VII SA/Wa 663/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć złotych), w tym 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług. VII SA/Wa 663/10 UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku A.M. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Powiatu w [...] dnia [...] sierpnia 1974r. znak [...] zatwierdzającej plan realizacyjny budowy altany ogrodowej na działce położonej w [...] przy ul. [...] nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009r. ([...]) odmówił stwierdzenia nieważności w/w. decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961r. nr 7 poz. 46 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973r. (Dz.U. z 1973r. nr 4 poz. 29). Zgodnie z §6 w/w rozporządzenia wyznaczenie miejsca realizacji inwestycji budowlanych podejmowanych przez inwestorów następuje przez zatwierdzenie planów realizacyjnych. Plany takie powinny być opracowane na aktualnych mapach sytuacyjno-wysokościowych sporządzonych przez uprawnione jednostki wykonawstwa geodezyjnego z zachowaniem obowiązujących przepisów. Odstępstwo od wyrażonej wyżej zasady stanowi §20 ust. 1 omawianego rozporządzenia stosownie do którego jeżeli właściwy do spraw geodezji organ nie dysponuje odpowiednimi mapami a właściwe usytuowanie projektowanego obiektu lub zamierzona zmiana sposobu wykorzystania terenu nie jest uzależniona od granic nieruchomości (działki) plany realizacyjne mogą być sporządzone na uproszczonym opracowaniu kartograficznym w formie tzw. szkicu sytuacyjnego. W niniejszej sprawie został sporządzony plan sytuacyjny stanowiący załącznik weryfikowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 1974r. Tym samym wypełniona została dyspozycja §20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 stycznia 1973r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] sierpnia 1974r. została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną. Nie dotyczy również sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą. Nie była również w dniu jej wydania trwale niewykonalna. Nie jest wreszcie dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. W następstwie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (z którym wystąpił A.M.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2010r. ([...]) utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2009r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010r. podniósł dodatkowo, że analiza szczątkowego materiału dowodowego przekazanego w postaci kopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem niektórych dokumentów dotyczących decyzji z dnia [...] sierpnia 1974r. nie wykazała że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną z art. 156§1 kpa wobec czego nie zachodzi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że plan sytuacyjny stanowiący załącznik do decyzji z dnia [...] sierpnia 1974r. został zatwierdzony w dniu 20 sierpnia 1974r. o czym świadczy pieczęć na tymże planie wskazał, że pieczęć ta potwierdza, iż plan sytuacyjny stanowi załącznik do decyzji z dnia [...] sierpnia 1974r. znak [...]. Z uwagi jednak na fakt, że z pieczęci wynika iż plan sytuacyjny jest załącznikiem do decyzji o znaku [...] i dotyczy on inwestycji określonej w decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny budowy altany ogrodowej na działce położonej w [...] przy ul. [...] za oczywistą omyłkę pisarską należy uznać błędne naniesienie w niej daty decyzji tj. zamiast z dnia [...] sierpnia 1974r. – z dnia [...] sierpnia 1974r. Podkreślono, że mimo przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego brak jest całości akt administracyjnych przedmiotowej sprawy. Nie można zatem dokonać absolutnie pewnych ustaleń. Jest to o tyle istotne że podstawą do wydania decyzji stwierdzającej nieważność badanego rozstrzygnięcia mogą być ustalenia faktyczne oparte jedynie na dowodach. Reasumując stwierdzono, że brak jest podstaw do ustalenia, że orzeczenie w stosunku do którego toczyło się postępowanie dotknięte jest jedną z wad określonych w art. 156§1 kpa. Obie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (z dnia [...] października 2009r. oraz z dnia [...] lutego 2010r.) zaskarżył A.M. Zarzucił im, że są nierzetelne, nieobiektywne i logicznie niepoprawne. Sankcjonują popełnione ongiś urzędnicze bezprawie oraz podważają podstawowe zasady obowiązującej Konstytucji w szczególności art. 2 i art. 32 ust. 1. W skardze brak jest wyraźnie sformułowanych wniosków dotyczących kwestionowanych decyzji. Z jej treści można jednak wnioskować, że skarżący zmierza do stwierdzenia ich nieważności względnie też uchylenia. Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że główny zarzut skarżącego dotyczy różnicy pomiędzy datą kwestionowanej decyzji a datą znajdującą się na pieczęci umieszczonej na planie sytuacyjnym spornej inwestycji. Skarżący zarzuca również pracownikom organów urzędniczą solidarność zawodową oraz brak podstaw do podejmowania decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji kiedy dysponował on szczątkowym materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Z treści skargi wynika, że jej autor formułuje trzy zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy różnicy pomiędzy datami umieszczonymi na kwestionowanej decyzji ([...] sierpień 1974r.) oraz na pieczęci znajdującej się na planie sytuacyjnym altany ([...] sierpień 1974r.). W ocenie skarżącego różnica ta świadczy o tym, że plan o którym mowa był chronologicznie późniejszy a zatem wcześniejsza decyzja z dnia [...] sierpnia 1974r. nie mogła go zatwierdzić. Zdaniem Sądu przyczyny rozbieżności w powyższym zakresie zostały w sposób jasny i przekonujący wyjaśnione przez organ. Otóż uznał on, że owa różnica jest konsekwencją oczywistej omyłki pisarskiej do jakiej doszło podczas nanoszenia daty na pieczęć znajdującą się na planie. Z argumentacją organu przedstawioną w tej kwestii należy się zgodzić. Niewątpliwie plan dotyczy altany znajdującej się w [...] przy ulicy [...] (świadczą o tym stosowne jego zapisy). Jako inwestorów wskazuje on ob. [...]. Poza tym odwołując się do decyzji zatwierdzającej ów plan wskazuje ten sam numer decyzji jak ten, którym opatrzono decyzję z dnia [...] sierpnia 1974r. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego miał usprawiedliwione podstawy do uznania, iż umieszczenie na pieczęci znajdującej się na planie daty [...] sierpnia 1974r. zamiast daty [...] sierpnia 1974r. było oczywistą omyłką. Praktycznie bowiem wszystkie inne dane znajdujące się na planie o którym mowa (poza datą) identyfikują decyzję tamże wymienioną jako decyzję z dnia [...] sierpnia 1974r. Drugi zarzut sugerujący, iż autorzy kwestionowanych decyzji kierowali się solidarnością urzędniczą odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1974r. jest gołosłowny i w związku z tym nie wymaga omówienia. Trzeci natomiast (oparcie się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na szczątkowym materiale dowodowym) wbrew sugestiom skarżącego przemawia za zasadnością podjętych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 kpa) podjętej w niniejszej sprawie 36 lat temu nie może zostać podważona także dlatego, iż materiał jakim dysponował organ, a który dotyczył postępowania zakończonego jej wydaniem był na tyle skąpy, że uniemożliwiał sformułowanie tezy iż narusza ona prawo w sposób rażący. Instytucja przewidziana przez ustawodawcę w art. 156§1 pkt 2 kpa ma charakter wyjątkowy. W kwestii interpretacji pojęcia "rażące naruszenie prawa", którym operuje ww. przepis wielokrotnie wypowiadała się zarówno nauka prawa jak i judykatura. Analiza ich dorobku pozwala na stwierdzenie, iż zachodzi ono wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest więc z reguły wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić wtedy gdy spełnione zostaną trzy przesłanki: 1/ naruszenie prawa musi mieć charakter oczywisty; 2/ charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia; 3/ muszą za tym przemawiać racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołują rozstrzygnięcie. W ocenie tak organu jak i Sądu decyzja Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...] sierpnia 1974r. nie spełnia ww. kryteriów. W związku z tym nie może być mowy także o naruszeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (przy wydawaniu kwestionowanych w niniejszym postępowaniu decyzji) przepisów Konstytucji wskazanych przez skarżącego. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ppsa.