia 25 czerwca 2018 r. Po stosownych uzgodnieniach i opiniach, projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach 3-28 grudnia 2018 r. Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu miejscowego rozwiązaniami odbyła się w dniu 19 grudnia 2018 r. Uwagi do projektu planu można było składać do dnia 15 stycznia 2019 r. Spółka [...] złożyła 10 uwag z czego 1 została uwzględniona. Treść zapisów planu miejscowego nie może być dostosowywana do inwestycji realizowanych w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę. Z uzasadnienia decyzji PINB w [...]z [...]maja 2019 r. nr [...]wynika wprost, że Skarżąca odstąpiła od warunków pozwolenia na budowę i wprowadził istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegające na zmianie funkcji pomieszczeń, zmianie kubatury oraz zmianach w zagospodarowaniu terenu. Skarżący nie może więc się domagać, aby organ stanowiący dostosował miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do jego oczekiwań. Zaskarżona uchwała była przedmiotem kontroli ze strony organu nadzoru -Wojewody [...], któremu przekazano całość dokumentacji planistycznej, w tym także zawierającej przebieg procedury. Wojewoda [...]wydał w dniu [...] maja 2019 r. rozstrzygnięcie nadzorcze (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. 2019), w którym stwierdził nieważność § 4 ust 1 i § 6 pkt 7 uchwały po dokonaniu wnikliwej jej oceny. Wojewoda nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności innych postanowień uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: III. Skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżony plan miejscowy został przyjęty 25 kwietnia 2019 r., a więc w czasie obowiązywania ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zgodnie z jej art. 17 ust. 1 do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 1 czerwca 2017 r. stosować należy przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. Słusznie zatem wskazuje skarga, że względem zaskarżonej uchwały nie obowiązywał wymóg uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co było wymagane przed dniem 1 czerwca 2017 r. (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK1624/18). Następnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z kolei w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1372 ze zm. - dalej jako u.s.g.) poza wymaganiami stricte formalnymi, podstawą legitymacji skargowej jest stan naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie jedynie sam fakt posiadania owego interesu. W sprawie dotyczącej kontroli miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego legitymację uczestnika postępowania kształtuje nie tyle sam fakt istnienia interesu prawnego lub uprawnienia, ale równoczesne jego naruszenie. Dopiero bowiem naruszenie interesu lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu), przy czym obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Nie chodzi przy tym o li tylko naruszenie pewnych uprawnień właścicielskich zapisami planu, ale o rzeczywiste ich ograniczenie, które oceniane być musi w ramach ewentualnego przekroczenia uprawnień do swobodnego planowania gminy na jej terenie (władztwo planistyczne). Strona wskazując na naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia, jest przy tym zobowiązana wyjaśnić, że w konkretnym wypadku istnieje ścisły związek pomiędzy jej własną, prawnie gwarantowaną a nie tylko faktyczną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Uchwała ma zatem naruszać (całkowicie lub częściowo) interes prawny lub uprawnienie (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 9 stycznia 2018 r. sygn.. akt II SA/Kr 1501/17). W ocenie Sądu w sprawie można z pełnym przekonaniem powiedzieć, że po stronie Skarżącej nie tylko występuje interes prawny, ale że jest on również sporną uchwałą w sposób obiektywny naruszony. Działki Spółki wymienione i opisane w części historycznej uzasadnienia (tj. nr ewid. [...][...] , [...][...],[...], [...],[...],[...],[...] - patrz https://mapy.geoportal.gov.pl) są bowiem objęte kontrolowanym planem i w sposób istotny zmienia się ich