VII SA/Wa 725/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) lutego 2011 r. znak (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżące Stowarzyszenie w skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) lutego 2011 r., znak (...) wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze z uwagi na cofnięcie przez P. S.A. odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., Nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej S-(...) na odcinku: granica województwa (...) wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudową dróg innych kategorii. We wniosku o wstrzymanie wskazane zostało, że za wstrzymaniem wykonania przemawia realne zagrożenie poważnych i trudnych do odtworzenia strat przyrodniczych, takich jak utrata drożności korytarza ekologicznego czy też zmiana stosunków wodnych w rejonie doliny (...), będącej siedliskiem chronionych gatunków zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Wskazać należy, iż wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęto zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia z dnia (...) lutego 2011 r., znak (...), którą umorzono postępowanie odwoławcze z uwagi na cofnięcie odwołania od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2010 r., Nr (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zaskarżona do Sądu decyzja umarza postępowanie odwoławcze, a więc nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Innymi słowy zaskarżona decyzja nie kreuje nowego stanu prawnego, a jedynie utrzymuje stan istniejący. Zatem charakter skarżonego aktu nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł zostać uwzględniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.