VII SA/Wa 70/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B. B. i M. i B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę oddala skargę Przedmiotem skargi B. B. i M. B. ("skarżący") jest decyzja Wojewody [...]("Wojewoda") nr [...] z [...] listopada 2019 r., wydana w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta [...] ("Starosta") decyzją nr [...] z [...] października 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. G. ("inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (elektryczna, wentylacyjna, wodno-kanalizacyjna) i projektowanym zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...], obręb [...] w jednostce ewidencyjnej [...] – miasto. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżących oraz T. B. utrzymał ww. decyzję Starosty w mocy decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ("WSA") wyrokiem z 20 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1504/18 uwzględnił skargę B. B. na decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2018 r. i uchylił zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że organy winny dokonać oceny zgodności inwestycji (ilości kondygnacji planowanego budynku) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Następnie Starosta decyzją nr [...] z [...] lipca 2019 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., "Prawo budowlane") ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (elektryczna, wentylacyjna, wodno-kanalizacyjna) i projektowanym zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...], obręb [...] w jednostce ewidencyjnej [...] – miasto. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących oraz K. B. i T. B. Wojewoda opisaną na wstępie decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w wykonaniu wyroku WSA Starosta postanowieniem z [...] maja 2019 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w czterech egzemplarzach przedłożonego projektu budowlanego, wskazując jednocześnie te nieprawidłowości. Przy piśmie z 13 czerwca 2019 r. inwestor dokonał uzupełnienia. Organ odwoławczy po analizie przedmiotowych akt stwierdził, że po dokonaniu uzupełnienia nieprawidłowości przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z prawem miejscowym. Wskazał przy tym, że § 21 ust. 1 pkt 8b uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta [...] – ETAP I ("m.p.z.p.") brzmi: warunki i zasady kształtowania zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami 6MW, 8MW i 9 MW: wysokość zabudowy mieszkaniowej - trzy kondygnacje nadziemne, w tym poddasze nieużytkowe, maksymalna wysokość zabudowy 13,0 m. Zaznaczył, że działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 6MW. I dalej, Wojewoda wskazał, że w projekcie architektoniczno-budowlanym wprowadzono zmiany polegające na likwidacji stropu nad ostatnią kondygnacją, tak, aby nie było wątpliwości, ile kondygnacji projektuje się w przedmiotowym budynku wielorodzinnym. Po dokonaniu przez projektantów poprawek oczywistym jest, że projektuje się budynek mieszkalny wielorodzinny o 3 kondygnacjach naziemnych i wysokości 12,90 m, co zgodne jest z aktualnie obowiązującym prawem miejscowym. Jednocześnie organ podkreślił, że WSA wskazał wcześniejsze rozwiązania budowlane jako jedyną niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś organ jest związany wyrokiem z 20 listopada 2018 r., co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; "p.p.s.a."). Zdaniem Wojewody postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Starosta podjął wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób cały materiał dowodowy, a więc nie zostały naruszone art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że planowana inwestycja jest niezgodna z § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1 w zw. z § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, "rozporządzenie"), dotyczącym kwestii nasłonecznienia budynku, organ wyjaśnił, iż WSA w wyroku z 20 listopada 2018 r. wyraźnie wskazał, że "jako pozbawione uzasadnionych podstaw, Sąd ocenił zarzuty zgłoszone przez Skarżących, na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie, w odniesieniu do kwestii przesłaniania i zacieniania przyjętej w badanym projekcie. Jego analiza zarówno w części opisowej jak i graficznej zawarta na k. 14 i 22 projektu, dokumentuje bowiem bezsprzecznie, że projektowany budynek spełnia wymogi § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Odnosząc