VII SA/Wa 696/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 194/12, po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] - uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] oraz stwierdził wydanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] z naruszeniem prawa. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], a decyzją z dnia [...] września 2010 r. zmienił ww. decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej, kubatury budynku brutto oraz liczby mieszkań. Pismem z dnia 6 października 2010 r. J. O. oraz J. M. wystąpiły "o przyznanie im statusu strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] ". Starosta [...] pismem z dnia 10 listopada 2010 r. wezwał J. O. oraz J. M. do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez podanie numeru decyzji, do której odnosiło się ich pismo oraz udowodnienie, kiedy dowiedziały się ojej wydaniu. J. O.wskazała, że "jej wniosek dotyczył pozwolenia na budowę Nr [...] oraz zmiany pozwolenia na budowę Nr [...] ". O pozwoleniu na budowę wnioskodawczyni dowiedziała się w lipcu 2007 r., natomiast o jego zmianie w listopadzie 2010 r. Organ pierwszej instancji rozdzielił postępowania dotyczące wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. po zweryfikowaniu spełnienia przez wnioskodawczynię warunków formalnych, wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. odmówił uchylenia ww. decyzji. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 194/12, uchylił ww. decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...], przesądzając, iż J. O. posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. O. o wznowienie postępowania, organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosła J. O. 3. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Zasady dotyczące wznowienia postępowania uregulowane zostały w art. 145-153 kpa. W art. 145 oraz 145a i 145b kpa ustawodawca określił przesłanki wznowienia, zaś w następnych artykułach unormował tryb wznowienia postępowania charakteryzujący się dwoma etapami postępowania oraz określił zasady właściwości organu, a także rodzaje rozstrzygnięć wydawanych w każdym z tych etapów. Po wznowieniu postępowania właściwy organ bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowieniowa, wskazana w postanowieniu o wznowienie postępowania. Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W przypadku natomiast stwierdzenia, w wyniku postępowania wyjaśniającego, co do przyczyny wznowienia, że wskazana we wniosku strony przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła organ zobligowany jest do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 albo na podstawie art. 151 § 2 kpa. J. O. we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ powiatowy wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r., i wskazał, że wprawdzie J. O.przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym i zaskarżona decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem prawa, ale z uwagi na wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 2 kpa, należało orzec o odmowie uchylenia własnej decyzji. Wojewoda [...] uznał, że zaskarżona decyzja Starosty [...] zasługuje na uchylenie. Stwierdził, że kluczową okolicznością jest fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 194/12 przesądził o posiadaniu przez J. O. przymiotu strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Wojewoda [...] powołując się na art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że w sprawie, w której wypowiadał się sąd administracyjny, organ administracji zobowiązany jest do respektowania przesądzonych przez sąd okoliczności prawnych. Z uwagi na to, że J. O., pomimo przysługującego jej przymiotu strony została pozbawiona bez własnej winy możliwości udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, niewątpliwie w sprawie wystąpiła przyczyna wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ wskazał, że kpa oprócz pozytywnych przesłanek wznowienia postępowania, zawiera także negatywne. Zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ wskazał, że co prawda decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] jest obarczona wadą uzasadniającą jej uchylenie we wznowionym postępowaniu, to z uwagi na brzmienie art. 146 § 2 kpa nie może ona zostać uchylona. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, inwestor spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Przede wszystkim usytuowanie obiektu pozostaje w zgodzie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), jak również z § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczącego zacieniania budynków. Projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 1998 r., Nr [...] poz. [...]). Zgodnie z jego zapisami działka o nr ew. [...] obręb [...] położona przy ul. [...] w [...] znajduje się w obszarze urbanistycznym przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo - usługową (symbol B1, MW, MN, U). W obszarze tym podstawowym przeznaczeniem jest mieszkalnictwo o wszelkich formach wraz z usługami towarzyszącymi. Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe, organ drugiej instancji stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania w niniejszej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Naruszenie prawa polegało na pozbawieniu strony czynnego udziału w postępowaniu. J. O. nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania, ani o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Okoliczność ta stanowi naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis określa komu powinien przysługiwać status strony w postępowaniu administracyjnym. Organ powiatowy niewłaściwie wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie oznaczył właściwie kręgu stron postępowania, stąd stwierdzić należało, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana z naruszeniem prawa. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., w zakresie punktu dotyczącego stwierdzenia wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] z naruszeniem prawa, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. O., i wniosła o "uchylenie zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie podstaw prawnych wskazanego rozstrzygnięcia ... poprzez wskazanie, iż podstawą odmowy wznowienia postępowania jest wywołanie przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych." W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że celem prowadzenia niniejszego postępowania jest wystąpienie z roszczeniem odszkodowawczym, które to roszczenie będzie uzasadnione tylko w przypadku stwierdzenia, iż naruszono prawa skarżącej w stopniu większym, niż wyłącznie poprzez niedopuszczenie jej do postępowania na prawach strony. Wniosła o orzeczenie w wyroku, a przede wszystkim w uzasadnieniu, że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być uchylona i zmieniona, przede wszystkim ze względu na niezgodność projektu z prawem budowlanym i zasadami sztuki budowlanej, i o nie ograniczanie się wyłącznie do rozważań proceduralnych. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 194/12, uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], i stwierdził wydanie decyzji Starosty[...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] z naruszeniem prawa. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sad podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. 3.2. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem J. O. i J. M. z dnia 6 października 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Starosta [...] wznowił postępowanie, lecz odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji, natomiast Wojewoda [...] utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 194/12, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...], przesądzając, iż J. O.posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Stosownie do art. 153 ppsa, zarówno organ administracji publicznej jak również niniejszy skład orzekający, wyrokiem tym jest związany. 3.3. Zgodnie z art. 149 § 2 kpa, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, co oznacza, że przepis ten określa granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 sierpnia 2011 r. II OSK 487/11 (LEX nr 1069062) stwierdził, że w przepisach kpa brak jest zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 412 § 1 kpc). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Zdaniem Sądu, po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia, czyli jedną z ustawowych przesłanek wznowienia, w niniejszej sprawie przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia, i nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. 3.4. Oznacza to zatem, iż z uwagi na to, że J. O., pomimo przysługującego jej przymiotu strony została pozbawiona bez własnej winy możliwości udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, niewątpliwie w sprawie wystąpiła przyczyna wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co zresztą przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 194/12. Niniejszy skład orzekający podziela również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/06 (LEX nr 347949), przywołane w powyższym wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., iż przy ocenie, czy dany podmiot jest uprawniony do wszczęcia sprawy o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, oraz czy już ówcześnie powinien być stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Słusznie organ wskazał, że kpa oprócz pozytywnych przesłanek wznowienia postępowania, zawiera także negatywne. Zgodnie bowiem z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wprawdzie decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] jest obarczona wadą uzasadniającą jej uchylenie we wznowionym postępowaniu, to z uwagi na brzmienie art. 146 § 2 kpa nie może ona zostać uchylona. Słusznie Wojewoda [...] stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, bo naruszenie prawa polegało na pozbawieniu strony czynnego udziału w postępowaniu. J. O. nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania, ani o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...], co stanowi naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis określa komu powinien przysługiwać status strony w postępowaniu administracyjnym. Skoro więc organ niewłaściwie wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie oznaczył właściwie kręgu stron postępowania, stwierdzić należało, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, została wydana z naruszeniem prawa, bowiem zgodnie z art. 151 § 2 kpa, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.