dotychczasowe zagospodarowanie w stosunku do przeznaczenia wynikającego z dotychczas obowiązującego planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]dla części obrębu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...]poz. [...]). Sąd w tym miejscu wskazuje, że podziela ogólną zasadę zgodnie z którą w przypadkach kwestionowania przez konkretny podmiot aktu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego ocena jego zapisów prowadzona jest, co do zasady, przez pryzmat interesu prawnego tego właśnie podmiotu, który z uwagi na rodzaj regulowanej planem materii nierozłącznie wiąże się z prawem własności nieruchomości. Zasada ta ulega jednak pewnym modyfikacjom w sytuacji stwierdzenia naruszeń dotyczących procedury uchwalania planu miejscowego. Kończąc wstępne rozważania proceduralne Sąd zwraca także uwagę, że oceniał uchwałę Rady Gminy [...] nr [...]z [...] kwietnia 2019 r. w kształcie nadanym jej zarówno przez organ uchwałodawczy, ale także przez organ nadzorczy - Wojewodę [...], który prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym z 22 maja 2019 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2019 poz. [...]) stwierdził nieważność planu w zakresie ustaleń: - § 4 ust. 1 uchwały oraz części graficznej, w zakresie, w jakim nie zalicza do obowiązujących ustaleń planu oznaczenia graficznego pasa technologicznego linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV; - § 6 pkt 7 uchwały. Taki zatem zakres uchwały (ukształtowany rozstrzygnięciem nadzorczym) podlegał kontroli sądowej w niniejszej sprawie. IV. Oceniając zaskarżony plan miejscowy Sąd podziela najdalej idący zarzut skargi wskazujący na istotne naruszenie trybu przyjęcia uchwały, widoczny zwłaszcza w braku ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w sytuacji, w której doszło do zasadniczej modyfikacji jego zapisów, co wskazuje na rozbieżności pomiędzy projektem pierwotnie wyłożonym do wglądu a uchwałą ostatecznie przyjętą przez Radę w głosowaniu. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. - dalej jako u.p.z.p.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem prawa powszechnie obowiązującego o czym stanowi art. 87 ust. 2 obecnie obowiązującej Konstytucji RP (Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego). O doniosłości aktu prawa miejscowego i procedury związanej z jego przyjęciem świadczy również i to, że zasady tworzenia tego rodzaju prawa ujęto w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm.) - zob. załącznik do rozporządzenia Dział VII, § 142. Akt prawa miejscowego, stanowiący źródło prawa powszechnie obowiązującego na danym terenie, musi zatem spełniać najwyższe standardy i to zarówno jeżeli chodzi o poziom regulacji prawnej jak i procedurę w jakiej powstaje. Uprawnienia orzecznicze sądów administracyjnych względem aktów prawa miejscowego kształtuje w głównej mierze art. 147 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Nie może budzić zastrzeżeń, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zastrzeżone jest jedynie dla takich sytuacji, w których stwierdzone zostanie w toku badania sprawy, że organ uchwałodawczy przyjmujący dany akt prawa miejscowego dopuścił się istotnego naruszenia prawa i to tak proceduralnego jak i materialnego. I choć prawodawca nie definiuje jak należy rozumieć i odczytywać pojęcie istotnego naruszenia prawa, to jednak uwzględniając swego rodzaju "wykładnię" językową i systemową tego pojęcia chodzi w nim o doniosłe naruszenia prawa, które nie muszą jednakowoż pokrywać się z definicją rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istotnym naruszeniem prawa będzie więc np. wyjście przez radę gminy poza granice wiążącego ją upoważnienia ustawowego, niepełne wykonanie tego upoważnienia (przyjęty akt miejscowy w ogóle nie służy realizacji celów przewidzianych w ustawie), wprowadzenie regulacji naruszających zasady poprawnej legislacji, wykroczenie poza akty powszechnie obowiązujące - ustawy, akty prawa międzynarodowego, czy wreszcie naruszenie trybu uchwalenia danego aktu prawa miejscowego w stopniu, które może rzutować na