VII SA/Wa 714/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska ( spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A Z na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr (...) wydaną dnia (...) lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości usytuowania placu zabaw przy bloku ul. (...)w (...). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że pismem z dnia (...) września 2011 r. A Z zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z wnioskiem o sprawdzenie "czy powstały plac zabaw ma pozwolenie na budowę i został urządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami". W dniu (...) października 2012 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w (...) stawił się R C – administrator zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. (...) w (...) i okazał kserokopię projektu budowlanego zamiennego budynków A i B z pieczątką "dokumentacja powykonawcza" oraz kserokopię decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 2004 r. zmieniającej decyzję Burmistrza Miasta (...) nr (...) z dnia (...) października 2002 r. udzielającą firmie (...) sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ew. (...) obr. (...) położonych przy ul. (...) w (...) oznaczonych nr (...). W dniu (...) kwietnia 2013 r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) przeprowadzili kontrolę zgodności przyjętych do użytkowania dwóch obiektów budowlanych wraz z zagospodarowaniem terenu z posiadaną dokumentacją powykonawczą, podczas której stwierdzono, iż inwestycja została zrealizowana zgodnie z tą dokumentacją. Organ odwoławczy podał, że powiatowy organ nadzoru budowlanego w toku czynności wyjaśniających ustalił na podstawie przedłożonej dokumentacji, że przedmiotowy plac zabaw został wykonany zgodnie z przedstawioną dokumentacją. Organ powiatowy wskazał również, że w dniu (...) lipca 2005 r. została wydana decyzja udzielająca inwestorowi tj. (...) pozwolenia na użytkowanie dwóch budynków mieszkalnych-wielorodzinnych –budynki A i B zlokalizowanych na ww. nieruchomości wybudowanych na podstawie pozwoleń na budowę –decyzja Burmistrza Miasta (...) nr (...) z dnia (...) października 2002 r. , decyzja Burmistrza Miasta (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 2003 r. oraz decyzja Starosty (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 2004 r. W toku czynności kontrolnych ustalono, że sporny plac zabaw ma wymiary 6, 80 m x 8, 90 m i składa się z elementów małej architektury tj. domek –zjeżdżalnia, piaskownica, bujawka-konik. Teren wygrodzono drewnianym płotem. Obiekty usytuowano w odległości 2, 80 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego oznaczonego numerem porządkowym (...) przy ul. (...) w (...). Organ podał, że w związku z faktem, iż plac zabaw będący przedmiotem niniejszego postępowania został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a cała inwestycja została skutecznie oddana do użytkowania organ powiatowy uznał, iż należy umorzyć postępowanie administracyjne. W ocenie organu odwoławczego w sytuacji niniejszej sprawy tj. ustalenia, że w obrocie prawnym istnieje decyzja o pozwoleniu na budowę, a obiekt który powstał w oparciu i zgodnie z tą decyzją został skutecznie oddany do użytkowania ( tj. nie stwierdzono odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego) organ nadzoru budowlanego nie będzie władny do podjęcia działań z zakresu nadzoru budowlanego, gdyż w świetle prawa inwestor wykonał inwestycję legalnie – a więc organ pierwszej instancji zgodnie z prawem umorzył postępowanie w sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A Z właścicielka lokalu nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w (...). Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skarżąca podniosła, że przedmiotowy plac zabaw usytuowany w odległości 2, 50 m od okien jej mieszkania został rozbudowany i urządzony w 2011 r. co zgłaszała organowi. W ocenie skarżącej wobec naruszenia przez inwestora § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest skontrolowanie przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Skarżąca podniosła, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynków mieszkalnych nr (...) i (...) przy ul. (...) w (...) tj. w (...) r. nie było urządzonego placu zabaw (jedynymi elementami była przenośna ogrodowa ławka parkowa i prowizorycznie wykonana piaskownica). W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz.1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Naruszono bowiem w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zasady i przepisy postępowania dotyczące prowadzenia procesu dowodowego, a nadto niewłaściwie zastosowano przepis art. 105 § 1 k.p.a Organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły też