VII SA/Wa 675/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia W. K. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w km [...], działka nr ew. [...], obręb [...], m. S.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg postępowania, a następnie wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m. in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...] Wojewoda [...] nałożył na inwestora m. in. obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] - sekcja B, powiat [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Organ wskazał, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - sekcja B, powiat [...], woj. [...], zaprojektowana inwestycja na działce drogowej o nr ew. [...] znajduje się na terenie oznaczonym KDG 3 - tereny dróg publicznych klasy G (droga wojewódzka nr [...]). Natomiast działka inwestora nr ew. [...] do której projektowany jest przedmiotowy zjazd położona jest na obszarze oznaczonym symbolem MN/U16. Zgodnie z § 37 ust. 1 pkt 5j miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dojazd na tereny oznaczone symbolem MN/U16 ma odbywać się poprzez zjazdy z drogi KDW1, zjazd z drogi klasy Z oraz do czasu przebudowy drogi KDG3 poprzez istniejące zjazdy, a następnie poprzez zjazdy z drogi serwisowej drogi KDG3. Ponadto jak wynika z § 5 ust. 4 ww. miejscowego planu zagospodarowania terenu na obszarze nim objętym nie zachodzą przesłanki do określenia sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. Tym samym, w ocenie organu, zasadne było nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia nieprawidłowości w ww. zakresie. Ponieważ W. K. nie doprowadził w wyznaczonym terminie projektu budowlanego do zgodności z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem powszechnie obowiązującym i organy administracji architektoniczno - budowlanej są obowiązane przestrzegać jego przepisów. Bez znaczenia dla powyższego pozostaje okoliczność uzyskania pozwolenia na budowę myjni, pozwolenia wodno-prawnego czy decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, a także subiektywna ocena odwołującego się odnośnie braku racjonalności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł W. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, a w szczególności naruszenie: - art. 8 k.p.a. wskutek nie wzięcia pod uwagę faktu, że skarżący otrzymał: - decyzję nr [...] [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości D. na działkę o nr ewid. [...] stanowiącej własność skarżącego oraz - decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie działki [...] i decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r, nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku stacji kontroli pojazdów na terenie działki [...] - przez co organ naruszył zasadę zaufania skarżącego do organów administracji publicznej gdyż podejmował działania zmierzające do realizacji inwestycji w dobrej wierze, a wskutek interpretacji zapisów planu miejscowego przez organ uniemożliwia faktycznie prowadzenia takiej działalności; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane poprzez dokonanie wykładni ww. przepisu w odniesieniu do ustaleń dot. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jedynie przy uwzględnieniu literalnej wykładni, nie biorąc pod uwagę innych metod wykładni, co w ocenie skarżącego polega m.in. na nie wzięciu pod uwagę celu polegającego na zapewnieniu możliwości realizacji w praktyce zamierzeń inwestycyjnych które miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie interesu skarżącego, niewyjaśnienie dokładne stanu faktycznego oraz lakoniczne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji sprowadzające się w istocie do akceptacji jako prawidłowego stanowiska wyrażonego przez organ I instancji nie dokonując wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzuty te zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 k.p.a. art. 8 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Oznacza to, że ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w swojej decyzji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ponownie nie rozstrzygnął sprawy i nie rozpatrzył wszystkich zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. W odwołaniu skarżący podnosił, iż organ pierwszej instancji odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu publicznego na działkę nr [...] nie wziął pod uwagę wydanych przez Starostę [...] decyzji o pozwoleniu na budowę na tej właśnie działce. Mianowicie Starosta Legionowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r, Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę myjni samochodowej, a decyzją z dnia [...] listopada 2015r, nr [...] udzielił pozwolenia na budowę budynku stacji kontroli pojazdów. Budowa obu obiektów została zaplanowana na działce nr [...] i z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego tymi decyzjami wynika, że obsługa myjni i stacji kontroli pojazdów została zapewniona przez zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...]. Starosta [...] wydając przedmiotowe pozwolenia na budowę ustalił, że budowa projektowanych obiektów jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...]. Także zarządca drogi decyzją z dnia [...] listopada 2014r, Nr [...] zezwolił skarżącemu na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącego. Niezrozumiałym dla skarżącego jest fakt, że na podstawie ustaleń tego samego planu jeden z organów wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę, a drugi odmawia jej wydania. Skarżący wyjaśnił również, że budowa myjni została zrealizowana lecz z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej myjnia jest bezużyteczna. Obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się do tych zarzutów i wyjaśnienie skarżącemu jego wątpliwości zgodnie z art. 8 k.p.a. Takiego wyjaśnienia organ odwoławczy nie dokonał stwierdzając jedynie, że podnoszone przez skarżącego okoliczności pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego sprowadza się do powtórzenia uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze, iż w sprawie nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a. jak również nie został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77§ 1 k.p.a., a ponadto decyzja nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm ) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.