się natomiast do zarzutu, że planowana inwestycja jest niezgodna z § 21 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie, że działka budowlana winna mieć powierzchnię 2000 m2, podczas gdy działka inwestycyjna nr [...] ma powierzchnię 1004 m2, Wojewoda wskazał, iż WSA ocenił, że "Wbrew stanowisku Skarżącego przyjąć także należy, że działka inwestycyjna nr [...], o powierzchni 0,1004 ha wydzielona została przed uchwaleniem mpzp, tym samym zatwierdzenie projektu budowlanego nie narusza § 16 ust. 1 pkt 3 tego planu. Trafnie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż Wydział Katastru i Geodezji Starostwa Powiatowego w P. potwierdził fakt wydzielenia wskazanej działki na datę uchwalenia planu, w piśmie skierowanym do akt sprawy, w dniu 14.09.2017 r." Skarżący podnieśli również, że w obowiązujących przepisach miejscowych brak jest uregulowań zezwalających na budowę garaży podziemnych, ich usytuowania i maksymalnej powierzchni, na co Wojewoda wskazał, że w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż w przypadku gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego brak jest przepisów zakazujących sytuowania określonych budynków, obiektów budowlanych (np. garaży podziemnych), to należy przez to rozumieć, iż plan dozwala sytuowanie takich garaży. Wreszcie organ stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany w związku z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody z [...] listopada 2019 r. B. B. i M. B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z § 13 i § 60 rozporządzenia poprzez brak rozpatrzenia sprawy w zakresie należytego, wyczerpującego i niewątpliwego ustalenia kwestii zacienienia i nasłonecznienia pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi znajdujących się w budynku skarżących, - art. 35 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie sporządzonego w sposób wadliwy projektu budowlanego, sprzecznego z ustaleniami wynikającymi z § 21 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zostały spełnione parametry wielkości działki w sytuacji, gdy wielkość działki pod inwestycję nie spełnia wymogów określonych w mpzp, - art. 35 Prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 16, 17, 18 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie sporządzonego w sposób wadliwy projektu budowlanego wraz z wadliwym usunięciem nieprawidłowości, sprzecznych z ustaleniami wynikającymi z § 21 ust. 1 pkt 8 m.p.z.p., - art. 7 w związku z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało podważeniem zasady praworządności oraz zasady ogólnej prawdy materialnej i niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego, skutkiem czego jest błąd w ustaleniach, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, - art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. art. 7, art. 32 oraz art. 45 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także prawo skarżących do dochodzenia naruszonych, konstytucyjnie zagwarantowanych wolności i praw, - art. 7 i art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności, wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że wraz z usunięciem "poddasza nieużytkowego" i likwidacją stropu budynek powinien mieć mniejszą wysokość, bowiem pozostawienie takiej samej wysokości budynku i tak wysokich pomieszczeń mieszkalnych na trzeciej kondygnacji rodzi obawy utworzenia w sposób samodzielny przez inwestora lub mieszkańców poddaszy i tym samym zmianę wysokości lokali. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody nr [...] z [...] listopada 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z [...] lipca 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr ewid. [...], obręb [...] w jednostce ewidencyjnej [...] – miasto. Zdaniem Sądu decyzja ta nie narusza prawa; żaden z zarzutów skargi nie okazał się zasadny. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że decyzja ta, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały na skutek wyroku WSA z 20 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1504/18, zapadłego na wcześniejszym etapie w niniejszej sprawie, uchylającego decyzje organów obu instancji - korzystne dla inwestora. Wyrok ten uprawomocnił się, zatem na podstawie art. 153 p.p.s.a. organy architektoniczno-budowlane, orzekając ponownie w sprawie, obowiązane były uwzględnić wytyczne w nim wskazane. Analiza wydanych decyzji, uwzględniająca ww. wyrok, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja (jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty) nie narusza art. 153 p.p.s.a., nadto zawarta w niej ocena, wskazująca na spełnienie przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, jest właściwa. Dlatego też prawidłowo w orzeczeniach tych przyjęto, że na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto, prawidłowo uznano, że większość z zarzutów podniesionych (przez kwestionujących pozwolenie na budowę) w ponownie prowadzonym przez organy postępowaniu (na skutek ww. wyroku) została już prawomocnie w niniejszej sprawie rozpatrzona, i żaden z nich nie mógł wobec tego okazać się "skuteczny". I tak, rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd zauważa przy tym, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane; ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Żadna z tych okoliczności, czyniąca oceną zawartą w wyroku WSA z 20 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1504/18 nieaktualną, nie wystąpiła; tym samym pogląd w nim wyrażony wiązał Wojewodę (jak i Starostę) w sprawie, wiąże również tut. Sąd badający orzeczenie tego organu. Dlatego też wymaga przypomnienia, że w ww. wyroku WSA wskazał, że orzekające w kontrolowanym postępowaniu organy wadliwie wywiązały się z nakreślonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku, albowiem bezzasadnie uznały, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podjętym uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...]. Sąd wskazał, że "Poddając analizie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego powyższą uchwałą należy stwierdzić, że nieruchomość, na której została zrealizowana inwestycja objęta kwestionowanym projektem budowlanym położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 6 MW i stanowi tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 9 pkt 2 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 uchwały). W § 21 ust. 1 pkt 8b planu ustalono warunki i zasady kształtowania zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami 6 MW, 8 MW i 9 MW, wskazując wysokość zabudowy mieszkaniowej do 3 kondygnacji naziemnych, w tym poddasze nieużytkowe, o maksymalnej wysokości zabudowy - 13,0 m. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakłada zatem ograniczenie w zabudowie terenu dla planowanej inwestycji ilością 3 kondygnacji przy zabudowie tego terenu, z jednoczesnym wskazaniem, że zawierać się ma w nich także ewentualne poddasze nieużytkowe". Sąd biorąc pod uwagę rozwiązania projektu i definicję kondygnacji zawartą w rozporządzeniu stwierdził, że "Wbrew stanowisku organów obu instancji oraz informacji zawartej w opisie projektu na k. 70, analiza złożonego przez inwestora projektu architektoniczno-budowlanego jednoznacznie wskazuje, że do realizacji w sprawie niniejszej zatwierdzono budynek mieszkaniowy, wielorodzinny, trzykondygnacyjny wraz z dodatkowo zaprojektowanym poddaszem nieużytkowym, którego wysokość w najwyższym miejscu, wg pomiaru za pomocą linijki, z uwzględnieniem skali rysunku, wynosi ok. 3 m." Sąd uznał, że przestrzeń zaprojektowana nad III kondygnacją, a pod płaszczyzną dachu stanowi poddasze nieużytkowe, którego realizacji nie dopuszcza plan miejscowy. To też skutkowało uchyleniem obu decyzji wydanych w sprawie (pozytywnych dla inwestora), z jednoczesnym zaznaczeniem, że pozostałe zarzuty kierowane pod adresem zaskarżonej decyzji nie są zasadne. Za takie Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia § 13 i 60 rozporządzenia (w kwestii przesłaniania i zacieniania), a także § 16 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. (odnoszącego się do wielkości działki budowlanej). Działając ponownie w sprawie na skutek tego wyroku organy obu instancji zastosowały się do wskazań w nim zawartych. Uwzględniły zarówno wytyczne co do dalszego postępowania, jak i przedstawioną w nim ocenę prawną. Postępowanie zostało bowiem uzupełnione; wydano postanowienie w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i umożliwiono w ten sposób inwestorowi dostosować projekt budowlany do § 21 ust. 1 pkt 8 lit. b m.p.z.p. i wynikającego z tego zapisu wymogu ilości dopuszczalnej liczby kondygnacji (trzy naziemne, w tym poddasze użytkowe). Inwestor przedstawił poprawiony projekt budowlany, w którym to wprowadzono zmianę polegającą na likwidacji stropu nad ostatnią kondygnacją – "tak, aby nie było wątpliwości