VII SA/Wa 704/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] nakazującej C. sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 10,3 m, w postaci podświetlanej tablicy reklamowej (obecny nr ident. – [...]) o wymiarach ok. 3,0x6,0 m, zamontowanej do słupa stalowego o przekroju ok. 0,6 m, utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym, zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 6 marca 2015 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził kontrolę nośnika reklamowego usytuowanego na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...], podczas której stwierdził, że na przedmiotowej działce są trzy nośniki reklamowe firmy C. sp. z o.o. Jednym z nich jest nośnik z jedną tablicą reklamową o nr [...] i wymiarem 3 x 6,0 m podświetlaną jedną lampą mocowaną do konstrukcji stalowej słup o średnicy 40 cm utwierdzony w bloku fundamentowym zagłębionym w gruncie, całkowita wysokość 10,30 m., który znajduje się w odległości 16,5 m od jezdni ul. [...]. W dniu 22 maja 2015 r. do organu powiatowego wpłynęła kopia umowy dzierżawy zawartej w dniu 15 lipca 2006 r. pomiędzy Rodzinnymi Ogródkami Działkowymi "[...]", a C. sp. z o.o., na mocy której dzierżawca (C. sp. z o.o.) uzyskał prawo do montażu ww. jednostronnego urządzenia reklamowego o powierzchni ekspozycyjnej ekranu 3 x 6 m. Zawiadomieniem z dnia 25 maja 2015 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie między innymi ww. nośnika. W dniu 3 lipca 2015 r. przeprowadzono oględziny w sprawie przedmiotowego nośnika, które potwierdziły ustalenia dokonane w dniu 6 marca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nakazał C. sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 10,3 m, w postaci podświetlanej tablicy reklamowej (obecny nr ident. – [...]) o wymiarach ok. 3,0x6,0 m, zamontowanej do słupa stalowego o średnicy ok. 0,6 m, utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym, zagłębionym w gruncie, wybudowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania C. sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wskazał, że organ powiatowy dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotowego obiektu uznając, że jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i wyjaśnił, że w świetle Prawa budowlanego możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Z akt sprawy wynika, że ww. urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budowlą określoną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, którą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Potwierdza to dokumentacja zgromadzona w sprawie z której wynika, że sporny nośnik reklamowy zamontowany jest na stalowym słupie utwierdzonym w bloku fundamentowym żelbetowym, zagłębionym w gruncie i jako taki niewątpliwie jest związany trwale z gruntem. . Podkreślił również, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano. Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja "opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję(...) sprowadzało się do konieczności zapewnienia (....) stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru" (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji prawidłowo przyjął, iż właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 Prawa budowlanego. Reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna zobowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponadto wskazał, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 4 ww. planu na obszarze objętym planem zakazuje się lokalizowania reklam o powierzchni większej niż 8 m2. Ponadto § 6 ust. 3 pkt 7 ww. planu dopuszcza istnienie wolnostojących reklam o wysokości nie przekraczającej 6 m od poziomu terenu. Wobec powyższego organ stwierdził, że nośnik nie spełnia ww. warunków i jednocześnie podkreślił, że powierzchnia nośnika wynosi 18m2, a wysokość ok. 10,3 m. Ponadto powołał się na ustalenia organu powiatowego z których wynika, że odległość przedmiotowego nośnika od najbliższego nośnika wynosi ok. 10 m, co stoi w sprzeczności z § 6 ust. 3 ww. planu, z którego wynika, że dopuszczalna odległość pomiędzy reklamami powinna wynosić co najmniej 50 m. Zatem skoro nie ma możliwości przywrócenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, to organy są zobowiązane do orzeczenia nakazu rozbiórki. Odnosząc się do zarzutów odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie doszło do naruszenia art. 48 Prawa budowlanego, ponieważ zgłoszenie do właściwego organu budowy obiektu, na który wymagane jest pozwolenie na budowę nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z obowiązku badania takiej inwestycji pod względem zgodności z przepisami. Ponadto aby uznać, że zgłoszenie było skuteczne, musi ono dotyczyć robót budowlanych, których wykonanie wymaga tylko zgłoszenia, a nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo organ podkreślił, że przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany niezgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w dniu 22 września 2006 r. Opis techniczny stanowiący załącznik do ww. zgłoszenia przewidywał podstawę fundamentową w kształcie prostokątnej płyty żelbetowej o wymiarach 4,00 x 2,40 m x 0,40 m ze skosami. