VII SA/Wa 661/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Stomatologicznej w Z. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert postanawia : odmówić Niepublicznemu Zakładowi Opieki Stomatologicznej w Z. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008r. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 24 października 2008r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na powyższe postanowienie. Skarżący wniosek swój uzasadnił tym, że niezwłocznie po otrzymaniu ww. postanowienia wyjechał do córki do I., gdyż jego obecność ze względu na jej stan zdrowia była konieczna. Dodał, że mieszkająca w I. córka ma labilną psychikę i jego wsparcie jest jej potrzebne na co dzień. Z tego względu, pobyt w Z. dostosowuje do czasu, jaki jest konieczny do załatwienia spraw związanych z prowadzeniem Zakładu i "na zawołanie" jeździ do córki do I. Skarżący zaznaczył, że nie ma komu powierzyć spraw związanych z dotrzymaniem terminów sądowych, gdyż w jego zakładzie nie ma etatu administracyjnego ze względu na brak środków finansowych, a pracujący lekarze zajmują się tylko pracą zawodową. Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2008r. wezwano Niepubliczny Zakład Opieki Stomatologicznej w Z., reprezentowany przez przedsiębiorcę M. S. do wskazania, czy M. S. w okresie w dniach od 6 września 2008r. do 12 września 2008r. wyjeżdżał do I., a jeżeli tak, to kiedy. Należało podać dokładną datę wyjazdu i powrotu do Z., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe skarżący oświadczył, że w dniu 6 września 2008r. wyjechał do I. a z powrotem do Z. wrócił w dniu 22 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W świetle postanowień zawartych w ww. przepisach, uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić w przypadku, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, ze dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć, przy czym przeszkoda musi zaistnieć obiektywnie, tzn. nie z winy wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskodawca odebrał postanowienie z dnia 27 sierpnia 2008r., którym odmówiono mu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych w dniu 5 września 2008r. Został pouczony zatem, że zażalenie od powyższego postanowienia może wnieść w terminie 7 dni, od daty jego doręczenia. Skarżący miał też świadomość, o konsekwencjach jakie mogą wystąpić w przypadku nie wniesienia środka zaskarżania w terminie, gdyż już wcześniej nie dopełnił czynności nakazanych przez Sąd w terminie. Wskazać należy, że choroba córki na którą powołuje się skarżący i w związku z tym konieczność ciągłych wyjazdów do I. nie jest przeszkodą, której skarżący nie mógłby przezwyciężyć. Wnioskodawca sam oświadczył we wniosku, że pobyt w Z. dostosowuje do czasu, jaki jest konieczny do załatwienia spraw związanych z prowadzeniem Zakładu i "na zawołanie" jeździ do córki do I. Stwierdzić należy, że wnioskodawca wiedząc o konieczności ciągłych i nagłych wyjazdów za granicę powinien należycie zadbać o swoje interesy w kraju. W tym celu wnioskodawca mógł ustanowić pełnomocnika do prowadzenia jego spraw bądź też ustanowić pełnomocnika do doręczeń w kraju. Skoro wnioskodawca pobyt w P. ogranicza do czasu, jaki jest konieczny do załatwienia spraw związanych z prowadzeniem Zakładu, chcąc dochować należytej staranności mógł także podać adres zamieszkania córki za granicą, jako adres korespondencyjny do doręczeń. W ocenie Sądu, nie było także przeszkód by wnioskodawca, który otrzymał postanowienie w dniu 5 września 2008r. a wyjechał do I. w dniu 6 września 2008r. nadał zażalenie z miejsca swego pobytu, tj. z I. Odnosząc się zaś do kwestii niemożności powierzenia spraw związanych z dotrzymaniem terminów sądowych innej osobie wskazać należy, że skarżący ograniczył tą możliwość tylko do osób pracujących w zakładzie pracy, a mógł zlecić to także innym zaufanym osobom lub komuś z rodziny. Zaznaczyć należy, że wnioskodawca, w żaden sposób nie uprawdopodobnił także swojego wyjazdu do I. w dniach od 6 września 2008r. do 22 listopada 2008r. (np. kserokopią biletów lotniczych), który to po raz kolejny uniemożliwił mu dopilnowanie swoich spraw i wniesienie środka zaskarżenia w terminie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, iż niezachowanie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Sądu z dnia 27 sierpnia 2008r. nastąpiło bez jego winy. Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.