VII SA/Wa 703/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. A. . Sp. z o.o. z/s w W. (dalej jako "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...] w Z. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że ewentualne wykonanie decyzji I instancji, może doprowadzić do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała, że na prowadzonym przez skarżącą parkingu zatrudnione są w systemie zmianowym 4 osoby. Ewentualne wykonanie decyzji I instancji spowoduje powstanie szkody w majątku skarżącej z uwagi na konieczność rozwiązania z pracownikami umów o pracę z przyczyn nieleżących po stronie pracowników, co będzie powodowało po stronie skarżącej obowiązek wypłacenia ekwiwalentów za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz odpraw należnych pracownikom. Wykonanie decyzji będzie też miało negatywny wpływ na sytuację pracowników, zwłaszcza kierownika parkingu, który znajduje się w wieku przedemerytalnym. Skarżąca wskazała ponadto, że w wypadku zastosowania przez organ I instancji środków przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżąca może być zmuszona do usunięcia z terenu działki posadowionych tam urządzeń budowlanych o znacznej wartości tj. budki strażniczej, szlabanów wraz z pętlami indukcyjnymi czy też reklam. Odłączenie tych elementów, które są trwale z gruntem związane spowoduje ich zniszczenie i będzie nieodwracalne. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania – S. wniosło o odmowę wstrzymania wykonania decyzji wskazując, że skarżący nie wykazał przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uczestnik postępowania podał, że skarżący twierdzi, iż łączy go stosunek pracy z czterema pracownikami, przy czym dokumentem dowodzi istnienia takiego stosunku wyłącznie w odniesieniu do jednego pracownika. Ponadto trudno sobie wyobrazić, aby rozwiązanie z pracownikami umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników spowodowało znaczną szkodę w majątku skarżącego, skoro przychody osiągane z parkingu to kwota ok 60.000-70.000 zł miesięcznie. Uczestnik postępowania zauważył również, że usunięcie z terenu parkingu reklam, szlabanów czy budki strażniczej nie spowoduje nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w "granicach sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 683/12). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Ponadto, dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazać należy, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1262/12). W niniejszej sprawie strona skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], czyli organu I instancji. Z powyższego wniosku wynika jednoznacznie, że skarżąca domaga się wstrzymania wykonania jedynie decyzji organu I instancji, a zakres wniosku nie obejmuje decyzji organu II instancji ([...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r.). Tymczasem nadal skuteczna jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Z uwagi na powyższe uznać należało zatem, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., skoro strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.