VII SA/Wa 697/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Oliwia Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2025 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. nr KOA 2991/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz L. S. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: ,,Organ II instancji’’, ,,SKO’’) z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...]wydana na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L. S. (dalej: ,,skarżąca’’) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza W. (dalej: ,,Organ I instancji’’, ,,Burmistrz’’) z dnia [...] maja 2024 r. nr [...]orzekającą o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie działek ew. nr [...]i [...] obr. H., gm. W. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej: ,,organ środowiskowy’’, ,,RDOŚ’’) z dnia 15 marca 2024 r., znak [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. II. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. W dniu [...] stycznia 2024 r. skarżąca złożyła wniosek do Burmistrza W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie działek ew. nr [...], [...]obr. H., gm. W.. Organ wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie i poinformował strony o przysługujących im uprawnieniach. Dla obszaru objętego wnioskiem Gmina W. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: ,,u.p.z.p.’’) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. nr 164, poz. 1588 z późn. zm.) przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona analiza urbanistyczna pozwoliła Organowi I instancji na stwierdzenie, że planowana inwestycja spełnia wymagania art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji przygotował projekt decyzji pozytywnej, następnie zgodnie z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 w/w. ustawy, projekt wraz ze stosownymi załącznikami, został przesłany - celem uzgodnienia - do właściwych organów, w tym min. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.. 2. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanego zamierzenia. W uzasadnieniu RDOŚ wskazał, że teren dla projektowanej inwestycji zlokalizowany jest w granicach strefy zwykłej Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, dla którego obowiązuje Rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...], poz. [...], ze zm., dalej: ,,Rozporządzenie Wojewody’’, ,,WOChK’’). RDOŚ wskazał cytując Rozporządzenie Wojewody, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 na terenie Obszaru wprowadzono m.in. zakaz: likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ww. ustawy o ochronie przyrody powyższy zakaz nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego oraz wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego sprawy, RDOŚ zauważył, że zgodnie z projektem decyzji tereny działek o nr ew. [...], [...]w obr. H., gm. W. stanowią grunty orne oraz pastwiska trwałe - RV, RVI, PsV, PsVI. Nadto, teren bezpośredniego otoczenia szczególnie w kierunku północnym i zachodnim zajmują pastwiska trwałe oraz grunty orne. W kierunku wschodnim występuje zabudowa na terenach leśnych o charakterze mozaikowym. RDOŚ wskazał, że działki będące przedmiotem uzgodnienia nie są zagospodarowane i są pokryte zadrzewieniami. Drzewa i krzewy porastające teren występują w formie pasowej. Działki sąsiednie szczególnie w kierunku północnym i zachodnim również są częściowo porośnięte drzewami i krzewami w formie pasowej. Tereny położone szczególnie w kierunku północnym i zachodnim nie wykazują znamion zagospodarowania i przekształcenia oraz zachowują charakter terenów otwartych rolnych, zadrzewionych. Układ przestrzenny działek sąsiednich z uwzględnieniem ich pokrycia szatą roślinną oraz relacje przestrzenne z otoczeniem potwierdzają, że przedmiotowe zadrzewienia pełnią funkcję zadrzewień śródpolnych, które umożliwiają swobodne przemieszczanie się organizmów. Taka mozaika terenów rolniczych z porastającymi je zadrzewieniami i zakrzaczeniami oraz terenami leśnymi charakteryzuje się dużą bioróżnorodnością ze względu na występowanie na tym terenie organizmów charakterystycznych dla różnych ekosystemów. RDOŚ zauważył, że drzewa i krzewy rozprzestrzeniły się najprawdopodobniej drogą sukcesji wtórnej na nieużytkowanych rolniczo obszarach. Informacje te RDOŚ uzyskał na podstawie rysunku mapy w skali 1:1000 załączonej do przedmiotowego projektu