VII SA/Wa 691/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. (nr [...])[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.;, dalej zw. kpa, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ wskazał, że w dniu 27 listopada 2008r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek M. L. o wstrzymanie budowy i usunięcie stacji bazowej telefonii komórkowej z dachu budynku przy ul. N. Organ I instancji wezwał inwestora P. S.A. do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów dotyczących realizacji ww. inwestycji. Inwestor przedstawił zgłoszenie wraz z projektem i dokumentacją. Dnia 18 lutego 2009r. przeprowadzono oględziny, a następnie pismem z dnia 5 marca 2009r. organ poinformował wnioskodawcę, że nie istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, zatem nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego. M. L. złożył odwołanie od tego pisma, po rozpatrzeniu którego organ wyjaśnił, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe to brak przedmiotu zaskarżenia oraz brak możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Organ podał, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje także sytuację, gdy zostało ono wniesione w sprawie, która nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji, a stanowi jedynie informację udzieloną przez organ. W tej sprawie pismem z dnia 5 marca 2009r organ powiatowy poinformował M. L. o poczynionych ustaleniach. W ocenie organu odwoławczego, pismo to nie miało znamion decyzji, w rozumieniu art. 107 kpa, co uzasadniało stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych. Skargę na to postanowienie złożył M. L., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając rażące naruszenie art. 104 i art. 107 kpa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. nierozstrzygniecie sprawy decyzją i niewyjaśnienie na podstawie jakich dowodów organ przyjął, że nie doszło do zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przysługuje mu odrębna własność lokalu nr [...] przy ul. N. w W-wie oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] przy ul. N. oraz nr [...] przy ul. N. W konsekwencji posiada interes prawny do wniesienia skargi wynikający z art. 222 § 2 K.c. Skarżący jest zagrożony przez negatywne oddziaływanie emitowanego promieniowania przez stację, którą dzieli kilkanaście metrów od okien skarżącego. Na poparcie swego stanowiska powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego stanowisko organu nie znajduje oparcia w art. 104 kpa. Pismo skarżącego organ uznał za wniosek o wszczęcie postępowania. Wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień oraz dokonał oględzin. Podejmował zatem czynności procesowe, tylko nie wydał decyzji. Stwierdzenie w piśmie organu, że "w trakcie kontroli nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia" stanowi rozstrzygniecie sprawy co do istoty. Wydanie pisma pozbawiło skarżącego możliwości zakwestionowania zarówno samego postępowania, jak i jego wyniku. Następnie skarżący wskazał co powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, podkreślając w szczególności, że nie przeprowadzono badań negujących szkodliwy wpływ pola elektromagnetycznego, które pozwoliłyby ustalić, czy występuje zagrożenie bezpieczeństwa osób i mienia, powyższe zaś musi zostać ustalone, gdyż nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W zgłoszeniu wskazano, że nie jest wymagany raport oddziaływania na środowisko, co nie znajduje potwierdzenia w § 2 ust. 1 pkt. 7a rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Dane zawarte w pkt. 3.3. załącznika do zgłoszenia odpowiadają wartościom wskazanym w ww. rozporządzeniu tj. stacja bazowa została umieszczona w odległości znacznie mniejszej od lokalu nr [...] położonego przy ulicy N., niż 70 m. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271) dalej ppsa. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym organ ten - na podstawie art. 134 kpa -stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez skarżącego od pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009r. W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia wymagała zatem kwestia, czy pismo z dnia 5 marca 2009r. można było uznać za decyzję administracyjną. W związku z powyższym, przede wszystkim wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 104 § 1 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Formą załatwienia sprawy w zakresie żądania skarżącego usunięcia stacji bazowej telefonii komórkowej budowanej na dachu budynku przy ul. N. winna być zatem decyzja administracyjna. Jednak decyzji w tej sprawie organ nie wydał, bowiem za decyzję nie można było uznać ww. pisma organu powiatowego W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że nie forma, ale treść przesądza o tym czy pismo organu jest decyzją administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2008r. sygn. akt IV SA/Wa2109/07, LEX nr 521891; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008r., sygn. akt V SA/Wa 433/08, LEX nr 566540). Jednolite jest również stanowisko sądów administracyjnych, że do uznania danego pisma za decyzję administracyjną wystarczy ustalenie, iż wydany akt zawiera minimum niezbędnych elementów. Do elementów tych należą: oznaczenie organu administracyjnego, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby uprawnionej do reprezentacji organu (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, z. 9-10 z glosą J. Borkowskiego, tamże, s. 351 i n.). Stwierdzić należy, że będące przedmiotem oceny [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo organu powiatowego z dnia 5 marca 2009r. nie posiada cech decyzji. Nie zawarto w nim bowiem rozstrzygnięcia. Jest to pismo o charakterze informacyjnym, w którym organ stwierdza jedynie, że nie istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, zatem nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji doszukiwanie się władczej i jednostronnej formy działania organu byłoby za daleko idące. W związku z powyższym, pomimo zasadności zarzutów skargi, że konieczne było wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, to ustalenie że pismo organu powiatowego nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 kpa. W świetle przedstawionej argumentacji pozostałe zarzuty przedstawione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Z przedstawionych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.