VII SA/Wa 710/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. J. i F. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] w przedmiocie użytkowania szamba postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 798/93 zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skarg F. K. i J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] w przedmiocie użytkowania szamba, z uwagi na śmierć skarżącego F. K., do czasu wskazania jego następców prawnych. W wyniku podjętych przez Sąd czynności ustalono, że spadkobierczynią zmarłego F. K. jest H. K. Ze względu na ustanie przyczyny zawieszenia postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 710/08 podjął postępowanie sądowe. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Uprawnienie skarżącego do cofnięcie skargi wynika wprost z treści art. 60 p.p.s.a., zgodnie z którym skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie skarżący J. J. w piśmie z dnia 25 maja 2006 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wskazał, że obecnie gospodarstwo użytkują nowi właściciele, a budynki uległy dewastacji. Ponadto skarżący stwierdził, iż w jego ocenie sprawa uległa przedawnieniu. Powyższe oświadczenie skarżącego należy zatem potraktować jako cofnięcie skargi. Z uwagi na ustalenie przez sąd, iż H. K. jest spadkobierczynią skarżącego F. K., dwukrotnie zwrócono się do H. K. o wskazanie, czy podtrzymuje skargę z dnia 3 kwietnia 1993 r. złożoną przez F. K. Na żadne z powyższych wystąpień H. K. nie udzieliła odpowiedzi, pomimo ich prawidłowego doręczenia. Należy więc uznać, że ww. skarga nie została podtrzymana. W związku z powyższym, ze względu na brak przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.