VII SA/Wa 715/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. R. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku H. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek H. R. ("skarżąca") o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, ze względu na niewykonanie przez skarżącą zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2017 r., tj. nienadesłanie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF. Od powyższego zarządzenia skarżąca, pismem z dnia [...] lipca 2017 r., wniosła sprzeciw, wskazując, że jej zdaniem nie było podstaw do pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania. Do ww. pisma skarżąca dołączyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wypełniony formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Na podstawie art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór tego formularza, zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 256 § 1 P.p.s.a., określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Załącznik nr 1 do powyższego rozporządzenia stanowi wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób fizycznych. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taki formularz wysłano skarżącej w wykonaniu zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2017 r., które skutecznie doręczono skarżącej w dniu 5 maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 21). Jak słusznie wskazał referendarz sądowy w zarządzeniu z dnia 21 czerwca 2017 r., siedmiodniowy termin na wykonanie ww. wezwanie upłynął bezskutecznie w dniu 12 maja 2017 r. – skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza PPF. Oznacza to, że wnioskowi skarżącej nie można było nadać biegu, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. Jednocześnie należy wyjaśnić, że złożony aktualny formularz PPF dołączony do sprzeciwu, będzie podlegał rozpoznaniu przez referendarza sądowego, zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 § 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.