VII SA/Wa 670/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] W skardze z dnia 20 marca 2014 r. oraz w piśmie procesowym także z dnia 20 marca 2014 r. "M" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], nakładające na skarżącą Spółkę grzywnę, w wysokości 5000 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] wystawionym przez Prezydent [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż obowiązek został wykonany, w terminie określonym w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., jeszcze przed wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny, co wynika z treści, załączonego do skargi, Dziennika Budowy oraz protokołu odbioru przez [...] prac wykonanych zgodnie z decyzją [...] Konserwatora Zabytków. Wykonanie więc postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, który został, zdaniem skarżącego wykonany, przed uzyskaniem stanowiska wierzyciela w tej kwestii jest przedwczesne i godzi w słuszne interesy Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie decyzji, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako z urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Spółka nie wskazała, z jaką konkretnie szkodą (np. utrata płynności finansowej, brak środków na uiszczenie grzywny) lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niej wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu. W odniesieniu do argumentacji zawartej we wniosku wskazać należy, iż skoro faktycznie zachodzą takie okoliczności, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany, to taki stan rzeczy podlega regulacji przewidzianej w art. 125 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015), zgodnie z którą, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Oznacza to, że w sytuacji wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym zobowiązany powinien poinformować o tej okoliczności organ egzekucyjny, co skutkuje brakiem podstaw do ściągnięcia grzywny w celu przymuszenia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.