VII SA/Wa 739/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal, asesor WSA Nina Beczek, , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r. znak: KOC/5584/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi P. N. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium") znak: KOC/5584/Ar/24 z 21 stycznia 2025 r., wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, 40 miejsc postojowych (w tym 20 naziemnych miejsc parkingowych i 20 miejsc garażowych w bryle budynków), wewnętrznego ciągu pieszo-jezdnego oraz stacji transformatorowej na terenie działek nr ew. [...] , [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 22 maja 2024 r. R. S. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, 40 miejsc postojowych, wewnętrznego ciągu pieszo-jezdnego oraz stacji transformatorowej na terenie działek nr ew. [...] , [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy decyzją z [...] sierpnia 2024 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja została wydana na podstawie art. 4 ust 2 pkt 2, art. 59 ust 1, art. 60, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity, Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, dalej u.p.z.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.), oraz art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity, Dz. U. z 2024 r., poz. 609 ze zm.), art. 11 ust 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy (tekst jednolity, Dz. U. z 2018 poz. 1817) oraz § 17 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (tekst jednolity, Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), Jak wynika z ww. decyzji, linie rozgraniczające terenu planowanej inwestycji oznaczono linią ciągłą koloru czarnego i opisano literami ABCD na mapie stanowiącej załącznik nr 1, który jest integralną częścią decyzji. W zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu ustalono: - nieprzekraczalną linie zabudowy - wyznacza się od ul. [...] w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z załącznikiem nr 1 - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji - do 38 % - powierzchnia biologicznie czynna - minimum 35% ogólnej powierzchni terenu inwestycji - szerokość elewacji frontowej (od ul. [...]) - do 19 m (dla każdego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej). - ilość kondygnacji nadziemnych -3, - wysokość - do 10 m, - geometria dachu (kąt nachylenia dla każdego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej) - dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci od 15° do 40°. Parametry dla planowanej stacji transformatorowej - powiercenia do 9,5 m² dach płaski na wysokości - do 2,5 m. Z decyzji organu I instancji wynika, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej ul. [...] (droga gminna). Obsługa komunikacyjna od ul. [...], zaś ilość miejsc parkingowych powinna być zgodna ze wskaźnikiem - min. 2 miejsce/ 1 mieszkanie. Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3, w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół terenu, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie wniosków z analizy obszaru (Załącznik Nr 2A i Nr 2B-stanowiące, integralną część decyzji organu I instancji) określone zostały warunki zabudowy w niniejszej decyzji przy spełnieniu wymogowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przeprowadzone postępowanie wykazało możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postepowania o uzyskanie pozwolenia na budowę, a także poszanowania interesów osób trzecich, które przesądzą dopiero o możliwości jej realizacji. Po rozpatrzeniu odwołań (w tym skarżącego) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją znak: KOC/5584/Ar/24 z 21 stycznia 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2024 r. SKO w uzasadnieniu wskazało, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Kolegium odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 503). - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Artykuł 61 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) i wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Kolegium uznało, że dokonało ponownej całościowej, merytorycznej oceny całej sprawy administracyjnej zakończonej decyzją I instancji i nie stwierdziło uchybień skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponadto Kolegium po dokonaniu analizy akt sprawy, dokumentów zgromadzonych w toku postępowania oraz zaskarżonej decyzji uznało, że zarzuty skarżących: P. Z. , B. N. i P. N. zawarte w odwołaniu są nieuzasadnione. Wskazano, iż skład orzekający dokonał ponownej oceny sposobu wyznaczenia przez organ I instancji obszaru analizowanego, jak również analizy i podjętego rozstrzygnięcia. Ustalenia składu orzekającego w tym zakresie są zbieżne z ustaleniami organu I instancji, co oznacza, iż obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Końcowo SKO stwierdziło, iż dokonało ponownego, całościowego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy, jak i zaskarżonej decyzji i uznało, że organ I instancji przeprowadzając ponownie postępowanie wyjaśniające przeprowadził je zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy ustalenia warunków zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył P. N. