VII SA/Wa 733/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania H.D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. P. pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania hurtowni materiałów budowlanych i zakładu odzieżowego na salę weselną (bankietową) z zapleczem, pijalnią piwa i lokalami mieszkalnymi w N. przy ul. O. [...], na działce nr ewid. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 8 lipca 2014r H. D. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000r., na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. Postanowieniem z dnia [...] października 2014r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie uznając, że wnioskującej nie przysługiwał przymiot strony. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie, GINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016r. sygn. akt VII SA/Wa 1463/15 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jej postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że badając interes skarżącej należy ocenić go na podstawie art. 28 kpa biorąc pod uwagę charakter zamierzenia inwestycyjnego. Powyższe wskazania organ uwzględnił, co było konsekwencją wszczęcia i przeprowadzenia postępowania nieważnościowego. Ponownie rozpatrując wniosek H. D. Wojewoda [...] wszczął postępowanie, które zakończył decyzją z dnia [...] października 2016r odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000r., nr [...]. Rozpatrując odwołanie H. D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, iż kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że inwestor J. P. wnioskiem z dnia 24 października 2000r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w N. o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak wynika z projektu budowlanego zamierzenie budowlane obejmowało zmianę sposobu użytkowania hurtowni materiałów budowlanych i zakładu odzieżowego na: salę weselną z zapleczem, pijalnię piwa pomieszczenia mieszkalne oraz adaptację poddasza na mieszkania. W projekcie wskazano także, że nie przewiduje się zasadniczych zmian w zagospodarowaniu działki, jedynie wykonanie zadaszenia nad wejściem do pijalni piwa. Ponadto z projektu budowlanego wynikało, że zaprojektowano podniesienie dachu w kalenicy i powiększenie kubatury obiektu o 75 m³. Wskazano jednocześnie, że zachowana zostanie forma architektoniczna istniejącego obiektu. Projekt zagospodarowania działki nr [...] opracowany dla przedmiotowej inwestycji został uzgodniony z rzeczoznawcą inż. F. G. i przyjęty bez uwag pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy, wymaganiami ergonomii oraz ochrony przeciwpożarowej. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączony został akt notarialny Repertorium [...], z dnia [...] listopada 1999 r. stanowiący umowę sprzedaży działek nr ewid. [...] i [...] na rzecz J. P. i Z. P., tym samym wykazano prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnośnie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ wskazał, że jej brak nie jest wbrew twierdzeniom strony skarżącej rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydana na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest decyzją szczególną, mającą tylko charakter "promesy", tj. określa ona jedynie możliwość realizacji inwestycji zgodnej z obowiązującym przepisami prawa z zakresu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami szczególnymi, a precyzyjne warunki realizacji inwestycji określa się dopiero w pozwoleniu na budowę. Dalej GINB wskazał, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji działka, na której zlokalizowane miało być projektowane przedsięwzięcie była objęta miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w N. z dnia [...]grudnia 1987r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1988r. Nr [...], poz. [...]). Działka inwestycyjna nr [...] zlokalizowana była na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem [...]tj. teren mieszkalnictwa rodzinnego o wysokiej intensywności zabudowy. Brak było w planie jakichkolwiek zapisów z których wywieść byłoby można, że istnieje zakaz powstania budynków takich jak projektowany budynek sali weselnej z zapleczem, pijalnią piwa i lokalami mieszkalnymi nie ma więc w tym zakresie oczywistej i jednoznacznej sprzeczności pomiędzy projektowanym przedsięwzięciem, a przepisami prawa. Ponadto organ podkreślił co prawda, że zakres robót budowlanych zaplanowanych przez inwestora wykraczał poza zakres przebudowy i stanowił niewątpliwie nadbudowę (z uwagi na podniesienie dachu i zwiększenie przez to kubatury budynku) oraz rozbudowę (z uwagi na wykonane zadaszenie przez budynkiem pijalni piwa) to jednak nie można uznać, że określenie projektowanych robót budowlanych, jako "przebudowy" zawarte w sentencji kontrolowanej decyzji powoduje, że wskazana decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. GINB podkreślił, iż integralnym załącznikiem decyzji o pozwoleniu na budowę jest zatwierdzony nią projekt budowlany. To projekt budowlany określa planowany zakres robót, a fakt nieprecyzyjnego określenia projektowanych robót budowlanych polegających na nadbudowie i rozbudowie - i nazwania ich przebudową nie decyduje