VII SA/Wa 657/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 14 czerwca 2010 r. odrzucającym skargę w przedmiocie skargi na niewykonanie przez Szpital Kliniczny im. [...] w W. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. w sprawie o sygn. akt OSA 1/03 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowanie. Postępowanie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2403/10 zostało zakończone postanowieniem Sądu z dnia 14 czerwca 2010 r. odrzucającym skargę T. W. wniesionej na Szpital Kliniczny im. [...] w W. w przedmiocie skargi na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. w sprawie o sygn. akt OSA 1/03. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 3 sierpnia 2010 r. W dniu 3 września 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, którego co do treści, zarządzeniem z dnia 6 września 2010 r. wezwano T. W. do wyjaśnienia czy zawiera ono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 14 czerwca 2010 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W dniu 14 września 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej w którym "wniosła o otwarcie sprawy na nowo i wyznaczenie terminu rozprawy". Zarządzeniem z dnia 7 października 2010 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania ww. pisma z dnia 14 września 2010 r. W piśmie z dnia 22 października 2010 r. T. W. wyjaśniła, że w powyższym piśmie wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem odrzucającym jej skargę. Jako podstawę prawną wskazała przepis art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Podniosła, że zostało jej przyznane prawo pomocy "po fakcie wyłącznie do skargi kasacyjnej", a nie przed zapadnięciem orzeczenia odrzucającego skargę. Powyższe w jej ocenie spowodowało, że nie ze swojej winy nie miała możności działania w sposób prawem przewidziany (art. 271 pkt 2 p.p.s.a) tj., poprzedzenia skargi wezwaniem Szpitala do wykonania wyroku i przed rozpoznaniem skargi dopełnienia wymogu formalnego. Skarżąca wniosła również o uwzględnienie argumentacji przedstawionej w piśmie z dnia 14 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 270 p.p.s.a w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy ( wznowienie postępowania ) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje ona tylko od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, taksatywnie wyliczonych w przepisach art. 271 -273 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 277 p.p.s.a skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia ( art. 279 p.p.s.a). Stosownie, bowiem do art. 280 § 1 p.p.s.a sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednej z tych przesłanek ma obowiązek taką skargę odrzucić. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2010 r., którym odrzucono skargę w przedmiocie skargi na niewykonanie wyroku W niniejszej sprawie skarżąca będąc obecna na rozprawie w dniu 14 czerwca 2010 r. o zapadłym orzeczeniu dowiedziała się w dniu jego ogłoszenia tj. w dniu 14 czerwca 2010 r. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2010 r. stało się prawomocne od dnia 3 sierpnia 2010 r., a zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie zaczął biec od dnia 4 sierpnia 2010 r. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że niniejsza skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w ustawowym terminie. Mając na uwadze wyżej powołane przepisy, w dalszej kolejności należało zbadać, czy wniesiona skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem opiera się na ustawowej przesłance. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie skarżąca podała przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania, nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl przywołanego przepisu nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Termin "pozbawienie możności działania" należy rozumieć ściśle. Wystąpi ono zatem jedynie w razie zaistnienia podstawowych uchybień procesowych dotyczących udziału strony w postępowaniu sądowym. Pozbawienie strony możności działania wystąpić może więc w szczególności w wypadku wydania wyroku bez zawiadomienia strony o rozprawie poprzedzającej jego wydanie ( por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. II GSK 378/2005), jak też w przypadkach nie dopuszczenia strony do obrony jej praw. Wystąpienie tej przesłanki wznowienia wymaga wykazania związku pomiędzy naruszeniem prawa, a pozbawieniem stron możliwości działania. Zdaniem Sądu takie okoliczności w niniejszej sprawie nie miały miejsca. W trakcie postępowania sądowego skarżącej postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 26 lutego 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w którym poinformowano, że w dniu 18 lutego 2010 r. wyznaczono dla skarżącej pełnomocnika adw. P. F.. W dniu 23 marca 2010 r. do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo skarżącej udzielone adwokatowi P. F.. Wyjaśnić zatem należy, że skarżąca była już reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu przed terminem rozprawy, a nie jak odmiennie podnosi w skardze o wznowienie, że pełnomocnik został jej wyznaczony " po fakcie wyłącznie do skargi kasacyjnej ". Po wydanym przez Sąd rozstrzygnięciu Okręgowa Rada Adwokacka jedynie zmieniła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej wyznaczając adw. J. G. celem zbadania zasadności podstaw skargi kasacyjnej ( k-119). Ponadto, zauważyć należy, że na rozprawie w dniu 14 czerwca 2010 r. stawił się zarówno pełnomocnik skarżącej jak i osobiście skarżąca. Powyższe ewidentnie przeczy tezie o pozbawieniu skarżącej możności działania w sprawie. Trzeba podkreślić, że działanie pełnomocnika, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa, jest równoznaczne z działaniem samego mocodawcy (art. 95 § 2 kodeks cywilny). Zasada ta dotyczy także pełnomocnika procesowego (art. 34 p.p.sa, nie wyłączając pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W tych okolicznościach sprawy nie budzi zatem wątpliwości, że podnoszona przez skarżącą podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi. Pozostałe zarzuty strony również nie stanowią ustawowych podstaw wznowienia sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2403/09. W świetle powyższego mając na uwadze, ze wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z podstaw wznowieniowych wymienionych w art. 271 -273 p.p.s.a stwierdzić należy, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.