postępowania wyczerpująco, w uzasadnieniu zaś decyzji nie odniosły się do okoliczności podnoszonych przez stronę w odwołaniu i wcześniejszych pismach. Ponadto nie wykorzystano możliwości wynikających z art. 84 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozostając w błędnym w ocenie Sądu przekonaniu, że wylegitymowanie się inwestora pozwoleniem na budowę i decyzją o pozwoleniu na użytkowanie budynków wielorodzinnych "A" i "B" przy ulicy (...) zamyka organowi nadzoru budowlanego drogę do badania legalności zarówno wydanych w postępowaniu aktów administracyjnych jak i badania działań inwestora poprzedzających te akty, czy też wykonywania przez niego innych robót budowlanych na terenie objętym kontrolą organów nadzoru budowlanego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że złożenie przez uprawniony podmiot wniosku do organu nadzoru budowlanego wszczyna sprawę , której przedmiotem jest ustalenie, czy w toku procesu inwestycyjnego nie naruszono prawa. Organ zatem winien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, stwierdzając, że doszło lub nie doszło do naruszenia prawa w zakresie objętym wnioskiem, a nie stwierdzać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przedmiotem zaś było rozpatrzenie okoliczności podniesionych we wniosku. Naruszono zatem art. 105 § 1 k.p.a przez przyjęcie, że wobec nieustalenia naruszenia prawa sprawa stała się bezprzedmiotowa. W sytuacji, gdy nie wystąpią przesłanki bezprzedmiotowości wspomnianego postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, a w przypadku , gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w całości lub w znacznej części wydać decyzję (postanowienie) kasacyjne i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Niezależnie od tego, wobec okoliczności podnoszonych w pismach strony i w odwołaniu, w ocenie Sądu nie zachodziły przesłanki do uznania, że wyjaśnienie okoliczności sprawy dojrzały do ostatecznego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu , uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma zatem obowiązek dokładnie podać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Jak wskazuje się w doktrynie prawa i orzecznictwie "organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe". Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 15 sierpnia 1987r. IV SA 385/87, GAP 1987r. nr 21, str. 40). Organy nie odniosły się jednak do podnoszonych okoliczności w odwołaniu, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., a Sądowi uniemożliwia kontrolę materialnoprawnych okoliczności sprawy w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem postępowania jest kwestia zgodności z prawem zrealizowanego przy w/w blokach mieszkalnych placu zabaw. W sprawie nie ulega wątpliwości, że poszczególne elementy przedmiotowego placu zabaw (zjeżdżalnia, huśtawka, piaskownica) stanowią obiekty małej architektury. Niewątpliwym jest też, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości ok. 2,70 m. od okien lokalu mieszkalnego stanowiącego własność skarżącej, przy czym stosownie do bezwzględnie obowiązujących przepisów wykonawczych – tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690) stosownie do § 40 ust 3 odległość placów zabaw od linii rozgraniczających ulicę od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsce gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10m. Nie ulega zatem wątpliwości, iż nie została zachowana odległość placu zabaw od okien pomieszczenia mieszkalnego. W tym miejscu należy podnieść, iż skarżąca podawała, że plac zabaw wskazany w projekcie zagospodarowania działki przedstawionym przez inwestora (wykonany na podstawie pozwolenia na budowę a następnie pozwolenia na użytkowanie) obejmował jedynie przenośną ławkę parkową oraz piaskownicę – został rozbudowany oraz zbliżony (przesunięty) do budynku mieszkalnego w (...)r. Organ nie ustosunkował się w żaden sposób do w/w stwierdzeń, przy czym należy podkreślić, że przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania nie wskazuje jakiej powierzchni (i w jakiej odległości od okien budynku) plac zabaw zaakceptował organ architektoniczno- budowlany wydając decyzję o pozwoleniu na budowę. Reasumując nie sposób uznać, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem. W ocenie Sądu organu nadzoru budowlanego obu instancji orzekając w niniejszej sprawie, dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa , przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając ponownie sprawę organy administracji ponownie ustalą czy lokalizacja oraz zrealizowanie przedmiotowego placu zabaw odpowiada przepisom technicznym biorąc pod uwagę zarzuty wskazane przez skarżącą, a ustalenia w tym zakresie przedstawią w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.