decyzji, jak również treści map satelitarnych dostępnych na stronie Google Earth, geoserwis.gdos.gov.pl oraz geoportal.gov.pl. RDOŚ wskazał, że skoro istnieje roślinność w centralnej i zachodniej części terenu inwestycji definiowana jako zadrzewienie w rozumieniu art. 5 pkt 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2024 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024, poz. 1478, dalej: ,,u.o.p.’’) oraz, że zakwalifikować ją należy do zadrzewień śródpolnych to nie może dojść do ich likwidacji. Przez likwidację zadrzewień śródpolnych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody należy rozumieć wycinkę wszystkich drzew i krzewów stanowiących zadrzewienie. W ocenie RDOŚ realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązała się z koniecznością usunięcia większości drzew znajdujących się na ww. działce w celu lokalizacji obiektów budowlanych oraz infrastruktury technicznej. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem odstępstwa od zakazu przewidziane w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wojewody nie znajdują zastosowania. Nie zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw wskazanych w art. 24 ust. 2. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. realizacja zamierzonej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na działkach nr ew. [...], [...], obręb H., gm. W., narusza zakaz określony w § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W Obszaru Chronionego Krajobrazu, dlatego projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie zasługuje na uzgodnienie. 3. Burmistrz W. decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...]odmówił wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji powołał się na odmowę uzgodnienia przez RDOŚ wskazując, że jest to dla niego stanowisko wiążące. RDOŚ jednoznacznie wskazał, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z zakazem określonymi w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie W Obszaru Chronionego Krajobrazu, a zatem należało stwierdzić, iż nie istnieje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, ponieważ zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). W konsekwencji, każda odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy musi oznaczać odmowę ustalenia warunków zabudowy. 4. Profesjonalny pełnomocnik działając w imieniu skarżącej złożył odwołanie od decyzji Burmistrza W. z dnia[...] maja 2024 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji oraz w oparciu o treść art. 142 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5c u.p.z.p. zakwestionował postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] marca 2024 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W odwołaniu pod adresem decyzji organu I instancji oraz postanowienia RDOŚ, skarżąca zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na załatwienie sprawy administracyjnej (o ustalenie warunków zabudowy) co do jej istoty w drodze decyzji, tj.: 1) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji, między innymi: - niedokonanie oględzin nieruchomości celem precyzyjnego ustalenia usytuowania na działkach Skarżącej zadrzewień, - niezałączanie do akt sprawy materiału ukazującego rozmieszczenie na działkach Skarżącej zadrzewień w odniesieniu do terenu wskazanego w decyzji jako podlegającego zagospodarowaniu, - nieprawidłowe ustalenie, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie się wiązała z koniecznością usunięcia większości zadrzewień znajdujących się na działce Skarżącej w celu lokalizacji obiektów budowlanych oraz obiektów infrastruktury technicznej, podczas gdy realizacja planowanej inwestycji jest możliwa bez dokonywania wycinki znajdujących się tam drzew; 2) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw i nieuzasadnioną zmianę stanowiska wobec uprzednio wydanych decyzji pozytywnych przez Burmistrza W. tj. nr [...]z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji dla nieruchomości stanowiącej m.in. działki nr ew. [...], [...] (przed ich podziałem ewidencyjnym) obr. H., gmina W., oraz decyzji przez Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na terenie nieruchomości stanowiących działki nr ew. [...]i [...] (powstałych po podziale geodezyjnym działki nr ew. [...] i [...], znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie działek Skarżącej), obr. H. gmina W.. Skarżąca na