VII SA/Wa 663/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2010 r. po rozpoznaniu wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać A. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 7 maja 2010 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy A. M., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Wnioskodawca podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 2.276,84 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawcy uzyskiwany z tytułu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 662,20 złotych oraz emerytura małżonki w wysokości 1.614,64 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podkreślił, że jest osobą bezrobotną i od miesiąca maja nie będzie pobierał już zasiłku. Wnioskodawca zaznaczył, że wspólnie z żoną wydają duże kwoty na leczenie, badania kontrolne, zakup leków około 300,00 złotych miesięcznie. Skarżący wskazał, że ponosi miesięcznie następujące koszty: utrzymanie mieszkania (opłata za ogrzewanie, za energię, gaz, wodę i ścieki, wywóz śmieci, bieżące remonty) kwotę w wysokości 470, 00 złotych, posiadają również zobowiązania tj. do spłaty zaciągniętą pożyczkę dla powodzian w wysokości 1.464,68 złotych. Dodał, że na zakup żywności, środków czystości, środków higieny osobistej pozostaje niewiele. Wnioskodawca zakreślił w formularzu, że posiada lokal mieszkalny o pow. 53,46 m ² jako ¼ czterolokalowego budynku mieszkalnego, ogród oraz działkę pod budynkiem 205 m ². Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.