VII SA/Wa 735/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant specjalista Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2023 r. znak DOA.7110.230.2022.MML w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi A. S. ("skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") znak: DOA.7110.230.2022.MML z 23 stycznia 2023 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta C. ("Starosta") decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił T. S.A. z siedzibą w W. ("inwestor") pozwolenia na rozbiórkę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego [...] położonego w Ż. na działce ewid. nr [...]. Skarżąca pismem z 29 kwietnia 2022 r. zwróciła się do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z [...] sierpnia 2020 r., wskazując na wystąpienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. – dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że inwestor nie dysponował zgodą właściciela obiektu i nieruchomości, na której obiekt jest posadowiony na rozbiórkę – co zdaniem skarżącej jest rażącym naruszeniem prawa. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej Wojewoda [...] decyzją znak: [...] z [...] czerwca 2022 r., wydaną na podstawie art. 104, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił jakie są przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji oraz wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu. Wskazał przy tym, że złożony przez inwestora wniosek z 9 lipca 2020 r. o pozwolenie na rozbiórkę spełniał wszystkie wymagania formalne stawiane przez art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – dalej: "pr.bud."), w szczególności do wniosku załączono projekt rozbiórki oraz zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, tj. oświadczenie pełnomocnika inwestora – A. W. z dnia 27 maja 2020 r., o wyrażeniu zgody na rozbiórkę obiektu budowlanego. Złożenia takiego oświadczenia w imieniu inwestora upoważniało pełnomocnictwo z 18 lutego 2019 r. (nr rejestru pełnomocnictw: [...]). Ponadto załączona do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dokumentacja projektowa została wykonana przez uprawnionych do tego celu projektantów, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, którzy na dzień sporządzenia projektu legitymowali się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud.. Stąd Starosta C. – zdaniem Wojewody – zobligowany był do zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że pr.bud. stawia inne wymagania co do uzyskania pozwolenia na budowę i inne wymagania co do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Różnica ta przejawia się m.in. w tym, że art. 33 ust. 2 pkt 2 pr.bud. wskazuje, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z kolei art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy wskazuje, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu. Z powyższego wynika wprost, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę nie jest wymagane dołączenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud. to pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymagana zaś, mocą art. 33 ust. 4 pkt 1 pr.bud., zgoda stanowi cywilnoprawne oświadczenie woli właściciela obiektu mającego podlegać rozbiórce. To wyłącznie właściciel obiektu podlegającego rozbiórce jest uprawniony do decydowania, czy dany obiekt będzie dalej istniał, czy też zostanie rozebrany. Jeżeli więc nie ma przeszkód prawnych, aby dany obiekt rozebrać, to o tym czy to nastąpi decyduje wyłącznie jego właściciel, zaś właściciel nieruchomości sąsiedniej, czy też nieruchomości gruntowej na której obiekt podlegający rozbiórce się znajduje, nie może się domagać uzależnienia rozbiórki obiektu od jego zgody, bowiem prowadziłoby to do przyznania uprawnień nie wynikających z treści art. 33 ust. 4 pkt 1 pr.bud. Zatem przeszkody do wydania pozwolenia na rozbiórkę nie stanowi brak zgody właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt planowany do rozbiórki. Inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę powinien natomiast dołączyć zgodę właściciela takiego obiektu. Odnosząc się natomiast do podniesionej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kwestii, jakoby własnością skarżącej była stacja bazowa telefonii komórkowej zamieszczona na trzonie elektrowni wiatrowej, a co za tym idzie braku jej zgody na rozbiórkę tego obiektu budowlanego, Wojewoda wyjaśnił, że z przedłożonej umowy najmu BTS nr 44186 z 28 kwietnia 2011 r. sporządzonej pomiędzy A. S., a P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., tj. podmiotu, z której powstał obecny inwestor T. S.A. z siedzibą w W., nie wynika by przedmiotowa stacja