samą możliwość podjęcia danej uchwały lub na treść kontrolowanego aktu. Powyższe, uwzględniając charakter aktów prawa miejscowego, stanowiących w końcu prawo obowiązujące każdego na danym obszarze, wprost naruszają konstytucyjną zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), zasadę pewności i jednoznaczności prawa, będącą istotnym składnikiem demokratycznego państwa prawa uregulowanego w art. 2 Konstytucji RP. Na przeciwległym biegunie leży z kolei pojęcie nieistotnego naruszenia prawa, które także nie ma sformalizowanej definicji, lecz które nieodzownie, wnioskując z przeciwieństwa, dotyczy lekkich naruszeń prawa, nie wpływających na rdzeń regulacji prawnej przyjętej uchwałą, a zarazem wynika i przejawia się w drobnych ze swej istoty błędach, nieścisłościach czy też omyłkach, które możliwe są do usunięci w drodze interpretacji prawa lub przeglądu procesu jego uchwalania. Mając to na względzie Sąd zauważa, że procedurę planistyczną określono w art. 17 u.p.z.p. Zgodnie z jego brzmieniem wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej, przez obwieszczenie oraz udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 6) występuje o: a) opinie o projekcie planu do wyszczególnionych organów (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); b) uzgodnienie projektu planu z wymienionymi organami (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne (nie wymagały - uwaga Sądu); 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie co najmniej jedną dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania (w sprawie miało to miejsce - uwaga Sądu); 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. W zasadzie Sąd nie ma zastrzeżeń do początkowego etapu uchwalania zaskarżonego planu miejscowego. Wszystkie bowiem czynności podejmowane były wedle wytycznych wskazanych w art. 17 u.p.z.p., co obrazują szczegółowo akta sprawy. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę na istotną rozbieżność pomiędzy zapisami planu (część zarówno raficzna jak i tekstowa), które były opiniowane, uzgadniane i wyłożone do publicznego wglądu jako jego projekt a tym jaki ostatecznie kształt nadano temu źródłu prawa miejscowego mocą uchwały Rady Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.z.p., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Nie ma sporu co do tego, że Rada Gminy może a w pewnych sytuacjach nawet powinna dokonywać zmian w przedłożonym jej projekcie planu i to zarówno z własnej inicjatywy jak również z innych powodów np. na wniosek organów lub w drodze zgłaszanych uwag. Możliwe jest więc modyfikowanie pierwotnych zapisów projektu planu z tym jednak zastrzeżeniem, że owe zmiany i przyczyny ich wprowadzenia do projektu planu muszą zostać szczegółowo i przekonująco uzasadnione. O tym, czy w danej sprawie mamy do czynienia z obowiązkiem ponowienia czynności planistycznych przewidzianych w art. 17 u.p.z.p. decydujące znaczenie ma charakter i rozmiar zmian wprowadzonych w końcowej wersji przyjętej uchwały względem jej najbardziej aktualnego (najnowszego) projektu, który przeszedł procedurę planistyczną. Za oczywiste należy zatem uznać to, że jeżeli zmiany będą drobne, niewywierające znaczącego wpływu na sytuację właścicieli nieruchomości objętych planem, to mogą zostać wprowadzone bez ponownego wdrażania całej procedury planistycznej. Jednakże zmiany ogólne, doniosłe, a zwłaszcza te naruszające interes prawny podmiotu i wywołujące w ten sposób konflikt interesów wymaga powtórzenia czynności planistycznych (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 457/20, z 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1426/12 czy z 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 505/13). Za każdym więc razem należy ocenić szczegółowo zakres zmian jaki został wprowadzony w wersji końcowej przez pryzmat konieczności ponowienia procedury planistycznej. W pierwszej kolejności należy zawrócić uwagę na widoczną już na pierwszy rzut oka różnicę w części graficznej planu miejscowego i jego projektu. W projekcie wyłożonym do publicznego wglądu (k. 3107 akt administracyjnych) w