podstawie art. 78 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci: a) fotografii nieruchomości stanowiących działki ew. nr [...], [...], których dotyczy planowana inwestycja, celem wykazania usytuowania zadrzewień śródpolnych na działkach Skarżącej i realizacji planowanej inwestycji bez konieczności dokonania wycinki zadrzewień śródpolnych, b) decyzji Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie wydania warunków zabudowy dla inwestycji na nieruchomości stanowiącej m.in. działki nr ew. [...]obr. H., gmina W., c) decyzji Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] września 2023 r, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...]i [...], obr. H. gmina W., celem - wykazania faktu: naruszenia przez RDOŚ zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, wydania trzech sprzecznych decyzji w identycznym stanie faktycznym i prawnym. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o treść art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie decyzji pozytywnej, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania skarżąca rozwinęła swoje zarzuty. W ocenie Skarżącej, RDOŚ nie wykazał, że planowana inwestycja narusza zakaz zawarty w ww. Rozporządzeniu (zgromadzone dowody w postaci wydruków z map mogą stanowić jedynie dokumentację pomocniczą). W szczególności brak jest w aktach sprawy protokołu oględzin oraz innego materiału ukazującego charakter zadrzewień, ich rozmieszczenie na działce w odniesieniu do terenu wskazanego w decyzji jako podlegającego zagospodarowaniu. 5. SKO zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. oraz postanowienie RDOŚ. Organ II instancji dokonał rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy, a następnie odniósł się do zaskarżonej decyzji oraz odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez RDOŚ. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ odwoławczy ustalił, iż postanowienie RDOŚ z dnia [...] marca 2024 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji, zostało wydane w granicach działania organu, określonych w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W stosunku do przedmiotowego postanowienia RDOŚ, organ II instancji wskazał, że jest brak podstaw do jego uchylenia i tym samym stało się ono wiążące dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Mając na względzie powyższe, w ocenie SKO, należało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzec o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] maja 2024 r. orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy na rzecz skarżącej dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie działek ew. nr [...]i [...]obr. H., gm. W.. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ II instancji, wyjaśnił, iż: 1) dowody stanowiące podstawę rozstrzygnięcia dokonanego przez RDOŚ z dnia [...] marca 2024 r. są wystarczające do oceny istnienia zadrzewień istniejących na terenie terenu inwestycji, zaś przedłożona przez pełnomocnika strony skarżącej dokumentacja fotograficzna potwierdza istnienie zadrzewień, w rozumieniu art. 5 pkt 27 u.o.p. i konieczność ich ochrony wynikającą z rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego. Analiza położenia zarzewień na działkach, wskazanych jako teren inwestycji wynika z map, a w szczególności map elektronicznych i uniemożliwia realizację inwestycji, ujętej we wniosku. 2) odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady zaufania, ze względu na odstąpienie od uprzednio wydanych pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na nieruchomości stanowiącej m.in. działki nr ew. [...], [...] obr. H., gmina W. oraz decyzja Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...]i [...]) wskazać należy, iż pierwsza z decyzji obejmowała znacznie większy teren, jedynie w części pokryty roślinnością. Działki te następnie zostały podzielone na mniejsze działki ewidencyjne. W odniesieniu do powyższej decyzji, w postępowaniu uzgodnieniowym RDOŚ nie zajął stanowiska w terminie 21 dni, a zatem uzgodnienia uznano za dokonane. SKO w zakresie decyzja Burmistrza W. nr [...]z dnia [...] września 2023 r. dotyczącej działek sąsiednich wskazało, że z analizy mapy wynika, iż są one pokryte roślinności w niewielkiej części, umożlwiającej realizacji inwestycji. W odniesieniu do powyższej decyzji, w postępowaniu uzgodnieniowym RDOŚ nie zajął stanowiska w terminie 