VII SA/Wa 73/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. i W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę skargę oddala Decyzją z dnia (...) września 2005 roku Wojewoda (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...) pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej Nr (...). Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i W. B. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej umieszczenia ekranów akustycznych przy ich nieruchomości przy ul. (...) w (...). Zdaniem odwołujących się montaż ekranów akustycznych na fragmencie drogi, przy której zlokalizowany został ich motel wraz z restauracją narusza ich uzasadnione interesy. Prowadzone postępowanie administracyjne ich zdaniem nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia (...) grudnia 2005 roku, Nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) września 2005 roku. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Usytuowanie ekranów akustycznych zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie stoi w sprzeczności z zasadami ogólnymi kpa. Budowa ekranów akustycznych w granicach pasa drogowego nie narusza przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Fakt ograniczenia dostępu potencjalnych klientów do motelu i restauracji znajdujących się na działce sąsiadującej z inwestycją nie jest przesłanką, która obligowałaby organ do odmowy zatwierdzenia prawidłowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli J. i W. B. podnosząc zarzut naruszenia art.6,7,8,9,10, 77, 138§1 i art.107§3 kpa oraz art.5 ust.1 pkt.9 ustawy prawo budowlane. Zdaniem skarżących instalacja ekranów akustycznych wzdłuż ich posesji nie ma żadnego uzasadnienia i przepisach dotyczących ochrony środowiska i jedynie utrudni prowadzoną przez nich działalność. Nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz do zarzutów dotyczących spraw formalnych. W ocenie skarżących decyzja organu odwoławczego wskazuje na supremacje interesów inwestora. Wykonanie wydanej decyzji spowoduje ich zdaniem utratę klientów oraz konieczność likwidacji prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa. Podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie posiada kompetencji do wymuszenia na inwestorze zmiany projektu budowlanego jeśli projekt ten nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być podstawą modyfikacji obowiązujących norm prawnych. Podkreślić należy, iż jak wynika z analizy projektu budowlanego przebudowa drogi krajowej obejmuje nie tylko budowę ekranów akustycznych co jest podnoszone przez skarżących ale również likwidację istniejących zjazdów lokalnych na drogę krajową co ma poprawić bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jak wynika z akt sprawy w związku z przekroczeniem dopuszczalnych norm hałasu związanych z użytkowaniem drogi budowa ekranów akustycznych jest niezbędna. Podnoszone przez skarżących zarzuty związane z utrudnieniami w prowadzeniu działalności gospodarczej dotyczą w istocie interesów faktycznych, a nie prawnych. Przepisy prawa administracyjnego nie dają skarżącym uprawnień do żądania od inwestora uwzględnienia ich interesów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w postaci przydrożnego motelu i restauracji poprzez takie zaprojektowanie modernizacji drogi by motel ten był dobrze widoczny dla podróżnych oraz by podróżni mogli zajeżdżać do motelu bezpośrednio z drogi krajowej. Tym samym nieuwzględnienie przez inwestora tego typu wymagań w projekcie budowlanym dotyczącym modernizacji drogi nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Prawne uregulowanie kwestii przydrożnej obsługi podróżnych przewidziane zostało w ustawie z dnia 27 października 1994 roku o autostradach płatnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192), która przewiduje tzw. miejsca obsługi klienta (MOP), których usytuowanie i funkcjonowanie zostało szczegółowo określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 stycznia 2002 roku w sprawie przepisów techniczno – budowlanych dotyczących autostrad płatnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 12, poz.116). Droga krajowa, której dotyczy pozwolenie na budowę nie jest autostradą i do prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej nie mogą być stosowane uregulowania dotyczące punktów obsługi klienta. Dostęp do drogi publicznej został skarżącym zapewniony. Jak wynika z projektu budowlanego przewidziano budowę drogi dojazdowej biegnącej równolegle do modernizowanej drogi krajowej. Niewątpliwie zmniejsza to komfort dojazdu do nieruchomości skarżących niemniej jednak dojazd ten jest możliwy. Nieuzasadniony jest zarzut skarżących, iż nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Bezzasadny jest również zarzut, że organ administracji nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżących. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut, iż organy administracji stawiają interes inwestora nad interes skarżących. Stanowisko organów administracji jest tylko konsekwencją zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.