porównaniu do podjętej uchwały (k. 2906 akt administracyjnych) wynikają różnice w ilości terenów o różnym przeznaczeniu. Projekt przewidywał obszar 1U, 2U, MNU oraz obszar drogi 1 KDL i częściowo 2 KDL zaś w ostatecznie przyjętej wersji planu przewidziano dodatkowy teren 3U. Samo wprowadzenie terenu 3U nie byłoby jeszcze istotnym naruszeniem prawa, powstał on bowiem z wydzielenia z obszaru 1U, niemniej jednak wraz z tym podziałem wprowadzono szereg regulacji, które w sposób odmienny regulują tak teren 1U i 3U jak również pozostałe tereny 2U i MNU. Z części graficznej projektu i planu w wersji końcowej wynika niewątpliwie, że zmieniono, bez żadnego szerszego uzasadnienia, wyjaśnienia i ponownej procedury, linię nieprzekraczalnej zabudowy, która w zasadzie w każdym przypadku stanowi istotną ingerencję w plan, od niej bowiem zależy możliwość zabudowy danej nieruchomości. Odnośnie zatem do terenu MNU wynosiła ona 20 m od strony zachodniej, zaś w planie ostatecznie przyjętym zmniejszono ją do 10 m. Odnośnie do terenu 1U w projekcie przewidziano linię nieprzekraczalnej zabudowy od strony zachodniej w odległości 30 i 35 m zaś w planie w wersji końcowej na terenie 1U pozostawiono dotychczasowe zwymiarowanie linii nieprzekraczalnej zabudowy (30 i 35 m), zaś na nowo wprowadzonym terenie 3U linię tę przewidziano już w odległości 10 m. Nie jest przy tym w ogóle jasne jakie powody takiego zróżnicowania legły u podstaw działania Rady. Nie wyjaśniono np. dlaczego w obszarze 3U możliwe jest zbliżenie zabudowy do granic terenu na 10 m zaś w zasadzie na tym samym terenie 1U konieczne jest odsunięcie jej na 30 lub 35 m. W ocenie Sądu jest oczywiste, że jeżeli Rada zamierzała wprowadzić powyższą zmianę, zobowiązana była powtórzyć poszczególne czynności procedury planistycznej, w szczególności poddać nową wersję planu pod konsultacje społeczne w drodze ponownego wyłożenia planu. To bowiem, co było wcześniej z lokalną społecznością omawiane i dyskutowane istotnie odbiega od ostatecznej wersji planu przyjętej przez Radę. Różnice pomiędzy wyłożonym projektem planu a planem ostatecznie przyjętym dotyczą również wersji tekstowej. W § 8 ust. 3 zaskarżonej uchwały wskazano, że na terenach 1U i 3U zakazuje się lokalizowania parkingów, powierzchni utwardzonych i obiektów do czasowego gromadzenia odpadów w pasie terenu zlokalizowanym pomiędzy zachodnią granicą obszaru objętego planem a wyznaczoną w planie linią zabudowy nieprzekraczalną. Takiego postanowienia nie było jednak w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu - patrz k. 3075 akt administracyjnych. W ten sposób istotnie ograniczono teren 1U i 3U. W § 9 ust. 4 zaskarżonej uchwały Rada przyjęła, że dopuszcza się zlokalizowanie obiektów do czasowego gromadzenia odpadów i obiektów dozoru posesji pomiędzy linią rozgraniczającą teren i wyznaczoną wzdłuż niej linią zabudowy nieprzekraczalną, z wyłączeniem pasa terenu zlokalizowanego pomiędzy zachodnią granicą obszaru objętego planem a wyznaczoną w planie linią zabudowy nieprzekraczalną na terenach 1U i 3U. Tymczasem w projekcie wyłożonym (patrz k. 3076 akt administracyjnych) wskazano jedynie, że dopuszcza się zlokalizowanie obiektów do czasowego gromadzenia odpadów i obiektów dozoru posesji pomiędzy linią rozgraniczającą teren i wyznaczoną wzdłuż niej linią zabudowy nieprzekraczalną. W ten sposób istotnie ograniczono teren 1U i 3U, bez podania jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie, czy też ponowienia procedury planistycznej. W § 28 zaskarżonej uchwały (teren 1U): - w pkt 3 lit. a) ustalono współczynnik intensywności zabudowy na nie mniej niż 0,01 i nie więcej niż 0,8 zaś w projekcie wyłożonym ten sam współczynnik ukształtowano jako nie mniej niż 0,01 i nie więcej niż 1,0; - w pkt 3 lit. b) ustalono wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej na nie więcej niż 40% zaś w projekcie wyłożonym ten sam współczynnik określono na nie więcej niż 50%; - w pkt 5 lit. b) ustalono minimalną szerokość frontu działki na 15 m zaś w projekcie wyłożonym ta sam wartość wynosiła 30 m; W § 29 zaskarżonej