21 dni, a zatem uzgodnienia uznano za dokonane. W toku postępowania odwoławczego, Kolegium dokonało zatem oceny przedstawionych przez pełnomocnika strony skarżącej dowodów i uznało, iż nie mogą one stanowić okoliczności przesądzających o uchyleniu skarżonej decyzji, jak i postanowienia RDOŚ. Przedłożone decyzje dotyczyły bowiem innych, niż określony w niniejszej sprawie stanu faktycznego, a zatem zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. SKO uznało za nieuzasadniony. III. 1. W dniu [...] lutego 2025 r. skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwestionując zaskarżoną decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zastępowana przez adwokata, skarżąca zarzuciła rażącą obrazę przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez SKO wadliwego postanowienia RDOŚ oraz wadliwej decyzji organu I instancji; 2) art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, między innymi braku materiału ukazującego rozmieszczenie na działkach Skarżącej zadrzewień w odniesieniu do terenu wskazanego w decyzji jako podlegającego zagospodarowaniu, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że dowody stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (postanowienia) są wystarczające do oceny istnienia zadrzewień na terenie inwestycji i uniemożliwiają jej (realizację, podczas gdy rozmieszczenie zadrzewień na nieruchomości Skarżącej nie wyklucza realizacji inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła nadto, rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 3) art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 53 ust. 5c oraz art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 3 i art. 5 pkt 27 u.o.p. oraz § 6 Rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia[...].02.2007 r. (Dz.Urz.Woj.Maz. Nr 42, poz. 870) (dalej: Rozporządzenie) poprzez błędne przyjęcie, że istnienie na nieruchomości Skarżącej zadrzewień i konieczność ich ochrony uniemożliwia realizację inwestycji ujętej we wniosku, podczas gdy rozmieszczenie zadrzewień na nieruchomości Skarżącej nie wyklucza realizacji tej inwestycji, albowiem nie wymaga likwidacji jakichkolwiek zadrzewień. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających jej wydanie postanowienia oraz decyzji organu I instancji. Ponadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła zarzuty wobec działania organów (RDOŚ i SKO) podkreślając, że Organy oparły się wyłącznie na ogólnodostępnych danych z Internetu (mapy, zdjęcia z portali internetowych - Geoportal), nie przeprowadzając oględzin terenu inwestycji nie analizując rozmieszczenia zadrzewień na działkach skarżącej. Tym samym nie ustalono w sposób należyty, czy realizacja inwestycji rzeczywiście wiązałaby się z naruszeniem zakazu określonego w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody. Nadto, rozporządzenie nie wprowadza ogólnego zakazu zabudowy na terenach, gdzie występują zadrzewienia śródpolne. Zakaz dotyczy wyłącznie likwidowania i niszczenia tych zadrzewień. Tymczasem organy uznały, że samo istnienie zadrzewień automatycznie oznacza naruszenie tego przepisu – co jest nieuprawnione. Projekt decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza o konieczności usunięcia jakiegokolwiek zadrzewienia. Co więcej, projekt pozytywnej decyzji wprost wskazuje na obowiązek zachowania istniejących drzew. Ponadto, skarżąca wskazała, że dowody dołączone do odwołania (np. dokumentacja fotograficzna) nie zostały uwzględnione. Zwłaszcza istotne są fotografie przedstawiające stan działki wskazują, że zadrzewienia nie są rozmieszczone w sposób uniemożliwiający realizację inwestycji. RDOŚ nie odniósł się merytorycznie do tych dowodów, nie przeprowadził też własnych oględzin. W świetle powyższego, zarówno postanowienie RDOŚ odmawiające uzgodnienia, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie SKO, powinny zostać uchylone jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz błędnie interpretujących przepisy prawa materialnego. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem stanu faktycznego (na podstawie bezpośrednich oględzin lub opinii biegłego) oraz przy prawidłowej wykładni § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia w sprawie WOChK. Zdaniem Skarżącej, również twierdzenie organu II instancji, że pierwotna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydana przez Burmistrza W. nr [...]w dniu [...] marca 2017 r., która poprzedzała dokonanie podziału geodezyjnego oraz pierwotne uzgodnienie przez RDOŚ projektu tej decyzji, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć, jest błędne. Skarżąca zwróciła uwagę, iż organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 16 (szesnastu) budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości stanowiącej m.in. działkę nr ew. [...], [...] (tj. przed ich podziałem ewidencyjnym) obr. H., gmina W.. Rzeczona decyzja została wydana na rzecz poprzedników prawnych Skarżącej. W tym postępowaniu (poprzedzającym wydanie ww. decyzji) RDOŚ uzgodnił przedłożony projekt decyzji ustalający warunki zabudowy dla 16 budynków mieszkalnych, w tym dla obszaru obejmującego nieruchomość Skarżącej w tym postępowaniu. RDOŚ nie znalazł przeciwskazań do zabudowy wskazanych nieruchomości, w tym aktualnie nieruchomości Skarżącej (po podziale). Zaznaczyć przy tym należy, że uwidocznione na załączonych fotografiach zadrzewienia na działkach należących do Skarżącej przez okres kilku lat nie zmieniły znacząco swojego rozmiaru, ani położenia. 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. 3. Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. skarżąca uzupełniła skargę wnosząc o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci mapy dla nieruchomości obejmującej działki gruntu o nr ew. [...]i [...], obręb H., gmina W., celem ukazania rozmieszczenia zadrzewień śródpolnych na ww. nieruchomości skarżącej oraz projektu zagospodarowania nieruchomości, możliwości zabudowy ww. nieruchomości z jednoczesnym uwzględnieniem rozmieszczenia istniejącego zadrzewienia, a także na okoliczność, że planowana inwestycja nie będzie wiązała się z koniecznością usunięcia znajdujących się na ww. terenie zadrzewień. 4. Podczas rozprawy w dniu [...] lipca 2025 r. Sąd dopuścił dowody zgłoszone w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga okazała się zasadna. 2. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: ,,p.p.s.a.’’) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 3. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...]utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...]maja 2024 r. nr [...] oraz postanowienie z dnia [...] marca 2024 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W.. 4. W roku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ planistyczny powinien uzyskać stanowiska innych organów, przy czym stanowiska te są wiążące dla organu planistycznego (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.). Tylko kumulatywne spełnienie wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz wydanie pozytywnych stanowisk uzgadniających może prowadzić do wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Musi to jednak opierać się o prawidłowo sporządzony projekt decyzji wespół z analizą funkcji i cech zagospodarowania terenu. Tak sporządzony projekt należy następnie przedstawić organom uzgadniającym, by przeprowadzić postępowanie w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Chociaż w niniejszej sprawie projekt decyzji został sporządzony, a postępowanie uzgodnieniowe przeprowadzono, to jednak nie da się stwierdzić, że w sprawie zapadło prawidłowe rozstrzygnięcie, czego nie dostrzegł organ II instancji. Na postanowienie RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy nie przysługiwało w sprawie odrębne zażalenie. Przed wejściem w życie w dniu 11 stycznia 2025 r. ustawy z dnia 27 listopada 2024 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (dalej: ,,ustawy nowelizującej u.p.z.p.’’), która mocą art. 4 pkt 3 zmieniła treść art. 53 ust. 5c u.p.z.p., przepis ten przewidywał możliwość wniesienia zażalenia przez inwestora na odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyłącznie wtedy, gdy odmowa uzgodnienia dotyczyła rezerwatu przyrody lub nastąpiła z uwagi na możliwość znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000. Nie oznacza to jednak, że ustawodawca wyłączył jakąkolwiek możliwość instancyjnej lub sądowej weryfikacji uzgodnienia dokonywanego przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Możliwa jest ona w postępowaniu odwoławczym od wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie bowiem do art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W tym przypadku właściwym organem do rozpoznania odwołania zawierającego zażalenie na postanowienie