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił następujące nieprawidłowości: 1. Brak kompleksowej analizy stanu faktycznego. W szczególności nie dokonano weryfikacji wyznaczonych przez organ I instancji granic obszaru analizowanego, mimo że ich poprawne określenie stanowi kluczowy element w procedurze ustalania parametrów nowej zabudowy na terenie pozbawionym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2. Niewystarczające uzasadnienie w zakresie własnej analizy. SKO ograniczyło się do lakonicznego potwierdzenia zgodności swojego stanowiska z ustaleniami organu I instancji, nie przedstawiając przy tym w sposób jednoznaczny, logiczny i niebudzący wątpliwości własnej argumentacji. W uzasadnieniu decyzji brak jest gruntownego odniesienia się do podnoszonych zarzutów strony skarżącej, co uniemożliwia ocenę poprawności przeprowadzonego postepowania odwoławczego. 3. Brak uzasadnienia dla akceptacji ustaleń organu I instancji. Orzeczenie SKO nie zawiera wyjaśnień, na podstawie których uznano ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Brak jest argumentacji dotyczącej poprawności wyznaczenia granic obszaru analizowanego, co jest kluczowe dla prawidłowej oceny zgodności decyzji z obowiązującymi przepisami. 4. Niepełne uzasadnienie parametrów projektowanej zabudowy. Uzasadnienie orzeczenia nie wyczerpuje wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. 5. Brak merytorycznych podstaw dla akceptacji granic obszaru analizowanego. W uzasadnieniu decyzji SKO ograniczyło się do stwierdzenia, że wyznaczone przez organ I instancji granice obszaru analizowanego są prawidłowe, bez przedstawienia prawidłowych argumentów uzasadniających tę ocenę. Brak ten narusza zasadę prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej i uniemożliwia jej kontrolę pod względem legalności. 6. Pominięcie istotnych parametrów projektowanej zabudowy. 7. Brak analizy wpływu inwestycji na otoczenie, w odniesieniu do zagęszczenia liczby mieszkańców i zwiększenie natężenia ruchu. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium z 21 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...]sierpnia 2024 r., ustalająca na rzecz R. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, 40 miejsc postojowych (w tym 20 naziemnych miejsc parkingowych i 20 miejsc garażowych w bryle budynków), wewnętrznego ciągu pieszo-jezdnego oraz stacji transformatorowej na terenie działek nr ew. [...] , [...] w obrębie [...] położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. W odwołaniach podnoszone były argumenty w zakresie parametrów obszaru analizowanego, braku wnikliwej analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko, nie uwzględnienie w szczególności negatywnego wpływu skutków inwestycji dla lokalnego ekosystemu, pogorszenie jakości życia mieszkańców związane ze zwiększeniem ruchu samochodowego, emisją spalin. Także zarzuty dotyczyły braku precyzyjności w ustalonych warunkach zabudowy w zakresie analizy funkcji. Z kolei analizując decyzję wydaną przez Kolegium zauważyć należy, że jest ona bardzo ogólna, powierzchowna i w zasadzie nie odnosi się do argumentów zawartych w odwołaniu strony skarżącej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO nie wynika, aby organ ten przeprowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające czy ocenne uzasadniające końcowe rozstrzygnięcie. Co więcej, uzasadnienie decyzji Kolegium zawiera stwierdzenia "przeprowadzenie ponownej całościowej merytorycznej oceny całej sprawy administracyjnej", "dokonanie ponownej oceny sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego", czy "Kolegium dokonało ponownego całościowego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy jak i zaskarżonej decyzji". Nie dowiemy się natomiast z zaskarżonej decyzji na czym polegała ponowna całościowa merytoryczna ocena całej sprawy, w jaki sposób został wyznaczony obszar analizowany, na czym polega kontynuacja funkcji, co skutkowało zaakceptowaniem decyzji organu I instancji w całości. W zakresie odwołania Kolegium stwierdziło że podnoszone zarzuty są ogólnikowe. Sąd uznał, że Kolegium nie rozpoznało sprawy ponownie i dlatego skargę należy uwzględnić. Sąd