VII SA/Wa 661/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 661/08 ze skargi N. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi W dniu 21 lipca 2008 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) N., reprezentowany przez kierownika M. S., złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, złożenie oświadczenia czy skarżący będzie reprezentowany przez pełnomocnika oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Wniosek uzasadnił tym, że zaraz po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia ww. braków, w dniu 13 maja 2008 r. wyjechał do Irlandii po uzyskaniu informacji, że jego córka jest chora i ma poważne kłopoty życiowe. Ww. informacja była dla M. S. przygnębiająca, który uważał, że powróci z Irlandii w terminie pozwalającym mu na uzupełnienie ww. braków w stosownym terminie. Jednak tak się nie stało, ponieważ powrócił dopiero 5 lipca 2008 r. by załatwić sprawy związane z córką, a następnie ponownie wyjechał do Irlandii w dniu 8 lipca 2008 r. Powrócił do kraju w dniu 19 lipca 2008 r. spokojniejszy o stan zdrowia córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a., stanowi, iż jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W świetle postanowień zawartych w ww. przepisach, uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić w przypadku, gdy strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku uzupełnienie braków formalnych skargi - por. 87 § 4 p.p.s.a.), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (por. art. 87 § 2 p.p.s.a.), powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego (patrz: art. 86 § 2 cytowanej wyżej ustawy). W związku z powyższy, pomimo, iż wnioskodawca w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednocześnie uzupełniając ww. braki, oraz pomimo powstania ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, to we wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu, a wręcz odwrotnie – świadczą, że to z jego winy doszło do uchybienia terminu. Kryterium winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć, przy czym ww. przeszkoda musi zaistnieć obiektywnie, tzn. nie z winy wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskodawca w dniu 13 maja 2008 r. odebrał wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wiedząc o konsekwencjach jakie mu grożą za niewykonanie ww. wezwania (Sąd pouczył stronę skarżącą co do skutków), wnioskodawca nie uzupełnił braków skargi, uznając że wyjazd do Irlandii do córki jest ważniejszy, a w późniejszym terminie zdąży z uzupełnieniem ww. braków. Ponadto wnioskodawca przed wyjazdem mógł zlecić innej osobie wykonanie wezwania Sądu, co w okolicznościach niniejszej sprawy świadczyłoby o dochowaniu należytej staranności. Wyżej wymienione okoliczności świadczą o tym, że wnioskodawca z własnej winy nie uzupełnił braków formalnych skargi, a ponadto jego wyjazd do Irlandii nie był przeszkodą, której nie można było przezwyciężyć, ponieważ wystarczyło dochować należytej staranności. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.