RDOŚ było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Właściwość SKO do kontroli postanowienia RDOŚ w opisanym wyżej przypadku potwierdza także postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt II OW 11/25 (publ. CBOSA). Dopiero do spraw wszczętych po nowelizacji stało się możliwe wniesienie zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska również wtedy, gdy przyczyną odmowy uzgodnienia są przepisy dotyczące obszarów chronionego krajobrazu. Organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie od negatywnej decyzji o warunkach zabudowy, obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, w tym zweryfikować prawidłowość dokonanego uzgodnienia. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie dokonał merytorycznej kontroli postanowienia RDOŚ o odmowie uzgodnienia, ograniczając się jedynie do jego formalnego utrzymania w mocy w sentencji decyzji. Tym niemniej, Sąd zawraca uwagę, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do ujawnienia w sentencji decyzji ostatecznej, że utrzymuje w mocy postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji administracyjnej. Sentencja decyzji odwoławczej nie powinna zawierać elementów dotyczących "utrzymywania w mocy" postanowienia uzgadniającego. Ewentualna kontrola tego postanowienia może się odbywać pośrednio, przez ocenę prawidłowości całego postępowania i decyzji administracyjnej. W doktrynie podkreśla się, że organ współdziałający działa w odrębnym zakresie kompetencyjnym, a jego postanowienie nie podlega utrzymaniu w mocy czy uchyleniu w sentencji decyzji głównej (J. Zimmermann (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Komentarz do art. 106 k.p.a., L. Staniszewska, Instytucja zajęcia stanowiska jako forma współdziałania w stanowieniu i stosowaniu prawa, Poznań 2022, s. 173.). 5. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024, poz. 1130 z późn. zm., dalej: ,,u.p.z.p.’’). Artykuł 61 ust. 1 u.p.z.p. określa warunki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycją celu publicznego. Decyzja o warunkach zabudowy, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., powinna pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Woj. Mazow. z 2007 Nr 42, poz. 87, dalej także ,,WOChK’’). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 WOChK w strefie zwykłej Obszaru zakazuje się: likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Przy czym przepis ten nie mówi o zakazie jakiejkolwiek inwestycji, lecz jedynie o realizacji w taki sposób aby nie doszło do likwidowania i niszczenia zadrzewień. Zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych powinien być interpretowany i stosowany w kontekście celów danej formy ochrony przyrody (por. np. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 453/18, CBOSA, wyrok NSA z 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 226/19, publ. CBOSA). Za takim rozumieniem tych przepisów przemawia zasada proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a.). W świetle tej zasady, organ ochrony przyrody, dokonując uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (art. art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.), zobowiązany jest do wyważenia takich wartości, jak ochrona środowiska (art. 5 Konstytucji RP) oraz prawo własności, w tym prawo zabudowy nieruchomości (art. 64 Konstytucji RP). Ingerencja w sferę konstytucyjnie chronionego prawa, jakim jest prawo własności, musi bowiem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, którym przyświecało ustanowienie obszaru chronionego krajobrazu. Przeciwna wykładnia, proponowana przez RDOŚ jak i organ I i II instancji, nie jest trafna. Wszelkie zakazy wprowadzone uchwałą muszą znaleźć swoją wyraźną podstawę ustawową i odpowiadać wymogom proporcjonalności. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 u.o.p. ustawodawca wprowadził na obszarze chronionego krajobrazu możliwość wprowadzenia zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że powyższy zakaz organy zinterpretowały w sposób absolutny, tj. uniemożliwiający likwidację jakiegokolwiek zadrzewienia - odpowiadającego szerokiej definicji zamieszczonej w art. 5 pkt 27 u.o.p. 6. Natomiast, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Do takich obszarów należą m.in. obszary chronionego krajobrazu. Zadaniem organu uzgadniającego jest więc ustalenie, czy tego rodzaju inwestycja doprowadziłaby do likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych. Inaczej mówiąc organ powinien podać argumentację wskazującą, że realizacja planowanej inwestycji może naruszyć obowiązek zachowania zadrzewień na nieruchomości. Odmawiając uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji RDOŚ, dokonał diagnozy istnienia ryzyka likwidacji zadrzewień, jednakże nie dokonał ani oceny rzeczywistej skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego przez inwestycję terenu działki, rozmieszczenia zadrzewień śródpolnych, nie rozważył w ogóle możliwości zabudowy na nieruchomości z jednoczesnym uwzględnieniem rozmieszczenia istniejących zadrzewień. Organ pomocniczy w postępowaniu uzgodnieniowym nie dokonał oględzin nieruchomości, pomimo braku w tym zakresie, materiału dowodowego w aktach sprawy głównej. Organ w postępowaniu pomocniczym zgodnie z art. 106 § 4 k.p.a. może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. A niniejszej sprawie jego przeprowadzenie było konieczne we wskazanym zakresie. Przedwcześnie organ środowiskowy stwierdził, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie działek ew. nr [...], [...]obr. H., gmina W., jest niezgodna z zakazem określonym w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]lutego 2007 r. w sprawie W Obszaru Chronionego Krajobrazu. SKO w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadziło dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów zgodzie z art. 136 § 1 k.p.a. ani nie zleciło przeprowadzenia oględzin nieruchomości skarżącej organowi I instancji. Tymczasem, celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy. Organ odwoławczy jedynie pobieżnie odniósł się do fotografii zamieszczonej w odwołaniu przez skarżącą nie analizując rozmieszczenia (usytuowania) zadrzewienia na jej działce w kontekście możliwości realizacji przyszłej inwestycji. Ponadto, Organ II instancji omawiając przedłożony przez stronę skarżącą dowód z decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji dla nieruchomości stanowiącej m.in. działki nr ew. [...], [...] (przed ich podziałem ewidencyjnym) obr. H., gmina W. pominął, że chociaż przed podziałem była to duża nieruchomość na jej terenie posadowionych miało być 16 budynków jednorodzinnych a zatem i na działce skarżącej mogła zostać zrealizowana inwestycja. Przedwcześnie organy w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy, przy braku przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości skarżącej przyjęły, że realizacja inwestycji doprowadzi do likwidacji i niszczenia zadrzewień śródpolnych, podczas gdy takie ustalenie wymagałoby uzupełnienia postępowania dowodowego. Zgodzić należy się ze skarżącą, że stanowisko organu środowiskowego jak i organu odwoławczego dotyczące ziszczenia się negatywnej przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy opierało się na dowolnych ustaleniach, bez przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego. Istnieje zatem konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy do typowych inwestycji, które zostały zrealizowane na działkach sąsiednich także pasmowo porośniętych drzewami i krzewami, tj. chociażby o nr ew. nr ew. [...]i [...]. Chociaż organy prawidłowo wskazały, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od zakazu wskazanego w rozporządzeniu to nie dokonały ustaleń czy realizacja planowanej przez skarżącą inwestycji naruszy § 6 ust. 1 pkt 3 WOChK czy też jest do pogodzenia z istniejącym zadrzewieniem śródpolnym na jej nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela uzgodnienie RDOŚ jako odpowiadające prawy, podczas gdy organ środowiskowy dokonując oceny projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oparł się wyłącznie na załączonej mapie 1:1000, mapach satelitarnych dostępnych na stronie Google Earth, geoserwis.gdos.gov.pl oraz geoportal.gov.pl. SKO w postępowaniu odwoławczym ponownie skorzystało wyłącznie z mapy zamieszczonej na geoportalu (https://mapy.geoportal.gov.pI/imap/Imgp_2.html?identifyParcel=143412_5.0001.236/5). SKO nie dostrzegło wadliwości postanowienia odmawiającego uzgodnienia, pomimo tego, że organ uzgadniając nie wywiązał się z obowiązku wszechstronnego rozważenia uwarunkowań planowanej inwestycji. Nie można poprzestać jedynie na analizie zdjęć z Geoportalu, bez wizji w terenie. Materiał dowodowy mógł zostać uzupełniony przez SKO w trybie art. 136 k.p.a. Przepis ten umożliwia uzupełnienie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, jeśli jest to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też nie ma konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Dokumentacja zgromadzona w sprawie nie potwierdza zatem, ażeby stanowisko organów oparto na wynikach prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego a ponadto aby zawierało wypowiedzenie się organów czy na działce skarżącej istnieją zadrzewienia śródpolne uniemożliwiające nową zabudowę. 