VII SA/Wa 709/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. oraz P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę B. C. oraz P. K. 2. zwrócić z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącym B. C. oraz P. K. kwotę 500 zł. (pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Powodowane to jest tym, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.a.a.). Pismem, o którym mowa w cytowanym wyżej artykule jest m. in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z treścią art. 47 § 1 w/w ustawy każde pismo strony powinno zawierać odpisy, a w przypadku wymienienia w piśmie załączników, także odpisy załączników. Jest to konieczne dla doręczenia ich uczestnikom postępowania. Liczba odpisów uzależniona jest od liczby osób uczestniczących w postępowaniu. Obowiązek dostarczenia kopii pisma ciąży na wnioskodawcy, którego wezwano do uzupełnienia braku formalnego w zakreślonym terminie i pod stosownym rygorem. Niedostarczenie kopii pisma uniemożliwia Sądowi doręczenie jego uczestnikowi, który posiada uprawnienia do wypowiadania się w sprawie, również na temat stanowiska zajętego przez skarżącego w złożonym piśmie (skardze). Niespełnienie warunku formalnego powoduje zatem niemożność uzyskania stanowiska innych stron, co z kolei łamie zasadę równości stron w postępowaniu przed Sądem. Pismami z dnia 8 maja 2007 r. przesłano do B. C. oraz P. K. odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. oraz wezwano do nadesłania 3 (trzech) egzemplarzy odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W pismach tych zawarto pouczenie, iż uzupełnienie braków przez jednego skarżącego zwalnia drugiego od ich uzupełnienia. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, przedmiotowe pisma zostały doręczone P. K. w dniu 14 maja 2007 r., natomiast B. C. w dniu 21 maja 2007 r., zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie powyższych braków upłynął w stosunku do P. K. w dniu 21 maja 2007 r., zaś w stosunku do B. C. w dniu 28 maja 2007 r. W dniu 29 maja 2007 r. (data nadania w UP), z uchybieniem siedmiodniowego terminu, skarżąca B. C. nadesłała przy piśmie z dnia "27 sierpnia 2007 r." wymagane odpisy skargi, jednocześnie prosząc "ze względu na czasowe trudności finansowe (...) o rozłożenie na pięć miesięcznych rat wymaganego wpisu sądowego". Zarządzeniem z dnia 22 maja 2007 r., sprostowanym postanowieniem Sądu z dnia 24 lipca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą do wskazania, w terminie siedmiu dni, czy jej pismo datowane na dzień "27 sierpnia 2007 r." stanowi wniosek o przyznanie pomocy prawnej poprzez zwolnienie od kosztów. Wskazać należy, iż skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu. W dniu 10 lipca 2007 r. został uiszczony należy wpis sądowy w kwocie 500 zł. Stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy. Mając na względzie powyższe oraz fakt, iż zgodnie z art. 85 w/w ustawy czynność podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 a) powołanej ustawy.