VII SA/Wa 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch – Baranowska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. na pismo Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] znak : [...] postanawia : odrzucić skargę. W dniu 9 kwietnia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H. F. na pismo Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] znak : [...]. Powyższym pismem organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wcześniejszym piśmie z dnia [...] znak : [...], w którym poinformował, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92, ze zm.) skarżący nie jest osobą niepełnosprawną. Organ wyjaśnił, jakie są relacje pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez komisje lekarskie Ministerstwa Obrony Narodowej i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w stosunku do orzeczeń o stopniu niepełnosprawności w świetle przepisów ww. ustawy. Ponadto, pouczył skarżącego o trybie ubiegania się o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz o danych adresowych właściwego miejscowo powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę organ dodał, że skoro skarżący na podstawie orzeczenia w sprawie zdolności do służby wojskowej Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia [...] (nr : [...]) oraz orzeczenia w sprawie badania kontrolnego rencisty (inwalidy) wojskowego Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia [...] (nr [...]) nie może być zaliczony do osób niepełnosprawnych w rozumieniu ww. ustawy bez poddania się procedurze orzeczniczej, zaskarżone pismo organu nie mogło zawierać innej odmiennej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawne w tym przepisie wymienione oraz na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Do tych przypadków zalicza się orzekanie przez sąd administracyjny w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3) oraz na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4). Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Wskazać należy, iż w kręgu spraw określonych w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. nie mieszczą się pisma informacyjne. W ocenie Sądu, zaskarżone pismo Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] znak : [...] ma formę skierowanej do skarżącego informacji wyjaśniającej, kto może zostać uznany w świetle obowiązujących przepisów za osobą niepełnosprawną i jaka jest procedura ubiegania się o taki status. Nie jest więc ani postanowieniem, ani decyzją administracyjną czy czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej określoną w art. 3 § 2 tej ustawy. Z tego też względu, skargę H. F. na pismo Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odrzucić.