o zmianie tego zakresu przedsięwzięcia. Przystępując do wykonywania robót budowlanych wykonawca kieruje się bowiem przede wszystkim tym co zawiera projekt budowlany natomiast decyzja jest potwierdzeniem tego, że organ zapoznał się z przedstawionym przez inwestora projektem budowlanym i stwierdził, że zgadza się na jego realizację. Organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 39 ust 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednak zdaniem organu odwoławczego nieuzasadnione byłoby twierdzenie, że brak w przedmiotowej sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rażące naruszenie prawa. Zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a projektowana inwestycja nie była sprzeczna z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1987r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1988 r., Nr [...], poz. [...]) obowiązującym w dacie orzekania przez organ powiatowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w opracowanym projekcie budowlanym w części opisowej wskazano, że projekt nie przewiduje zasadniczych zmian w zagospodarowaniu działki. Analizując projektowane przez inwestora zmiany uznano, że w skali całego budynku są one niewielkie i nie powodują diametralnej zmiany sposobu zagospodarowania działki. Wobec tego GINB stwierdził, że trudno zarzucić organowi powiatowemu, że brak decyzji określające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza o rażącym naruszeniu prawa, którego charakter jest jednoznaczny, oczywisty i niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia skutków społeczno-gospodarczych, w sytuacji gdy projektowany obiekt budowlany nie jest sprzeczny z warunkami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołał wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016r. sygn. akt II OSK 1953/14 w którym dokonując rozważań w zakresie rażącego naruszenia prawa wynikającego z braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Sąd wskazał, że oceniając to naruszenie należy przede wszystkim mieć na uwadze skutki społeczno-gospodarcze jakie wywołuje dana inwestycja, a szczególności, czy w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestycja była w ogóle dopuszczalna. Oceniając charakter naruszeń dokonywanych przez organ należy mieć też na względzie, że utrwalone jest stanowisko orzecznictwa, że nie każde nawet oczywiste naruszenie prawa powinno być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Upływ czasu od wydania decyzji kontrolowanej powinien mieć wpływ na ocenę naruszenia prawa jako naruszenia kwalifikowanego- rażącego naruszenia prawa. Wynika to ze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 12 maja 2015r w sprawie sygn. akt. P 46/13 ( Dz. U. z 2015r, poz 702 ), który uznał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa, za niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ocena skutków uchybień z punktu widzenia zasady praworządnego państwa wymaga z jednej strony zważenia koniecznej ochrony interesu tych, których prawa zostały naruszone ale i tych, którzy prawa orzeczeniami nabyli. Konieczne jest zbadanie skutków społeczno-gospodarczych, jakie decyzja wywołała. To, że niezbędne jest wzięcie pod uwagę wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika między innymi z wyroku NSA z dnia 25 lutego 2016r, II OSK 1603/14 i wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2016r, II OSK 1953/14 w których wskazano, że upływ czasu musi być brany przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych. Skoro zatem projektowana inwestycja nie była sprzeczna z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie ma podstaw do uznania, że brak decyzji o warunkach zabudowy - która byłaby wydana w oparciu o wskazany plan - powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę kwestionowanego obiektu obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto w kontekście skutków społeczno-gospodarczych należy także zdaniem GINB zauważyć, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2010 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.). W aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka inwestycyjna jest położona na terenie oznaczonym symbolem [...] – teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, na którym dopuszcza się budynki zamieszkania zbiorowego oraz budynki użyteczności publicznej. Ponadto na terenach oznaczonych symbolem MU ( tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej ) dopuszcza się sytuowanie m.in. budynków usługowych o funkcji gastronomicznej, handlu detalicznego oraz usług kultury i rozrywki. Zdaniem GINB w kontekście skutków społeczno- gospodarczych jakie wywołuje kwestionowana decyzja znaczenie ma aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczający zaprojektowany obiekt. Wobec tak dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego GINB stwierdził, że organ powiatowy wydając decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa reguł wskazanych w powołanym przepisie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Mając na uwadze charakter postępowania zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, aby kontrolowana decyzja rażąco