6. Podsumowując stwierdzić należy, że ocena materiału dowodowego zebranego przez organy uzasadniała przyjęcie stanowiska, że stan faktyczny sprawy, w postępowaniu administracyjnym nie został ustalony prawidłowo. Naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało oceny zasadności i legalności postanowienia uzgodnieniowego. Nie sposób przyjąć, że przyjęcie jego prawidłowości bez oceny ustaleń faktycznych w sprawie i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy spełnia ten wymóg, czym doszło do naruszenia art. 142 k.p.a. Co istotne w sprawie, wobec braku oględzin działki inwestycyjnej, organy nawet nie posiadały wiedzy jakiego rodzaju zadrzewienie uległoby wycięciu i czy w ogóle byłoby ono konieczne. Zdaniem Sądu organy przekształciły zakaz likwidowania i usuwania zadrzewień w ogólny zakaz dokonywania przez skarżącą jakichkolwiek zmian odnośnie jej nieruchomości. W konsekwencji, doszło do nadmiernej ingerencji w prawo własności. Poprzez zakaz zawarty w § 6 ust. 1 pkt 3 WOChK, organy skonstruowały nowy rodzajowo zakaz o treści odmiennej, czyli - zakaz zabudowy. Tymczasem, brzmienie ww. normy nie pozostawia wątpliwości, że nie chodzi o zakaz zabudowy. Sad podkreśla, że treść zakazów, o których mowa w art. 24 ust. 1 u.o.p. oraz w WOChK, musi być ustalona w toku wykładni uwzględniającej cele utworzenia obszaru chronionego krajobrazu, będące - zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - przyczyną usprawiedliwiającą ograniczenia prawa własności, oraz konkretne uwarunkowania odnoszące się do nieruchomości skarżącej i planowanej inwestycji, pozwalające na rozważenie wpływu, jakie inwestycja ta może wywrzeć na realizację tych celów. Organy powinny były wyjaśnić, dlaczego przyjęły, że planowana inwestycja jest sprzeczna z § 6 ust. 1 pkt 3 WOChK, zaniechanie w tym zakresie stanowi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. 7. W obliczu braku właściwych ustaleń faktycznych ocena zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 53 ust. 5c oraz art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 3 i art. 5 pkt 27 u.o.p. oraz § 6 Rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2007 r. poprzez błędne przyjęcie, że istnienie na nieruchomości Skarżącej zadrzewień i konieczność ich ochrony uniemożliwia realizację inwestycji ujętej we wniosku, okazała się przedwczena. Sąd może przeprowadzić ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy. Z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, zbędnym jest dokonywanie rozważań nad pozostałymi, wymienionymi w skardze zarzutami. 8. Reasumując należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 9. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ winien mieć na względzie ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w niniejszym orzeczeniu. W szczególności SKO ma zgromadzić materiał dowodowy, który umożliwi zweryfikowanie planowanego rozwiązania. W tym celu organ ten powinien przeprowadzić oględziny, w trakcie których powinien umożliwić stronom składanie wyjaśnień. Wskazane jest, aby do protokołu z oględzin dołączone zostały zdjęcia wykonane przez pracowników organu, obrazujące zarówno działkę inwestora, jak i tereny ją otaczające. Następnie, SKO raz jeszcze oceni, czy w sprawie pozytywne rozstrzygnięcie naruszałoby § 6 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Dokonując wykładni prawa materialnego, a także przeprowadzając proces subsumpcji, organy zastosują się do ocen prawnych wyrażonych w niniejszym wyroku. 9. Z powyższych względów, nie przesądzając końcowego wyniku sprawy i uznając, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. 10. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1964) (pkt II sentencji wyroku). Na koszty te złożyły się wpis sądowy od skargi – 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej 480 zł.