bazowa była jej własnością. Wojewoda stwierdził, że z tej umowy wynika, że określony w umowie sprzęt instalowany na wieży elektrowni wiatrowej, zostanie usunięty w przypadku wygaśnięcia umowy, czy też jej rozwiązania. Oznacza to, że ten sprzęt nie należy do A. S. - określonej w umowie wynajmującej, a w niniejszej sprawie skarżącej. Skoro nie jest ona właścicielem przedmiotu przewidzianego do rozbiórki, to w postępowaniu o pozwolenie na rozbiórkę inwestor nie był zobligowany do załączenia jej zgody. Z tych względów organ pierwszej instancji uznał za błędne stanowisko skarżącej zaprezentowane we wniosku z 29 kwietnia 2022 r. i wskazał, że kwestia, czy inwestor przestrzegał warunków umowy, nie należy do oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zagadnienie to należy do zakresu spraw cywilnych, a co za tym idzie podlega kognicji sądów powszechnych. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że skarżąca nie była dysponentem skutecznie przyjętego przez Starostę C. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji na istniejącej elektrowni wiatrowej podlegającej aktualnie rozbiórce stacji bazowej, co oznacza, że jej zgodna na rozbiórkę nie była wymagana. Reasumując, Wojewoda nie stwierdził, aby decyzja Starosty z [...] sierpnia 2020 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także decyzja ta nie jest obarczona pozostałym przesłankami z art. 156 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: DOA.7110.230.2022.MML z 23 stycznia 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] czerwca 2022 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GINB w stanowisko Wojewody, a ponadto wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę, przedłożył zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę. Dołączył również projekt budowlany zawierającą szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z uwagi na powyższe – zdaniem GINB – nie doszło do rażącego naruszenia art. 33 ust. 4 pr.bud. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten przepis – zdaniem GINB – nie ma jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż z art. 33 ust. 4 pr.bud. nie wynika, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dotyczy także sytuacji, w której obiekt budowlany nie jest częścią składową nieruchomości a właściciel obiektu budowlanego nie jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się ten obiekt. Jednocześnie GINB zauważył, że inwestor wraz wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepisy pr.bud. nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją – inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania, celem weryfikacji oświadczenia. Organ drugiej instancji zauważył również, że skarżącą była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty C. z [...] sierpnia 2020 r.; zostało jej doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja kończąca postepowanie. Pomimo wiedzy o toczącym się postępowaniu, skarżąca nie kwestionowała, prawa własności inwestora do obiektu zainstalowanego na jej nieruchomości. GINB uznał zatem, że decyzja Starosty z [...] sierpnia 2020 r. nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z 23 stycznia 2023 r. oraz decyzji Starosty z [...] sierpnia 2020 r., a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Rozwijając to stanowisko skarżąca podniosła, że inwestor jest właścicielem jedynie poszczególnych elementów obiektu budowlanego, gdyż należące do niego ruchomości nie mogłyby funkcjonować, a w szczególności spełniać swojego gospodarczego przeznaczenia, gdyby nie powiązanie ich z infrastrukturą należącą do skarżącej – czego ograny nie uwzględniły. Odpowiadając na ww. skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed wskazaniem powodów takiej oceny Sąd zauważa, że kontrolował w niniejszej sprawie decyzję GINB znak: DOA.7110.230.2022.MML z 23 stycznia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] znak: [...] z [...] czerwca 2022 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty C. nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę telekomunikacyjnego obiektu budowalnego [...] położonego w Ż. na działce ewid. nr [...]