VII SA/Wa 697/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. S. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] [...], [...] w W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. M., H. J., L. W. i L. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" obecnie pn.: "[...]" w B., zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności, - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.) nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian. Zatem nadanie przez Wojewodę [...] rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę, uznać należało za rażąco naruszające art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał również, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.) - czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestor przedstawił także kompletny projekt budowlany (sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia) wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, jak też zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 przywołanej ustawy. Projekt budowlany przedmiotowego obiektu budowlanego jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r, znak: [...] ustalającej lokalizację drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 3 + 383 do km 9 + 190 na terenie miasta B., utrzymanej w mocy decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowa drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 0 + 000 do km 9 + 190, utrzymanej w mocy decyzją Ministra [...] z dnia [...] maja 2008 r, znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentując rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2009 r. podniósł, iż wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust 4 ustawy właściwy organ zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zauważył, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a organ administracji architektoniczno - budowlanej, co do zasady nie bada prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem inwestor składa w/w oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ponadto organ podniósł, że decyzja organu I instancji, nie obejmuje swym zakresem wskazanych przez odwołujących się działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Natomiast fakt zaskarżenia decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. ustalającej lokalizację jak i decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożenie skargi do Sądu nie wstrzymuje bowiem z mocy prawa wykonania w/w decyzji i są one oceniane w postępowaniu niezależnym od postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazany błędnie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego kilometraż inwestycji - zamiast: od km 3 + 383 do km 9 + 100, powinno być: od 3 + 383 do km 9 + 190, w kontekście całości dokumentacji sprawy oraz sentencji decyzji tego organu, organ odwoławczy uznał za oczywistą omyłkę pisarską nie mającą wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła H. J. W uzasadnieniu skargi wskazała m.in., iż do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostały złożone skargi na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r, znak: [...] ustalającą lokalizację drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 3 + 383 do km 9 + 190 na terenie miasta B., oraz na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowa drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 0 + 000 do km 9 + 190, co oznacza, że decyzje te w momencie ich wydawania przez Wojewodę [...] decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę tj. w dniu [...] lipca 2008 r. nie posiadały przymiotu ostateczności. Wskazała również, że organ odwoławczy nie rozpoznał jej zarzutu naruszenia przez Wojewodę [...] art. 33 ustawy Prawo budowlane, a także nie rozpatrzył sprawy w aspekcie tego, iż sporna inwestycja zarówno w czasie jej budowy jak i jej późniejszej eksploatacji będzie powodowała niebezpieczeństwo i zagrożenie dla funkcjonowania znajdującej się w pobliżu szkoły i kościoła. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy odnieść się do zarzutów skargi o charakterze formalnym i wyjaśnić, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 16 § 1 kpa decyzja ostateczna to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z przepisami kpa oraz przepisami szczególnymi, odwołanie w toku instancji nie przysługuje: 1)od decyzji wydanych w II Instancji, 2)od decyzji wydanych w jednoinstancyjnym postępowaniu ( wyjątek od generalnej zasady dwuinstancyjności), 3)od decyzji, jeżeli strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania i terminu tego nie przywrócono. Jednocześnie przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne i strony powinny dochodzić swych praw w pierwszej kolejności w jego toku. Powyższe rozważania mają na celu wyjaśnienie , iż skarga do sądu przysługuje jedynie od decyzji ostatecznych , które co do zasady podlegają wykonaniu. Tak więc, wbrew zarzutom skargi decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] ustalającą lokalizację drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 3 + 383 do km 9 + 190 na terenie miasta B., oraz na decyzja Ministra [...] z dnia [...] maja 2008 r, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowa drogi ekspresowej [...] odcinek Nr [...], od węzła "[...]" do węzła "[...]" od km 0 + 000 do km 9 + 190 były decyzjami ostatecznymi w chwili wydawania przez Wojewodę [...] decyzji dnia [...] lipca 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Na marginesie należy także zauważyć, iż wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009r. w sprawie sygn.akt IV S.A./Wa 2336/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006r. w sprawie lokalizacji drogi publicznej zaś w dniu 3 lipca 2009r. w sprawie sygn.akt IV S.A./Wa 1822/08 oddalona została skarga na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Okoliczność ta ma ponadto takie znaczenie ,iż wszelkie zarzuty dotyczące lokalizacji drogi ekspresowej [...], negatywnego oddziaływania na środowisko, ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie ochrony środowiska nie zostały ostatecznie uwzględnione zarówno przez organy jak i Sąd Administracyjny w wyżej wymienionych sprawach i nie mogą być przedmiotem kolejnej kontroli w sprawie niniejszej. Na uwagę zasługuje również fakt, iż w aktach sprawy znajduje się opinia Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w [...], która pozytywnie opiniuje wniosek inwestora. W opinii stwierdzono, że teren którego dotyczy wniosek nie jest wpisany do rejestru zabytków jak również, że nie występują na nim zabytki wpisane do rejestru zabytków. Wskazano w niej na usytuowane na trasie projektowanej drogi obiekty będące zabytkami ujętymi w wojewódzkiej ewidencji zabytków, na stanowiska archeologiczne oraz obiekty sakralne, tj. kościół parafialny w L. oraz cmentarz ewangelicki przy ul. [...]. Z akt postępowania wynika, iż zobowiązano inwestora do prowadzenia budowy pod nadzorem archeologicznym. Jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko Kościół p.w. [...] w L. oddalony będzie 40 m. od trasy, która przebiegać będzie po estakadzie. Aby ograniczyć poziom hałasu w otoczeniu kościoła do poziomu poniżej 55 db w ciągu dnia zaprojektowano ekran akustyczny o wysokości 4 m. Działki będące własnością Szkoły Podstawowej, które zostały zajęte pod drogę ekspresową zgodnie z art. 14 Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r o szczególnych zasadach przygotowana i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z dnia 10 maja 2003r) i w dniu gdy decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna stały się własnością Skarbu Państwa. Inwestor opracował raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko na podstawie którego określono wymogi zabezpieczenia i ochrony terenu i zabudowy przyległej do drogi. W rejonie szkoły przewidziano budowę 5 metrowych ekranów akustycznych wzdłuż drogi ekspresowej [...] które zostały zaprojektowane na min 5 m nasypie drogowym. Jednocześnie zgodnie z raportem oddziaływania na środowisko przewidziano po zakończeniu i oddaniu do eksploatacji wyżej wymienionego odcinka drogi wykonanie pomiarów emisji hałasu i na podstawie wyników tych pomiarów określenie, jakie wykonać działania, aby ograniczyć niedogodności wynikające z przekroczeń dopuszczalnych poziomów dźwięku i drgań. Budynek szkoły jest oddalony od krawędzi jezdni o 38 m oraz budynek basenu 27 m., co czyni nieuzasadnionymi obawy o bezpieczeństwo uczniów tejże placówki. Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została tylko dla nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, co do których, zgodnie z wymogiem określonym w art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie obejmuje swym zakresem wskazanych przez skarżącą działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], do których skarżąca posiadała tytuł prawny w dacie wydania decyzji. Nieruchomości objęte postępowaniem wywłaszczeniowym, stały się przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę na tych nieruchomościach. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).