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy nośnik posadowiony jest na fundamencie zagłębionym w gruncie. Ponadto dokonano zmian w zakresie kierunku ekspozycji ww. nośnika reklamowego. Organ II instancji również za niezasadny uznał zarzut nieprawidłowego stwierdzenia niezgodności przedmiotowego nośnika reklamowego z planem miejscowym z uwagi na fakt, iż powstał on przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki nr ewid. [...] z obrębu [...], ponieważ w procedurze legalizacyjnej prowadzonej w trybie przepisów art. 48 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego badają zgodność obiektu z przepisami obowiązującymi w czasie postępowania legalizacyjnego, a nie w dacie samowolnej budowy obiektu. Tak więc w sprawie tej bez znaczenia pozostaje fakt, iż przedmiotowy nośnik został wybudowany w okresie przed wejściem w życie obecnie obowiązujących przepisów planistycznych, uchwalonych dla określonego obszaru na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a które bezspornie stanowią przepisy obecnie obowiązującego prawa zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. W związku z tym winny być one przez obywateli przestrzegane, zaś przez organy stosowane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła C. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zaskrzonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię: - art 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - u.p.z.p. (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717) w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie. Przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego, iż nośnik reklamowy, legalne posadowiony na podstawie zgłoszenia z dnia 22 września 2006 r., zgodnie z ówcześnie obowiązującym stanem prawnym, w zakresie prawa miejscowego, co do którego to zgłoszenia organ administracji architektoniczno – budowlanej nie wniósł sprzeciwu, a zatem uznał, że jego realizacja jest zgodna ze stanem prawnym obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia oraz z przeznaczeniem terenu, powinien podlegać rozbiórce z uwagi na obecnie obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 48 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że nośnik Spółki zrealizowany został w warunkach samowoli budowlanej, bez uzyskania pozwolenia na budowę, pomimo że organ administracji architektoniczno -budowlanej wypowiedział się pismem z dnia 12 czerwca 2007 r. (znak: [...]), że prowadzenie robót budowlanych było możliwe na podstawie zgłoszenia, a tym samym błędne nie zastosowanie trybu przewidzianego w art. 50 - art. 51 Prawa budowlanego. Ponadto, zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. - art. 138 kpa, przez nierozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie, to jest bez rozpatrzenia wszystkich zarzutów postawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r.; - art. 8 kpa, przez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania strony do organów administracji publicznej, co przejawiło się w nierozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym z zachowaniem wszystkich reguł przyjętych w przepisach postępowania; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, przez wydanie zaskarżonej decyzji bez wyczerpującego zebrania i oceny całości materiału dowodowego dotyczącego przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] o sprzeciwie, powołując się na obowiązujące poglądy w kwestii trybu realizacji robót budowlanych dotyczących nośników reklamowych posadawianych na gruncie oraz następcze stanowisko organu administracji architektoniczno - budowlanej w Dzielnicy [...] wyrażone w piśmie z dnia 12 czerwca 2007 r. odnośnie możliwości prowadzenia zgłoszonych robót, co do których organ ten uznał, że nie został wniesiony sprzeciw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wydane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazujące rozbiórkę nośnika reklamowego o niekwestionowanych parametrach technicznych. Stosując ten przepis w obu ww. decyzjach przyjęto, że doszło do samowoli budowlanej, poprzez realizację wolnostojącego nośnika reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przyjęto jednocześnie, że inwestorem robót polegających na wykonaniu wolnostojącego nośnika reklamowego jest C. sp. z o. o. z siedzibą w W.. Stosując tryb uregulowany w art. 48, odstąpiono od legalizacji wskazanego obiektu, albowiem przedmiotowy nośnik reklamowy nie jest zgodny z § 6 ust. 2 pkt 4 i § 6 ust. 3 pkt 7 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. W ocenie Sądu, kontrolowane decyzje są zgodne z prawem. Wskazany w nich stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w aktach, a ten - uzasadniał zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Niesporne w sprawie pozostaje, iż na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] usytuowany