VII SA/Wa 732/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 732/09 ze skargi D. M. i Z. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia odmówić D. M. i Z. M. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych W dniu 19 marca 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) D. M. i Z. M. – reprezentowani przez radcę prawnego P. K., w skardze do Sądu zawarli wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W załączeniu do skargi dołączyli dwa uzupełnione formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Postanowieniem z dnia 18 maja 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił wnioskodawcom przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na ww. postanowienie został złożony sprzeciw, tym samym postanowienie z dnia 18 maja 2009 r. straciło moc. W związku z powyższym, przedmiotowe wnioski podlegają ponownemu rozpoznaniu przez Sąd. Wobec okoliczności, że wnioskodawcy są małżeństwem i pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym, Sąd w zakresie dwóch formularzy wniosków o przyznanie prawa pomocy orzekł w jednym postanowieniu. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych w ich pełnej wysokości bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z ww. wniosku wynika, że D. M. i Z. M. mają stały miesięczny dochód z tytułu renty w wysokości 1.110 złotych brutto, posiadają dom o pow. 200 m2, nieruchomości gruntowe (D. M. posiada nieruchomość rolną o wielkości 5,5 ha, ½ udziału we współwłasności w innej nieruchomości o wielkości 2,74 ha; Z. M. posiada nieruchomość rolną o wielkości 1,5 ha we współwłasności z bratem, ½ udziału we współwłasności w innej nieruchomości o wielkości 2,74 ha). Dodatkowo wnioskodawcy posiadają oszczędności zgromadzone na lokatach pieniężnych (Z. M. 20.000 złotych; D. M. 50.000 EURO). We wniesionym sprzeciwie wnioskodawcy podnieśli, że aktualnie znajdują się w ciężkiej sytuacji, ponieważ uzyskiwany dochód z tytułu renty wystarcza na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych, a koszty utrzymania domu znacznie przekraczają ich możliwości finansowe. W ocenie Sądu z przedstawionej wyżej sytuacji majątkowej wnioskodawców nie wynika by znajdowali się w tak trudnej sytuacji materialnej, która nie pozwalałaby na poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych, w tym uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że pełnomocnik wnioskodawców w sprzeciwie błędnie wskazał, jako należną w sprawie opłatę sądową, w kwocie 8.000 złotych, ponieważ zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) wpis stały w sprawach skarg dotyczących decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Ponadto należy wskazać na okoliczność, że pomimo, jak twierdzą wnioskodawcy w sprzeciwie, ogólnoświatowego kryzysu gospodarczego oraz ich trudnej sytuacji materialnej D. i Z. M. w niniejszej sprawie ustanowili z wyboru pełnomocnika w osobie radcy prawnego P. K.. A zatem wbrew ich twierdzeniom uzyskiwane przez nich dochody oraz ogólny stan majątkowy umożliwił im nie tylko zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych lecz także ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tych względów Sąd uznał, iż przedmiotowe wnioski nie kwalifikują się do przyznania skarżącym prawa pomocy. D. M. i Z. M. w złożonym wniosku nie wykazali, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy wskazać, iż celem instytucji prawa pomocy dla osoby fizycznej jest zapewnienie jej prawa do sądu w sytuacji, gdy osoba ta z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z sądowym rozpoznaniem sprawy. Przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada dochody i znaczne środki majątkowe, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Dlatego też, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.