VII SA/Wa 67/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. skargę oddala. [...] Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, - po rozpatrzeniu wniosku T. S. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] o uprawnieniach budowlanych nr [...] - wyjaśniła, że T. S. jest uprawniony do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, w zakresie rzemiosła określonego w dyplomie mistrza, obejmującym instalatorstwo elektryczne z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że z treści pisma oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że T. S. uzyskał uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie na podstawie ww. decyzji, wydanej w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r.), dalej Prawo budowlane, oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. - w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 38 z 19953 z późn. zm.). Organ podkreślił, iż na mocy z art. 104 Prawa budowlanego uprawnienia budowlane uzyskane pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów pozostają w mocy, a ich zakres nie ulega zmianie. Zgodnie z treścią decyzji nadającej uprawnienia budowlane, T. S. jest uprawniony do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, w zakresie wskazanym w dyplomie mistrza, obejmującym instalatorstwo elektryczne, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. Sformułowanie "kierowanie w powierzonym zakresie" oznacza, że T. S. może kierować robotami budowlanymi w zakresie wynikającym z dyplomów mistrzowskich pod nadzorem i z polecenia kierownika budowy. Nie może zatem wykonywać robót na stanowisku kierownika budowy, ponieważ nie obejmują tego uzyskane uprawnienia. T. S. może więc pełnić wyłącznie funkcję majstra budowlanego w ramach objętych rzemiosłem. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem dnia [...] (znak:[...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. - o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia T. S. - utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w decyzji pierwszoinstancyjnej i powołując się na § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. - w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38 ze, zm.) stwierdził, że uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, stanowią podstawę do wykonywania tych czynności w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. W związku z powyższym, zdaniem organu, majster budowlany może kierować jedynie powierzonymi robotami w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Zapis "do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania robotami w powierzonym zakresie" - powierzonym przez osobę z uprawnieniami o wyższym stopniu skomplikowania - oznacza, że to osoba powierzająca roboty mistrzowi, a nie mistrz, ponosi odpowiedzialność za wykonanie tych robót, dokonując ich fachowości i rozwiązując problemy techniczne występujące w trakcie ich wykonania. Organ podkreślił również, że przepisy ustawowe dotyczące uprawnień budowlanych do wykonywania pracy na stanowisku majstra nie upoważniały i obecnie nie upoważniają do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, wymienionych w art. 12 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Nie zostały więc spełnione warunki do stosowania tego przepisu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ stwierdził, że zarzut dotyczący zaniedbania interesu strony jest nieuzasadniony, bowiem organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, analizując treść decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz przepisy, będące podstawą jej wydania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. S. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił temu rozstrzygnięciu: - rażące naruszenie art. 12 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, sprzeczną ponadto z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. - w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz - naruszenie ważnego interesu strony poprzez zaprzeczenie uprawnień zawodowych wbrew prawom nabytym zgodnie z obowiązującymi w chwili ich nadania przepisami. W uzasadnieniu skargi T. S. podniósł, że zaskarżone postanowienie jest niesłuszne, gdyż przedstawione w nim stanowisko, w sposób nieuprawniony przenosi ciężar zagadnienia na kwestie odpowiedzialności i oceny fachowości. W ocenie skarżącego, każdy pracownik ponosi odpowiedzialność za jakość swojej pracy. Przy czym oceny fachowości dokonuje nie tylko przełożony, ale również inwestor. Zdaniem skarżącego, prawo do powierzenia kierowania budową lub robotami budowlanymi nie jest decydujące, gdyż służy ono zarówno inwestorowi, jak i głównemu wykonawcy, a nawet podwykonawcy. Pomimo, iż uprawnienia nabyte przez skarżącego w 2003r. oparte zostały o uprzedni stan prawny, to nie oznacza to, że uprawnienia te nie istnieją lub są mniejsze. Stanowisko organu jest więc niezgodne z zasadą praw nabytych oraz narusza interes zawodowy, a zatem ważny interes strony. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej ppsa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 113 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości co do treści decyzji. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. S. nabył uprawnienia budowlane nr [...] , na podstawie decyzji [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...], a zatem w oparciu m.in. o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. - w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995r., Nr 8, poz. 38, ze zm.). Zgodnie z treścią § 5 ust. 7 powołanego rozporządzenia, uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania tych czynności w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. Wskazać trzeba, że wymieniony również w podstawie prawnej decyzji nadającej skarżącemu uprawnienia budowlane przepis art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126), w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania, określający w ust. 3 wymagania dotyczące uzyskania uprawnień budowlanych w poszczególnych specjalnościach, w punkcie 5 stanowił, że do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi wymagane jest posiadanie co najmniej wykształcenia zasadniczego i dyplomu mistrza w odpowiednim zawodzie budowlanym. Natomiast zgodnie z definicją pojęcia "samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie" zawartą w art. 12 ust. 1 ww. ustawy za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno - organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą: 1. projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno - budowlanych i sprawowanie nadzoru autorskiego, 2. kierowanie budową lub innymi robotami budowlanymi, 3. kierowanie wytwarzaniem konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz nadzór i kontrolę techniczną wytwarzania tych elementów, 4. wykonywanie nadzoru inwestorskiego, 5. sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych, 6. wykonywanie nadzoru budowlanego, 7. rzeczoznawstwo budowlane. Należy mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 12 ust. 2 cyt, ustawy, samodzielne funkcje techniczne, określone w ust. 1 pkt 1-6, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 2. Wbrew zarzutom skargi, z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że czym innym jest zachowanie nabytych uprawnień, w zakresie w jakim zostały nabyte, a czym innym jest wykonywanie samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. Organy samorządu zawodowego prawidłowo zatem wyjaśniły, że w niniejszej sprawie, zakres posiadanych przez skarżącego uprawnień należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania. Należy podzielić stanowisko przedstawione przez organy obu instancji, że zakres uprawnień budowlanych (nr [...]), nadanych T. S. decyzją z dnia [...] - a zatem uprawnień do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego w zakresie rzemiosła określonego w dyplomie mistrza, obejmującym instalatorstwo elektryczne, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych - nie upoważnia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. do kierowania budową lub innymi robotami budowlanymi. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, uprawnienia majstra budowlanego nie są obecnie uprawnieniami wystarczającymi do kierowania budową, w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jak również kierowania całością robót w ramach danej specjalności techniczno - budowlanej posiadanych uprawnień budowlanych. Majster budowlany - tak jak słusznie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji - może obecnie kierować jedynie powierzonymi robotami w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Osoby posiadające uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra mogą zatem kierować powierzonymi im robotami budowlanymi w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych, nie mogą jednak wykonywać samodzielnej funkcji technicznej kierownika budowy lub robót. W świetle poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.