został wolnostojący nośnik reklamowy o nr tablicy [...], o wymiarach ok. 3,0 x 6,0 m, zamontowanej do słupa stalowego o średnicy ok. 0,6 m, utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym, zagłębionym w gruncie o całkowitej wysokości ok. 10,3 m. bez uzyskania wymaganego przepisami ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, prawidłowo organy orzekające w sprawie przyjęły, iż realizacja tego rodzaju obiektu, wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a jej brak świadczy o samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie trybu z art. 48 Prawa budowlanego. Dokonując kwalifikacji wykonanych robót zważyć trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowla - to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Podzielić należy także pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma więc znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano. Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (por. wyroki NSA z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2558/10, z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1596/09, orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa jego konstrukcji. Bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowej tablicy reklamowej zapewnia zaś m. in. betonowy fundament powodujący trwałe związanie jej z gruntem (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 954/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, w ocenie Sądu, w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że wielkość przedmiotowego nośnika reklamowego, jak i jego konstrukcja oraz sposób posadowienia, świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Obiekt bezspornie jest trwale związany z gruntem - jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. Zatem, przedmiotowa inwestycja to budowla, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z generalną zasadą przewidzianą w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (a obowiązującą w stanie prawnym znajdującym zastosowanie w sprawie), roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły zawarto w art. 29 - 31 cyt. ustawy. Przedmiotowa inwestycja stanowi obiekt, który nie kwalifikował się do wyłączenia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego. Nie spełniał przede wszystkim warunków określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. W myśl bowiem art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stąd też prawidłowo w sprawie przyjęto, że przedmiotowe urządzenie reklamowe podlega reglamentacji Prawa budowlanego, nadto - zostało wykonane w warunkach samowoli budowlanej, albowiem inwestor nie uzyskał zgody organu architektoniczno-budowlanego na jego realizację. Z tego względu w sprawie nie budzi wątpliwości prawidłowość zastosowania trybu z art. 48 Prawa budowlanego. Z przepisu art. 48 Prawa budowlanego wynika, iż organ przed zastosowaniem art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązany jest ustalić, czy obiekt nadaje się do zalegalizowania. Skoro zatem słusznie organy ustaliły, iż w sprawie należało zastosować procedurę z art. 48 Prawa budowlanego, to zgodnie z jego treścią oczywistym było, że ocenę możliwości zalegalizowania wolnostojącego nośnika reklamowego, należało donieść do obowiązujących w dacie rozstrzygania przepisów o planowaniu przestrzennym, a zwłaszcza zapisów uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zatwierdzającej miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Paragraf 6 ust. 2 pkt 4 oraz § 6 ust. 3 pkt 7 planu przewidują możliwość lokalizowania reklam o powierzchni nie większej niż 8 m2 i o wysokości nie większej niż 6 m od poziomu terenu. Wobec niezgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak było możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że powoływana w skardze jako prawidłowa, procedura w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, podobnie jak zastosowana w tym przypadku z art. 48 ww. ustawy, musiałaby zakończyć się także nakazem rozbiórki wobec niedopuszczalności inwestycji w świetle obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Także podkreślany przez skarżącą wieloletni upływ czasu, nie ma znaczenia dla oceny legalności istnienia przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego. Wbrew stanowisku skarżącej spółki w sprawie nie doszło też do naruszenia wynikającej z art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, czy też przywoływanych w skardze zasad wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ( art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2). Na tle okoliczności sprawy organy nadzoru budowlanego wyposażone w ustawowe kompetencji musiały dokonać oceny legalności inwestycji i słusznie stwierdziły, że ta w dacie jej wznoszenia wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Wbrew zarzutom skarżącej, ustalono w sposób wystarczający dla prawidłowego rozpoznania sprawy jej okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.