VII SA/Wa 675/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. C. i J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych; postanawia: oddalić wniosek. W skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2010 r. -utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem oraz postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2009 r. nr [...] o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)- skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i postanowienia tego organu w sprawie odstępstwa, do czasu zakończenia postępowania sądowego. Skarżący powołali się przy tym na art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), i wskazali, że w wyniku realizacji budowy na podstawie aktualnego projektu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż nie mógł uwzględnić rozpoznawanego wniosku z następujących przyczyn. Przede wszystkim Sąd wyjaśnia, iż nie mógł wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji w części w jakiej odnosi się ona do postanowienia Starosty [...] z [...] lutego 2009 r. dotyczącego wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Decyzja Wojewody [...] w tej części nie nadaje się -w ocenie Sądu- do wykonania. Nie nakłada bowiem na skarżących żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Nadto, skarżący domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w tej części nie podali żadnych okoliczności, które powyższą ocenę Sądu czyniłyby błędną. Wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia w tym zakresie. Wniosek ten nie został również uzasadniony w tej części, w jakiej odnosi się do zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, iż w przypadku decyzji o "pozwoleniu na budowę" ustawodawca nie przewidział automatyzmu wstrzymania wykonalności decyzji. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku -niezależnie od okoliczności sprawy- uwzględnić taki wniosek. Wniesienie skargi nie pociąga bowiem za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc -jak zostało to już powyżej zaznaczone- jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego (czy wnioskujących), iż w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem, rozpoznawany wniosek nie zawiera właściwie żadnego uzasadnienia. Uzasadnienie to sprowadza się bowiem jedynie do przywołania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie odnosi się do konkretnych zdarzeń, które mogłyby przemawiać za jego pozytywnym załatwieniem. Tym samym z uzasadnienia tego wniosku nie wynika z jakiego powodu -zdaniem skarżących- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę nie wykazali, aby w stosunku do nich zachodziła którakolwiek z przesłanek ze wskazanego powyżej artykułu. Dodatkowo Sąd zauważa, iż sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia, nie przemawia za wstrzymaniem wykonalności takiego rozstrzygnięcia. Sąd, będąc właściwy do rozpoznania skargi, nie może też działać mając na uwadze wyłącznie interesy jednej ze stron. Mogłoby to bowiem rodzić zarzut braku bezstronności. Nadto, prowadzenie przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd administracyjny rozstrzygnie wniesioną skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie wiązać się będzie z wszczęciem odpowiedniej procedury. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.