VII SA/Wa 683/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293), po rozpatrzeniu zażalenia L. S. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 15 listopada 2019 r. Wójt Gminy M. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków usługowych na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości M. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia wskazując, że narusza ono § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Ś. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie S. Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej: "Uchwała") dotyczący zakazu likwidacji zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynika ono z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego, bądź budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła L. S. Po jego rozpatrzeniu GDOŚ postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego ustalenie występowania zadrzewień śródpolnych jedynie na podstawie zdjęć zamieszczonych na stronie internetowej nie może przesądzić o rozstrzygnięciu sprawy. Ponownie analizując przedmiotową sprawę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w dniu [...] czerwca 2020 r. przeprowadził oględziny przedmiotowych działek. W ich trakcie zaobserwowano ślady po usuniętych drzewach. Do protokołu załączono zdjęcia terenu inwestycji, które przedstawiają pas drzew i krzewów wzdłuż drogi, natomiast w centralnej części działki nie występują zadrzewienia. Z tego względu organ I instancji postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła L. S. podnosząc, że planowana budowa czterech budynków usługowych w odległości około 20 m od drogi w głąb działek nie doprowadzi do naruszenia zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały, gdyż na przedmiotowych działkach nie ma zadrzewień śródpolnych. Z kolei zadrzewienia przydrożne nie są objęte obszarem inwestycji przeznaczonym pod planowane budynki. Jednocześnie załączyła zdjęcia terenu inwestycji oraz mapę ewidencji gruntów wraz z zaznaczonymi drzewami przy granicy z drogą wojewódzką. Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia GDOŚ postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepisy będące podstawą wydanego postanowienia. Wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne jest wyjaśnienie czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały w zakresie zakazu likwidacji zadrzewień śródpolnych. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego GDOŚ ustalił, że treść załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że teren inwestycji oznaczony literami A, B, C, D obejmuje całą powierzchnię działek nr ew. [...] i [...]. Łączna powierzchnia obu działek wynosi 0,48 ha. Nieprzekraczalna linia zabudowy na załączniku graficznym projektu decyzji została wyrysowana w odległości 20 m od drogi wojewódzkiej, graniczącej z przedmiotowymi działkami od strony południowej. Dojazd do planowanej inwestycji projektowany jest właśnie z tej drogi wojewódzkiej. Organ odwoławczy podkreślił, że teren inwestycji, na przeważającej długości, od strony tej drogi jest porośnięty zadrzewieniem, co zostało udokumentowane podczas oględzin. Stąd też organ I instancji uznał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy nie gwarantuje nienaruszalności zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Oddzielenie części terenu inwestycji od drogi wojewódzkiej pasem zadrzewień może wiązać się z usunięciem części drzew i krzewów w celu skomunikowania planowanych budynków z drogą. Projekt decyzji dopuszcza bowiem wykonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej na całej długości frontu terenu inwestycji, czyli również w miejscu występowania zadrzewień przydrożnych, co narusza § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały. Równocześnie organ II instancji podkreślił, że charakter przedmiotowej inwestycji nie pozwala na zastosowanie odstępstw określonych w powyższym przepisie. Analizując możliwość zastosowania w niniejszym przypadku § 4 ust. 2 pkt 2 Uchwały GDOŚ wskazał, że w myśl tego przepisu zakazy obowiązujące w S. Obszarze Chronionego Krajobrazu nie dotyczą terenów objętych ustaleniami projektów planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona strategiczna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Stwierdził, że obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzone uchwałą Nr [...]Rady Gminy w M. z dnia [...] maja 2000 r. nie przechodziło strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, gdyż nie wymagały tego ówcześnie obowiązujące przepisy. Odnosząc się do projektów Studium, które są w opracowaniu GDOŚ wskazał, że Wójt Gminy M. pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., przekazał organowi I instancji do zaopiniowania i uzgodnienia projekt Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., zaopiniował ten projekt negatywnie oraz odmówił uzgodnienia projektu Studium. Jednym z powodów negatywnego zaopiniowania i odmowy uzgodnienia projektu Studium było niewystarczające uzasadnienie możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu dotyczącego chronionych zadrzewień. Nie można zatem stwierdzić, że przedłożony projekt przeszedł strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko, co oznacza, że nie ma w tym przypadku zastosowania odstępstwo określone w § 4 ust. 2 pkt 2 Uchwały. Ponadto organ I instancji ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie jest również możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Drzewa i krzewy występujące w obszarze zadrzewienia nie należą również do gatunków obcych, określonych w art. 120 ust. 2f ustawy o ochronie przyrody, stąd nie ma zastosowania odstępstwo wymienione w art. 24 ust. 3a ustawy o ochronie przyrody. Na zakończenie swoich rozważań GDOŚ zauważył, że istnieje możliwość opracowania projektu decyzji o warunkach zabudowy, który byłby zgodny z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień przydrożnych. Projekt ten powinien dopuszczać budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej jedynie w tej części terenu inwestycji, na które te zadrzewienia nie występują. Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła L. S., domagając się jego uchylenia. Jednocześnie skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, zwłaszcza w aspekcie podniesionych zarzutów w zażaleniu co do istnienia drzew w granicy działek nr ew. [...]i [...] wzdłuż drogi wojewódzkiej z działką nr ew. [...] (droga wojewódzka K.) tylko na odcinku około 8 m, zaś na pozostałej około 32 metrowej długości działek skarżących brak jest przydrożnych drzew; z kolei brak ustosunkowania się organu II instancji do zarzutów zażalenia oznacza, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzygnęło sprawy zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami postępowania administracyjnego, a zatem jest formalnie wadliwe, - art. 80, art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały przez rozpatrzenie sprawy bez dokładnego przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego, pomijając fakt istnienia terenu objętego działkami nr ew. [...] i [...], na których nie ma drzew przydrożnych i istnieje możliwość zjazdu z tych działek na drogę publiczną bez naruszenia zakazu ujętego w § 4 ust. 1 pkt 2 cyt. Uchwały dotyczącego likwidacji drzew przydrożnych. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Dodała, że gdyby Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska miał nadal wątpliwości w przypadku odmowy pozytywnego zaopiniowania projektu decyzji Wójta Gminy M. o warunkach zabudowy to te wątpliwości, co do ewentualnej likwidacji części zadrzewienia przydrożnego, powinien tłumaczyć na korzyść strony zgodnie z treścią art. 81a § 1 k.p.a. Tymczasem swoim postanowieniem organ ograniczył skarżącej prawo do zagospodarowania działki zgodnie z jej potrzebami, które wywiodła z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie brak pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło z naruszeniem słusznego interesu strony. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021r., utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2020r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków usługowych na działkach nr ew. [...]i [...] w miejscowości M. Decyzję o warunkach zabudowy w odniesieniu do inwestycji znajdującej się na obszarze parku krajobrazowego wydaje się po uzgodnieniu m.in. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.). Szczegółowe zasady ochrony obszaru chronionego krajobrazu określają przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55 ze zm). Zgodnie z art. 23 ust 1 i 2 przywołanej ustawy - obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest do realizacji na działkach nr ew.[...], [...], w miejscowości M., w granicach S. Obszaru Chronionego Krajobrazu , na terenie którego obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa Ś. z dnia [...] listopada 2014r. w sprawie S. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r. poz. [...]). Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. zostały określone warunki, od których łącznego spełnienia uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Jednym z warunków (art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy) jest, by decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych należy ustawa o ochronie przyrody i wydane na jej podstawie akty prawne. Zatem w niniejszej sprawie istotne było ustalenie przez organy, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55 z późn. zm), wynikającymi z utworzenia ww. obszarów chronionych, w szczególności w kontekście obowiązujących na tych obszarach zakazów związanych z ochroną przyrody. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Ś. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie S. Obszaru Chronionego Krajobrazu zakazuje się likwidacji zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynika ono z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego, bądź budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Po dokonaniu w dniu [...] czerwca 2020 r., przez organ I instancji, oględzin przedmiotowych działek, stwierdzono na ich terenie ślady po usuniętych drzewach. Do protokołu z tej czynności załączono liczne zdjęcia terenu inwestycji, w tym przedstawiające pas drzew i krzewów wzdłuż drogi. Części z tych drzew- robinie akacjowe, wierzba oraz zakrzaczenia zostały usunięte. Okoliczności bezsporną pozostaje zaś, że w centralnej części działki nie występują zadrzewienia. Jak zasadnie wskazuje organ odwoławczy, z treści załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że teren inwestycyjny, oznaczony literami A,B, C,D obejmuje całą powierzchnię 0,48 ha obu działek nr ew. [...]i [...]. Nieprzekraczalna linia zabudowa została wyrysowana w odległości 20 m od krawędzi drogi wojewódzkiej ( działka [...]), graniczącej z przedmiotowymi działkami od strony południowej. Przeprowadzone oględziny wykazały, że w granicach działek inwestycyjnych, poza nieprzekraczalną linią zabudowy widoczny jest pas drzew i krzaków, co potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach oraz na stronie www.geoportal.gov.pl. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że dojazd do działek inwestycyjnych odbywać się z drogi wojewódzkiej, wzdłuż której na przeważającej części działek znajdują się zadrzewienia. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy projekt decyzji o warunkach zabudowy nie gwarantuje nienaruszalności zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Oddzielenie części terenu inwestycji od drogi wojewódzkiej pasem zadrzewień może wiązać się z usunięciem części drzew i krzewów w celu skomunikowania planowanych budynków z drogą. W tej sytuacji uprawniony jest wniosek o naruszeniu zakazu wynikającego z § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Ś. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie S. Obszaru Chronionego Krajobrazu, co skutkować musiało odmową uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie zauważyć, za organem trzeba, że § 4 ust. 2 pkt 2 Uchwały, przewiduje wyłączenie zakazu o którym mowa § 4 ust. 1 pkt 2 wskazujące, że nie dotyczy on terenów objętych ustaleniami projektów planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona strategiczna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Jednak obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzone uchwałą Nr [ Rady Gminy w M. z dnia [...] maja 2000 r. nie przechodziło strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, gdyż nie wymagały tego ówcześnie obowiązujące przepisy. Wójt Gminy M. przedstawił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. do zaopiniowania i uzgodnienia projekt Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. wraz z prognozą oddziaływania na środowiska i projekt ten został zaopiniowany negatywnie, a organ odmówił uzgodnienia projektu Studium. W tej sytuacji omawiane wyłączenie zakazu nie ma w sprawie zastosowania. Organ odwoławczy zasadnie także wskazał na brak możliwości zastosowania odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Drzewa i krzewy występujące w obszarze zadrzewienia nie należą również do gatunków obcych, określonych w art. 120 ust. 2f ustawy o ochronie przyrody, stąd nie ma zastosowania odstępstwo wymienione w art. 24 ust. 3a ustawy o ochronie przyrody. W odniesieniu do zarzutów skargi naruszenia przepisów postepowania, które zdaniem strony miały istotny wpływ na wynik sprawy, podkreślić należy, że zakres kompetencji organu w ramach postępowania uzgodnieniowego ogranicza się do zbadania projektu decyzji w granicach przede wszystkim normy art. 33 ustawy o ochronie przyrody oraz tych materiałów, którymi dysponuje z racji posiadania wiedzy specjalistycznej. Jak się wskazuje w orzecznictwie organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań ochrony przyrody dokonuje we własnym zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko (vide wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1941/11). Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie. W ramach posiadanej kompetencji organ ochrony przyrody stwierdził, że te informacje, które zgromadził w postępowaniu uzgodnieniowym nakazują odmówić uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy. Podkreślenia jednak wymaga, że organ dostrzegł możliwość takiego opracowania projektu decyzji o warunkach zabudowy, zarówno w części opisowej jak i graficznej, który dopuszczałby budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej jedynie w tej części terenu inwestycyjnego, na której nie występują zadrzewienia przydrożne i który nie naruszałby tym samym zakazu wynikającego z § 4 ust 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa Ś. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie S. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jak sama skarżąca wskazuje, istnieje możliwość zlokalizowania zjazdu z drogi wojewódzkiej na działki inwestycyjne na odcinku na którym nie ma zadrzewień przydrożnych. Nie kwestionując tych ustaleń faktycznych organ słusznie wskazuje, że rozwiązanie takie powinno być przyjęte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Konkludując należy wskazać, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody - ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, o których mowa w pkt 1-9. Wynika z tego, że ochrona przyrody co prawda musi się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, lecz nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te nie mogą jednak niszczyć cech charakterystycznych dla danego krajobrazu i muszą odbywać się w ramach obowiązujących przepisów prawa. Podstawowym celem zrównoważonego rozwoju jest opracowanie i urzeczywistnienie takiego modelu gospodarki, w którym zaspokajanie aktualnych potrzeb społeczeństwa nie umniejszy możliwości użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego przyszłym pokoleniom. Ochrona przyrody realizowana jest m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody, formami ochrony przyrody, a następnie opracowywanie i realizację planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie prawnej. Z tych wszystkich podanych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem wbrew przekonaniu skarżącej organ dokonał prawidłowego wyważenia jej słusznego interesu i interesu społecznego. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325),, uznając skargę za nieuzasadnioną, orzekł o jej oddaleniu. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., jako że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.