VII SA/Wa 722/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów w związku z usunięciem pojazdu I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. O. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. O. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. ustalającej koszty związane z usunięciem pojazdu marki T. nr rej. [...] na kwotę 478 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 24 czerwca 2014 r. A. O. w dniu 23 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Do odwołania załączyła kserokopię zaświadczenia lekarskiego o pobycie w szpitalu w dniach od 7 do 20 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie rozpoznało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, natomiast rozpoznało odwołanie wydając decyzję opisaną na wstępie. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 130a, 6a, 10h, i 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Wskazał, że stawka za usunięcie pojazdu odpowiada maksymalnej stawce w wysokości 478 zł i została wyliczona w oparciu o załącznik Nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urzędowy Woj. [...]. z 2012 r. poz. [...]). Stwierdził, że organ I instancji nie naruszył ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na ww. rozstrzygnięcie wniosła A. O. Nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu podnosząc, że organ nie uzasadnił poniesionych kosztów. Podniosła, że odstąpiono od dyspozycji usunięcia pojazdu i pojazd holujący nie dotarł na miejsce zdarzenia, w efekcie czego nie powstały żadne koszty. Zarzuciła ponadto, że organ nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez nią w odwołaniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co prowadzi do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. ustalającej koszty związane z usunięciem pojazdu marki T. nr rej. [...]. Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Ustanowiony w ww. przepisie termin do wniesienia odwołania jest terminem prekluzyjnym. Po upływie tego terminu decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a wniesienie odwołania jest bezskuteczne. W przedmiotowej sprawie, strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. po upływie terminu do jego wniesienia. Wniesienie odwołania po terminie nie budziło wątpliwości ani samej odwołującej się, która wraz z odwołaniem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani organu I instancji, który w piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. przekazującym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] odwołanie wraz z aktami sprawy wyraźnie wskazał, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Pomimo wskazanych okoliczności SKO rozpoznało odwołanie od decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy dopuszcza się w tym przypadku rażącego naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy winien w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i dopiero w przypadku przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czynność wniesienia odwołania mógł traktować tak, jak gdyby została dokonana w terminie. W przedmiotowej sprawie, organ tego nie uczynił. Z uwagi na stwierdzone przez Sąd wady zaskarżonej decyzji skutkujące stwierdzeniem jej nieważności, Sąd nie rozpoznawał zarzutów skargi odnoszących się do merytorycznej zasadności zawartego w niej rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.