naruszała prawo w kwestii dotyczących naruszeń związanych z hałasem emitowanym przez sporny budynek oraz zarzucanych niewłaściwych rozwiązań w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt zagospodarowania działki został uzgodniony z rzeczoznawcą i przyjęty bez uwag pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy, wymaganiami ergonomii. Uzgodnienie to dotyczy także kwestii związanych z ochroną przed hałasem ponieważ są to sprawy bezpośrednio związane z zagadnieniami z zakresu higieny środowiska. Dodatkowo wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż kwestie związane z hałasem mają charakter immisji, o których mowa w art. 144 Kodeksu Cywilnego, a strona pokrzywdzona w takim przypadku ma prawo obrony swoich praw na drodze sądowej w postępowaniu cywilnoprawnym bądź może sprawę skierować do właściwych organów ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę wszystkie przytoczone argumenty Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000 r., nr [...], nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Reasumując GINB uznał, że Wojewoda [...] prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000r., nr [...]. Na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Sądu wniosła H. D. zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie i decyzji organu pierwszej instancji oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000r. została wydana z rażącym naruszeniem; - art. 61 § 1 i art. 64 § 2 kpa - w związku z bezpodstawnym wszczęciem postępowania administracyjnego na podstawie formalnie wadliwego wniosku, to jest w oparciu o pismo nie spełniające wszystkich niezbędnych elementów konstrukcyjnych wniosku w sprawie pozwolenia na budowę, a więc w oparciu o wniosek nie mogący wszcząć postępowania administracyjnego bez usunięcia jego braków formalnych w trybie art. 64 § 2 kpa, co rażąco naruszyło zasadę skargowości ukonstytuowaną w art. 61 § 1 kpa; - art. 7 i 77 § 1 kpa - w związku z nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia tylko z przebudową budynku, podczas gdy złożony projekt budowlany przewidywał także jego nadbudowę, a co też doprowadziło do zaniechania zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego dotyczących uwarunkowań prawnych odnoszących się do budowy (nadbudowy i rozbudowy) obiektu budowlanego i w efekcie do wydania decyzji pozytywnej w tym zakresie, mimo niespełnienia podstawowych warunków dla takiego rozstrzygnięcia; - art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę pomimo nieuzyskania przez niego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonej dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, wskutek czego doszło do wydania pozwolenia na budowę wbrew kategorycznemu brzmieniu powyższego przepisu; - art. 35 ust. 1 pkt 1b i art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego bez sprawdzenia przez Starostę [...] zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz jego części architektoniczno-budowlanej z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. pkt 1 e,d i 6 ww. regulacji, wskutek czego umożliwiono wykonanie obiektu budowlanego bez zapewnienia w projekcie odpowiednich warunków akustycznych dla przewidywanej w projekcie działalności usługowej, co doprowadziło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich przez narażenie ich na uciążliwości związane z ponadnormatywnym emitowaniem hałasu do środowiska; - uchwały Nr [...] z dnia [...] grudnia 1987r. publ. Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] maja 1988r zatwierdzającej ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłowa poprzez wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowego, w sytuacji gdy przedmiotowy plan nie dopuszczał dla terenu funkcji usług świadczonych w projektowanym budynku, co też przesądza, że analizowana inwestycja była sprzeczna z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 107 § 3 i art. 138 w zw. z art. 15 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich podniesionych zarzutów w odwołaniu, a to pominięcie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji kwestii naruszenia przy wydawaniu kontrolowanej decyzji art. 61 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie formalnie wadliwego wniosku, to jest w oparciu o pismo nie spełniające wszystkich niezbędnych elementów konstrukcyjnych wniosku w sprawie pozwolenia na budowę, a więc w oparciu o wniosek bezskuteczny nie mogący wszcząć postępowania administracyjnego bez usunięcia jego braków formalnych w trybie art. 64 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017r wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności. Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2000r., nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi J. P. pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania hurtowni materiałów budowlanych i zakładu odzieżowego na salę weselną (bankietową) z zapleczem, pijalnią piwa i lokalami mieszkalnymi. na działce nr ewid. [...] w N. przy ul. O. [...]. Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją wynika, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji działka inwestycyjna nr ewid. [...] zlokalizowana była na terenie oznaczonym symbolem [...] w obowiązującym wówczas miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłowa, zatwierdzonym uchwałą Nr [...]Rady Narodowej Miasta i Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1987r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1988r. Nr [...], poz. [...]). tj. teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz projektowanej szkoły podstawowej . W planie brak jest jakichkolwiek zapisów z których wynikałby zakaz lokalizacji przedmiotowej inwestycji na wyżej wskazanej działce. Ponieważ taki zakaz nie wynikał z ustaleń planu dlatego można przyjąć, że dopuszczalna była budowa na tym terenie przedmiotowej inwestycji. Wskazać też należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo administracyjnym zapisy planu, które nakładają na inwestora ograniczenia w zakresie wykonywania przysługujących mu uprawnień wynikających z prawa własności nieruchomości powinny być interpretowane ściśle, zgodnie z literalnym brzmieniem. Zastosowanie wykładni rozszerzającej na niekorzyść właściciela nieruchomości stanowiłoby naruszenie prawa własności. W rozdziale VII pkt 4 ww. planu miejscowego znajdują się zapisy dotyczące ochrony przed hałasem i wibracjami w obrębie terenów budownictwa mieszkalnictwa jednorodzinnego i wielorodzinnego. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zawiera rozwiązania dotyczące ochrony przed hałasem i został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw higieniczno-sanitarnych. Projektant uwzględnił w projekcie – od strony działki nr [...] nie ma otworów okiennych i drzwiowych, od strony posesji O. [...] są tylko pomieszczenia mieszkalne, sanitarne, socjalne i gospodarcze. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz został zaopiniowany bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych dlatego nie można przyjąć, aby projektowana inwestycja stanowiła źródło ponadnormatywnego hałasu i była niezgodna z ustaleniami planu obowiązującego w okresie budowy. Przedmiotowa inwestycja jest także zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2010 r., Nr [...], poz. [...] ze zm.). W aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka inwestycyjna jest położona na terenie oznaczonym symbolem [...] – teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, na którym dopuszcza się budynki zamieszkania zbiorowego oraz budynki użyteczności publicznej. Ponadto na terenach oznaczonych symbolem MU ( tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej ) dopuszcza się sytuowanie m.in. budynków usługowych o funkcji gastronomicznej, handlu detalicznego oraz usług kultury i rozrywki. Tak więc nie ma w tym zakresie oczywistej i jednoznacznej sprzeczności pomiędzy projektowanym przedsięwzięciem, a zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym zarówno w okresie budowy jak i obowiązującym aktualnie. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ administracji architektonicznej miał obowiązek zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w wersji obowiązującej na datę wydania kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji) sprawdzenia w szczególności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazał w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego na zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który nie zakazywał takiej budowy. Natomiast w kontekście skutków społeczno-gospodarczych należy podkreślić, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że integralnym załącznikiem decyzji o pozwoleniu na budowę jest zatwierdzony nią projekt budowlany. To projekt budowlany określa planowany zakres robót, a fakt nieprecyzyjnego sformułowania w stosunku do robót budowlanych polegających na nadbudowie i rozbudowie i nazwania ich przebudową nie decyduje o zmianie tego zakresu przedsięwzięcia. Istotnym jest w sprawie, że projekcie budowlanym w części opisowej wskazano, że projekt nie przewiduje zasadniczych zmian w zagospodarowaniu działki. Nie ma więc podstaw do uznania, że brak decyzji o warunkach zabudowy - która byłaby wydana w oparciu o obowiązujący plan powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę tegoż obiektu obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Na ocenę naruszenia prawa jako rażącego wpływ ma także upływ czasu od wydania decyzji . Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015r w sprawie sygn. akt. P 46/13 ( Dz. U. z 2015r, poz 702 ) uznał, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa, za niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. To, że niezbędne jest wzięcie pod uwagę wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika między innymi z wyroku NSA z dnia 25 lutego 2016r, II OSK 1603/14 i wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2016r, II OSK 1953/14 w których wskazano, że upływ czasu musi być brany przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych. Od dnia wydania kontrolowanej decyzji w dniu [...] listopada 2000r nastąpił znaczny upływ czasu, co także należy uwzględnić przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy uznał, iż weryfikowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.