co do ilości zaprojektowanych kondygnacji". Projekt po poprawkach dotyczy budynku o trzech kondygnacjach "naziemnych" i wysokości 12,90 cm, a jako taki (podlegający raz jeszcze ocenie organów, z uwzględnieniem wytycznych Sądu) prawidłowo uznano, że jest zgodny z m.p.z.p. Wobec tego, że Sąd w ww. wyroku (oceniając decyzję Wojewody i nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, v. art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie dopatrzył się żadnych innych nieprawidłowości związanych z ocenę dokumentacji załączonej do wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, prawidłowo przyjęto, że pozostałe kwestie nie budziły wątpliwości tego Sądu i są objęte powagą rzeczy osądzonej (v. art. 170 i art. 171 p.p.s.a.). Słusznie przy tym zaznaczono, że dotyczy to m.in. powtórzonych w ponownie prowadzonym postępowaniu zarzutów wskazujących na naruszenie § 13 i § 60 rozporządzenia, a także na brak zgodności z planem wielkości działki inwestycyjnej. W tych kwestiach wprost wypowiedział się Sąd w ww. prawomocnym wyroku, uznając, że "nie ma naruszenia prawa", a tym samym na obecnym etapie nie mogą być one inaczej oceniane; w innym przypadku prowadziłoby to do naruszenia art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Z tych przyczyn Sąd, oceniając ww. decyzję Wojewody (wydaną na skutek wskazanego wyroku), nie mógł podzielić żadnego z zarzutów rozpoznawanej skargi. Zarzuty te dotyczą bowiem tego rodzaju zagadnień, które zostały już prawomocnie w sprawie ocenione, a wobec tego - nie mogły one odnieść z tej przyczyny zamierzonego skutku. Tak należy ocenić zarzut skargi dotyczący zacieniania i nasłonecznienia; podobnie – zarzut dotyczący spełnienia przez działkę inwestycyjną parametrów wielkości działki budowlanej wobec zapisów m.p.z.p. Sąd, odpowiadając na te zarzuty, zwraca więc tylko uwagę na analizy opisowe i graficzne przesłaniania i zacieniania zawarte w projekcie (k. 14 i 22), nie wykazujące żadnych naruszeń, a także na § 21 ust. 3 pkt 1 i § 16 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. oraz pismo Wydziału Katastru i Geodezji Starostwa Powiatowego w P. z 14 września 2017 r., których analiza nie wykazuje nieprawidłowości w sprawie w kontekście wielkości działki budowlanej. W konsekwencji za nieuprawnione należało uznać również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z brakiem właściwego postępowania wyjaśniającego w ww. kwestiach i niewyjaśnienia sprawy w sposób wszechstronny. Organy obu instancji, orzekając po ww. wyroku WSA, uwzględniając wytyczne w nim wskazane, prawidłowo bowiem "zawęziły" zakres swojego zainteresowania do kwestii spornej słusznie przyjmując, że pozostałe okoliczności, ważne w sprawie, zostały już ostatecznie ocenione. Powyższemu, wbrew zarzutom skargi, dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji spełniających wymogi z art. 107 k.p.a. W tych warunkach, zdaniem Sądu, nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Dokonując takiej oceny Sąd uznał jednocześnie, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., nadto – art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w kontekście oceny poczynionej ponownie w sprawie co do zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p., ani art. 35 ust. 4 tej ustawy poprzez przyjęcie, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi i winna zapaść decyzja dla niego pozytywna. Sąd, wobec zarzutów skargi, dostrzega przy tym raz jeszcze, że projekt budowlany został oceniony (prawomocnym) wyrokiem tut. Sądu z 20 listopada 2018 r. W wyroku tym Sąd dostrzegł, że tylko w jednej kwestii projekt ten nie jest zgodny z m.p.z.p. (tj. co do ilości kondygnacji); nie dopatrzył się takiej w kontekście przewidzianego w projekcie garażu podziemnego, a skoro tak, to uznał, że ten nie jest "zabroniony". W innym przypadku wytyczne Sądu dla organów architektoniczno-budowlanych dotyczyłyby również i tego zagadnienia. Niezależnie od tego Sąd, orzekający w niniejszej sprawie, w pełni zgadza się z Wojewodą, który to odpowiadając na zarzut odwołań - dotyczący zaakceptowania projektu z garażem podziemnym, choć m.p.z.p. nie przewiduje takiej możliwości - zasadnie podniósł, że w przypadku, gdy w planie miejscowym brak jest przepisów zakazujących sytuowanie np. garaży podziemnych, to należy przyjąć, że plan dozwala ich sytuowanie. Prawidłowo również zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.