uchwały (teren 2U): - w pkt 3 lit. a) ustalono współczynnik intensywności zabudowy na nie mniej niż 0,01 i nie więcej niż 1,5, zaś w projekcie wyłożonym ten sam współczynnik określono na nie mniej niż 0,01 i nie więcej niż 2,0; - w pkt 3 lit. c) ustalono udział powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej na nie mniej niż 40%, zaś w projekcie wyłożonym ten sam współczynnik określono na nie mniej niż 30%; - w pkt 3 lit. d) ustalono wysokość zabudowy na nie więcej niż 12 m, z wyjątkiem zabudowy gospodarczej i garażowej oraz obiektów dozoru posesji, zaś w projekcie wyłożonym wysokość zabudowy określono na nie więcej niż 16 m, z wyjątkiem zabudowy gospodarczej i garażowej oraz obiektów dozoru posesji", W § 30 uchwały wprowadzono nowy teren 3U, wydzielony z dotychczasowego terenu 1U. Teren ten ma inne przeznaczenie niż teren 1U z którego w wyniku inicjatywy Rady go wydzielono. Teren 1U przewidywał w § 28 pkt 1 lit. a) - zarówno planu uchwalonego jak i jego projektu - jako przeznaczenie zabudowę usługową z zakresu usług zdrowia. Z kolei § 30 pkt 1 lit. a) uchwalonego planu przewiduje dla terenu 3U przeznaczenie pod zabudowę usługową wolnostojącą, a więc bez ograniczenia do usług zdrowia. W § 27 zaskarżonej uchwały (teren MNU): - w pkt 1 lit. b) przewidziano przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą jednolokalową, podczas gdy projekt wyłożony przewidywał zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą; Mając powyższe na względzie Sąd podkreśla, że zakres wprowadzonych zmian, dotyczący zarówno przesunięcia linii nieprzekraczalnej zabudowy odnoszącej się do terenów MNU, 1U i 3U, jak również zmiany dotyczące przeznaczenia terenu MNU (zdaniem Sądu niezgodne z prawem powszechnie obowiązującym bowiem naruszające ustawową definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego - art. 3 pkt 2a P.b.), intensywności zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalnej szerokości działki budowlanej, jest tak istotny, że wymagał ponowienia procedury planistycznej w zakresie co najmniej wyłożenia nowego projektu planu do publicznego wglądu. Rada Gminy nie może zaskakiwać właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie objętym projektem planu zmianami, których po pierwsze nie ogłosiła publicznie, po drugie w żaden sposób nie wyjaśniła potrzeby ich wprowadzenia. Uchwalenie planu miejscowego w ramach władztwa planistycznego gminy nie polega na tym, że interesy pewnych grup osób ceni się wyżej niż innych nie podając racjonalnego, uzasadnionego i przede wszystkim uczciwego wyjaśnienia powodów takiego działania. Istotne znaczenie zdaniem Sądu ma też tu to, jakie było poprzednie przeznaczenie nieruchomości objętych planem, na co zwraca uwagę Strona Skarżąca. Organ planistyczny nie może bowiem bezrefleksyjnie przyjąć, że poprzednie stanowisko wyrażone w planie miejscowym dotychczas obowiązującym nie ma jakiegokolwiek znaczenia. Owszem, gmina zachowuje duży poziom swobody w kwestiach planistycznych, jednakże nie może to być rozumiane jako dowolność czy środek do faworyzowania pewnych grup właścicieli kosztem innych. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. wprowadzenie zmian do projektu planu bez ponowienia w tym zakresie czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. może w konkretnych przypadkach stanowić istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, które z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkuje stwierdzeniem nieważności całej uchwały w sprawie uchwalenia planu. W ocenie Sądu, w sytuacji prawnokształtującego przestrzeń charakteru wprowadzonych zmian do zaskarżonej uchwały bez przeprowadzenia ponownej ścieżki planistycznej, doszło do istotnego naruszenia procedury uchwalania planu. W istocie Rada Gminy [...] wprowadziła zmiany, które w żaden sposób nie były ani dyskutowane, ani też nie zapewniono zainteresowanym odniesienia się do tego rodzaju planów. Stopień modyfikacji treści planu uchwalonego w stosunku do projektu planu wyłożonego jest przy tym znaczny. Nie chodzi jednaki o liczbę tych zmian ale o ich zasadniczy