VII SA/Wa 667/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi S. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją nr [...] nakazał inwestorowi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o nr 8557054 z tablicą reklamową o wymiarach 12 x 3 m posadowioną na dwóch klockach prefabrykowanych zlokalizowanego na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. P.w W.. Postępowanie zostało wszczęte z urzędu po otrzymaniu przez organ nadzoru budowlanego dokumentacji z wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy M. Zgodnie z tą dokumentacją ustalono, że Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego przez inwestora S. sp. z o.o., bowiem rodzaj oraz parametry reklamy są niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego S. w rejonie ulicy C. część I uchwalonego dnia [...] grudnia 2011r. uchwałą Rady [...] nr [...] (Dz. U. Woj. [...]. Nr 239, poz.8507). Zgodnie z §1 pkt 6 lit. a tiret pierwszy plan dopuszcza umieszczenie nośników reklamy wyłącznie w formie wolnostojących słupów ogłoszeniowo-reklamowych o wysokości nie większej niż 4m i średnicy nie większej niż 1,5m, natomiast zgodnie z lit. b plan wyklucza umieszczenie na obszarze objętym planem innych wolnostojących nośników reklamy poza słupami ogłoszeniowo-reklamowymi. Zgłoszony obiekt to konstrukcja wsporcza o całkowitej konstrukcji od poziomu otaczającego terenu 7,4m. Powyższe parametry oraz rodzaj urządzenia znacznie przekraczające ustalenia ww. planu uzasadniały wniesienie sprzeciwu. Organ nadzoru ustalił ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...].07.2013r. (sygn.. akt VII SA/Wa 1093/13) odrzucił skargę S. sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].03.2013r. utrzymującą w mocy w/w decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].11.2012r. Z analizy materiału dowodowego wynikało, że wielkość urządzenia, duży ciężar całkowity, jak i sposób posadowienia w gruncie, a dopiero na nim montaż konstrukcji wsporczej do zamontowania tablicy reklamowej, świadczą o tym, że nośnik jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Z treści art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2014 r. poz. 1409 wynika, iż wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są budowlami. Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Z ustaleń organu wynikało więc, że inwestor nie tylko zrealizował obiekt bez pozwolenia na budowę, ale także niezgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaistniały stan faktyczny w ocenie organu wypełnił dyspozycję z art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego i uzasadniał orzeczenie nakazu rozbiórki. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał przywołując zapisy obowiązującego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. przyjętego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r ( Dz. U. Woj. [...]. Nr 239, poz. 8507, że brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego. Plan dopuszcza bowiem w przepisie §5 pkt 6 litera a możliwość umieszczania nośników reklamowych wyłącznie w formie wolnostojących słupów ogłoszeniowo – reklamowych o wysokości nie większej niż 4m i średnicy nie większej niż 1,5m natomiast litera b w/w planu wyklucza umieszczanie na obszarze objętym planem innych wolnostojących nośników reklamowych poza słupami ogłoszenioworeklamowymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie inwestor S. sp. z o.o. w W. wnosiła o uchylenie zaskarżone decyzji. Skarżący wskazał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posiada prefabrykowaną podstawę składającą się z dwóch betonowych bloków umożliwiającą przesunięcie urządzenia a więc nie powinno być ono traktowane jako trwale związane z gruntem. Z tego względu w ocenie skarżącego wystarczające było dokonanie zgłoszenia co też uczynił. W tej sytuacji organ powinien prowadzić postępowanie legalizacyjne nie z art. 48 ust. 1 lecz z art. 49b ustawy Prawo Budowlane. Ponadto kwestią jest czy do urządzeń reklamowych nietrwale związanych z gruntem, które można łatwo przesunąć lub usunąć mogą mieć zastosowanie przepisy miejscowych planów zagospodarowanie przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżanej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...].12.2013r. nakazującą inwestorowi S. Sp. z o.o. w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o nr 8557054 z tablicą reklamową o wymiarach 12 x 3 m posadowioną na dwóch blokach prefabrykowanych zlokalizowanych na terenie dz. ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W.. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 48 ust 1 ustawy Prawo Budowlane Zastosowanie przez organ tej podstawy prawnej w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości w sytuacji, gdyż decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. jest prawomocna bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. w sprawie VII SA/WA 1083/13 odrzucił skargę S. sp. z o.o. w W. na tę decyzję. Decyzja nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Po stwierdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany, że zgłoszenie dotyczy obiektu budowlanego objętego obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zastosowany przez organ nadzoru budowlanego przepis art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego dopuszcza możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Braki w zakresie ustaleń postępowania dowodowego odnośnie wskazania planu miejscowego, które niewątpliwie wystąpiły w postępowaniu organu pierwszej instancji zostały uzupełnione przez organ odwoławczy. Nastąpiło to poprzez wskazanie stosownej uchwały Rady [...] i mających w sprawie zastosowanie zapisów obowiązującego planu miejscowego Wskazane przez organ zapisy planu przesądzają o tym, że na obszarze, na którym znajduje się działka nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W. wyklucza się umieszczanie innych wolnostojących nośników reklamowych poza słupami ogłoszeniowo – reklamowymi. Przedmiotowy wolnostojący nośnik reklamowy z tablicą reklamową o wymiarach 12x3 m posadowioną na dwóch blokach prefabrykowanych nie spełnia więc warunków planu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.