. Wskazane decyzje GINB i Wojewody wydane zostały w trybie nadzorczym – stwierdzenia nieważności decyzji, a postępowanie to wywołane zostało żądaniem skarżącej, która pismem z 29 kwietnia 2022 r. zwróciła się do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] sierpnia 2020 r., wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca stwierdziła – co powtórzyła również w skardze, że inwestor składając wniosek o pozwolenie na rozbiórkę przedmiotowego obiektu telekomunikacyjnego nie dysponował zgodą właściciela nieruchomości na cele budowlane, jak również nie miał zgody właściciela obiektu na jego rozbiórkę. Skarżąca wskazała bowiem, że jest właścicielką nieruchomości, na której posadowiony został przedmiotowy obiekt telekomunikacyjny, a jego budowa została dokonana na podstawie umowy najmu nieruchomości. Na tej podstawie – zdaniem skarżącej – inwestor mógł uzyskać pozwolenie i zrealizować inwestycję, ale nie był uprawniony do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, gdyż obiekt, który wykonał jest trwale związany z gruntem i prawo dysponowania nim na cele budowlane przysługuje wyłącznie skarżącej. Organy obu instancji nie podzieliły stanowiska skarżącej i odmówiły eliminacji z obrotu prawnego badanego w tym postępowaniu aktu, a - zdaniem Sądu - czyniąc to dokonały właściwej oceny; uwzględniły tryb w jakim orzekał Starosta, okoliczności w jakich doszło do wydania ww. decyzji Starosty z [...] sierpnia 2020 r., stan prawny wówczas obowiązujący, i podniesione przez skarżącą problemy; kierowały się przy tym wszystkimi przesłankami nieważności, w tym także przesłanką rażącego naruszenia prawa i właściwą jej interpretacją. Wydały w efekcie zgodne z prawem rozstrzygnięcie, zawierające właściwą argumentację. Rozwijając powyższe Sąd przede wszystkim zaznacza, że celem postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 156 i nast. k.p.a., jest ustalenie, czy badana decyzja dotknięta jest wadami kwalifikowanymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Prowadząc postępowanie w tym przedmiocie organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty (postępowanie nadzorcze nie jest i nie może być utożsamiane z postępowaniem niejako "w trzeciej instancji"); ocena dokonywana przez organ w tym postępowaniu ograniczona jest bowiem wyłącznie do zbadania wystąpienia wad nieważności. W przypadku ustalenia ich wystąpienia właściwy organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzić nieważność badanej decyzji (chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a.). Niemniej jednak z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), musi mieć na uwadze, że może mieć to miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a wykładnia przesłanek nieważności winna mieć charakter ścieśniający. Organy, orzekając w sprawie, miały na uwadze powyższe, nadto - kierowały się prawidłową interpretacją pojęcia "rażące naruszenie prawa" przyjmując, że w postępowaniu o charakterze nadzorczym konieczna jest gradacja wad oraz, że dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niezbędna jest ocena naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącej w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wywołanych stwierdzonym naruszeniem. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi bowiem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Sąd dostrzega przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W rozpatrywanej sprawie należy przede wszystkim zauważyć, że podstawę prawną decyzji Starosty z 21 sierpnia 2020 r. stanowi art. 33 ust. 4 pr.bud., zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Oceniając kompletność wniosku inwestora przez pryzmat powołanego wyżej przepisu rola organu administracji architektoniczno-budowlanej ogranicza się przede wszystkim do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku w tej kwestii. Organy administracji nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności wniosku lub trafności rozwiązań technicznych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi w takim przypadku legitymowanie się przez osoby prowadzące te prace, odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właściciela nieruchomości, na której znajduje się obiekt, jeśli nie jest ona własnością inwestora. Sąd zauważa, że pr.bud. stawia inne wymagania w zakresie wydania pozwolenia na rozbiórkę niż w przypadku pozwolenia na budowę. Różnica przejawia się m.in. w tym, że art. 33 ust. 2 pkt 2 pr.bud. stanowi, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z kolei art. 33 ust. 4 pkt 1 pr.bud. stanowi, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu podlegającego rozbiórce. Sytuacja ta komplikuje się, gdy obiekt będący przedmiotem pozwolenia na rozbiórkę nie jest częścią składową nieruchomości, na której się znajduje oraz nie jest własnością właściciela nieruchomości. Taka też sytuacja występuje w kontrolowanej sprawie, co jednak należy oceniać przez pryzmat przyjętych rozwiązań cywilnoprawnych oraz łączącej skarżącej i inwestora umowy najmu. Jak zasadnie wskazał Wojewoda, ze znajdującej się w aktach sprawy umowy najmu BTS nr 44186 z 28 kwietnia 