wpływ na postrzeganie konkretnych terenów znajdujących się w liniach rozgraniczających planu i sposób ich możliwego zagospodarowania. Jeżeli inne rozwiązania podlegają ocenie w drodze wyłożenia planu a zupełnie inne zostają uchwalone przez Radę, to w takim przypadku dochodzi do istotnego naruszenia procedury. Jest to sytuacja naganna, której Sąd nie może i nie będzie tolerował. O tym, że powyższe uchybienie jest istotne świadczy również całkowite milczenie Rady w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do zarzutów wprowadzenia zmian, które nie podlegały ponownemu wyłożeniu i dyskusji. Organ zapomina tym samym, że tworzy prawo miejscowe, które będzie podlegało wykonaniu w późniejszych postępowaniach np. budowlanych. Od jakości tego prawa zależy m.in. prawidłowość zagospodarowania obszaru gminy i prawa obywateli posiadających nieruchomości na tym terenie. Jest w ocenie Sądu niezrozumiałe na jakiej podstawie prawnej Rada formułuje w odpowiedzi na skargę tezę, że treść zapisów planu miejscowego nie może być dostosowywana do inwestycji realizowanych w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę. Jest oczywiste, że nie jest to powód nakazujący uchwalenie planu po myśli podmiotu wnioskującego o jego określoną treść. Nie jest to jednak (tj. stan realizowania inwestycji w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę) przesłanka negatywna, nakazująca odmowę uwzględnienia oczekiwań zainteresowanego podmiotu w uchwalanym planie. Ani więc Skarżąca Spółka nie może uważać, że określona treść planu jej się "należy" ani też Rada Gminy nie może z góry zakładać, że naruszenie pozwolenia na budowę wyklucza uchwalenie planu w brzmieniu, który pozwoli na doprowadzenie inwestycji do zgodności z prawem. Liczy się w tym przypadku wyłącznie to, czy treść planu w brzmieniu proponowanym przez dany podmiot będzie zgodna z prawem. Tym samym w sprawie naruszono art. 19 ust. 1 u.p.z.p. albowiem Rada Gminy pomimo wprowadzenia zmian o istotnym charakterze, nie ponowiła w niezbędnym zakresie procedury planistycznej określonej w art. 17 u.p.z.p. W związku z tym, na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części, Sąd stwierdził nieważność całego planu miejscowego (w brzmieniu uwzględniającym wcześniejsze rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody). W działaniu Rady Gminy [...] nie można doszukać się jakichkolwiek wyjaśnień uzasadniających odstąpienie od obowiązku ponowienia procedury planistycznej w sytuacji wprowadzenia doniosłych zmian zarówno w treści planu jak i jego części graficznej. Pomimo tego, że skargę wniosła Spółka władająca nieruchomościami położonymi na terenie 1U i 2U planu, zasadne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego całej zaskarżonej uchwały Rady Gminy. Jeżeli tak jak w sprawie niniejszej organ odpowiedzialny za tworzenie prawa miejscowego dopuszcza się naruszenia przepisów, które ma wpływ na całość uchwały, Sąd jest zobowiązany unieważnić cały plan jako uchwalony w istotnym naruszeniem procedury, a takim jest brak konsultowania z lokalną społecznością wprowadzonych zmian. Nie tylko bowiem Skarżąca, ale żaden podmiot nie miał możliwości wypowiedzi w odniesieniu do wersji planu ostatecznie uchwalonej przez Radę. W związku z powyższym, z uwagi na najdalej idący zakres rozstrzygnięcia sądowego, za zasadny uznano zarzut nr 1. Bez znaczenia w tym przypadku pozostawał zarzut nr 2. Sąd nie mógł natomiast uwzględnić wniosku Skarżącej i stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w całości orzec jednocześnie o przywróceniu obowiązywania poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]dla części obrębu [...]. Nie ma takiej normy prawnej, która by na to Sądowi zezwalała. Reasumując, Sąd orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 101 ust. 1 i 4 w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g. O kosztach postępowania, na które składają się koszty wpisu od skargi w kwocie 300 zł, koszty zastępstwa prawnego sprawowanego przez radcę prawnego w kwocie 480 zł oraz koszty opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).