2011 r. sporządzonej pomiędzy skarżącą, a P. sp. z o.o. z siedzibą w W., tj. podmiotu, z której powstał obecny inwestor T. S.A. siedzibą w Warszawie, nie wynika by przedmiot rozbiórki był jej własnością. Z § 1 tej umowy wynika, że przedmiotem najmu jest wieża elektrowni wiatrowej oraz niezbędny grunt przy wieży znajdująca się w m. Ż., K. przeznaczona pod lokalizację stacji bazowej inwestora. Natomiast z § 2 ust. 1 umowy wynika, że przedmiot najmu będzie wykorzystywany do zainstalowania i utrzymywania instalacji telekomunikacyjnych wraz z infrastrukturą między innymi: anteny, drogi kablowe i światłowodowe, szafy ze sprzętem i kontenery z urządzeniami telekomunikacyjnymi, przyłącza elektryczne oraz systemu asekuracji. Przedmiot najmu może być wykorzystane także pod instalację innych urządzeń związanych z działalnością najemcy. Umowa ta reguluje również, że w przypadku rozwiązania umowy lub jej wygaśnięcia, inwestor zobowiązuje się do usunięcia z przedmiotu najmu rzeczy będących jego własnością lub będących w jego posiadaniu w terminie 2 miesięcy od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia umowy (§6 ust. 6 umowy). Z powyższego wynika – tak jak wskazały organy, że określony w umowie sprzęt instalowany na wieży elektrowni wiatrowej, zostanie usunięty w przypadku wygaśnięcia umowy, czy też jej rozwiązania. W tych warunkach nie można zatem uznać, że sprzęt ten z chwilą jego montażu stał się własnością skarżącej. Nie wynika to z umowy, ale także nie wynika to z przepisów ogólnych kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 47 § 2 k.c. częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Z art. 47 § 3 k.c. wynika natomiast, że przedmioty połączone z rzeczną tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Sytuację zaś części składowych nieruchomości reguluje art. 48 k.c., zgodnie z którym z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 26 listopada 2019 r., sygn. akt: IV CSK 418/18, nie ulega wątpliwości, że trwały związek, o którym jest mowa w tym przepisie, zakłada co do zasady fizyczne powiązanie między budynkiem (urządzeniem) a gruntem, przy czym zespolenie to musi być odpowiednio mocne i ścisłe. Takiej kwalifikacji nie można jednak nadać przedmiotowi rozbiórki w niniejszej sprawie. Dotyczy to bowiem rozbiórki anten, szaf i urządzeń telekomunikacyjnych, podantenowych konstrukcji wsporczych i instalacji zasilania elektroenergetycznego telekomunikacyjnego obiektu budowalnego [...] znajdującego się na terenie istniejącego wiatraka elektorenerektycznego zlokalizowanego w miejscowości Ż. na działce ewid. nr [...]. Obiekt ten z uwagi na swój charakter, funkcje oraz łączą strony (tj. skarżąca i inwestora) umowę nie może być uznany za część składową nieruchomości, na której się znajduje. Przedmiotowy obiekt jest połączony z gruntem tylko dla przemijającego użytku, to jest związanego z okresem prowadzenia działalności gospodarczej przez jego właściciela i na okres trwania umowy najmu. Z tego też względu, mimo że obiekt ten został zrealizowany na nieruchomości skarżącej, nie stał się jej własności, a przynajmniej nie wynika to z akt sprawy, a by taki stan rzeczy zaistniał. Z akt administracyjnych wynika odwrotna sytuacja – to inwestor zgodnie z przedłożoną umową najmu – jest właścicielem obiektu, który jest przedmiotem pozwolenia na rozbiórkę. Oznacza to zatem, że w świetle art. 34 ust. 4 pkt 1 pr.bud. należało do wniosku dołączyć zgodę właściciela obiektu, a więc w gruncie rzeczy inwestora – co też prawidłowo uczyniono. Inwestor w takim przypadku nie musiał legitymować się odrębną zgodą właściciela nieruchomości, gdyż przepisy prawa nie uzależniają wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę od uzyskania zgody właściciela nieruchomości na rozbiórkę obiektu znajdującego się na tej nieruchomości należącego do innej osoby, czy także zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Zarówno Wojewoda jak również GINB w zaskarżonej decyzji uznali zgodnie, że złożony przez inwestora wniosek z 9 lipca 2020 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę przedmiotowego obiektu spełniał wszystkie przesłanki, a w efekcie Starosta był nim związany, co musiało przełożyć się na wydanie pozytywnej decyzji. Sąd to stanowisko popiera, gdyż w czynnościach Starosty, w ramach przedmiotowej sprawy, nie można dopatrzyć się jakiekolwiek naruszenia prawa, tym bardziej rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja ta nie jest również obarczona pozostałymi wadami prawnymi – co zostało dokładnie przeanalizowane przez organy obu instancji. Z tych tez względów Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.