zauważa, że z zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 k.p.a., wynika obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w II instancji. Obowiązek ten oznacza, że oba te organy, kierując się przepisami prawa procesowego, prowadzą postępowanie wyjaśniające. Postępowanie odwoławcze nie może zatem polegać na weryfikacji decyzji wydanej w I instancji, ale na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej w całości - o ile z odwołania nie wynika inaczej (a więc w zakresie, w jakim uczynił to wcześniej organ I instancji). Za niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku należy uznać przytoczenie przez organ odwoławczy w ograniczonym zakresie uzasadnienia decyzji organu I instancji czy wskazanie na przebieg postępowania, bez dokonania własnych ustaleń, ocen, analiz i bez wyczerpującego odniesienia się do argumentacji strony podniesionej w postępowaniu odwoławczym. Z tego obowiązku nie zwalnia organu odwoławczego także przekonanie o braku konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Zapewnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga bowiem nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego. Nie ulega wątpliwości Sądu, że uzasadnienie decyzji powinno natomiast pozwolić na weryfikację, czy pełne i wymagane postępowanie wyjaśniającego zarówno przed organem I, jak i II instancji miało miejsce (art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd zaznacza przy tym, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji; jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętego orzeczenia. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje (...) kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a." (v. także wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84). Zatem, kompetencje organu odwoławczego wynikające z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nakazują przyjąć, że rolą tego organu nie jest jedynie weryfikacja (kontrola) zaskarżonej decyzji, lecz ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie (wyroki NSA: z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 362/07, z 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3419/19). W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie prowadzi zaś do wniosku, że Kolegium tak rozumianej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie sprostało. Kolegium nie tylko nie rozpatrzyło ponownie merytorycznie sprawy, ale niemal w ogóle nie odniosło się do zarzutów odwołujących się - zdawkowo wyłącznie wyjaśniając, że podnoszone w odwołaniu bardzo ogólnikowe zarzuty nie znajdują w sprawie uzasadnienia. W zaskarżonej decyzji trudno poszukiwać własnej oceny sprawy dokonanej przez SKO. Postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy wymaga zaś pełnego odniesienia się do przesłanek, których łączne spełnienie jest konieczne dla wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.), a uprzednio – weryfikacji kompletności wniosku o wydanie warunków zabudowy. Powyższe wiąże się więc m.in. z obowiązkiem przeprowadzenia analizy funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu (v. § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.). Przy czym, ustalenie warunków zabudowy musi być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w konsekwencji również wymogów określonych we wskazanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. W tym przypadku SKO ograniczyło się do przytoczenia przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przyjmując, że ustalenia składu orzekającego w tym zakresie są zbieżne z ustaleniami organu I instancji, co oznacza, z obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Kolegium nie zwróciło uwagi, że w zakresie analizy obszaru decyzja organu I instancji odsyła do Załącznika Nr 2A i Nr 2B – stanowiących integralną część decyzji (organu I instancji). Niewątpliwie w takiej sytuacji konieczne było odniesienie się szczegółowe do poszczególnych warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Strona uczestnicząca w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ma prawo poznać argumenty organu, które skutkowały uwzględnieniem wniosku. W odwołaniu (P. N. ) podnoszone były również wywody w zakresie braku przeprowadzenia wnikliwej analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko, ponadto potencjalne negatywne skutki dla lokalnego ekosystemu, a także możliwe zagrożenia dla jakości życia mieszkańców związane z zwiększeniem ruchu samochodowego i emisja spalin. Wszystkie te zarzuty (związane z ochroną środowiska) zostały zignorowane przez Kolegium, które całkowicie je pominęło, nie wskazując nawet czy podlegają one rozpoznaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Brak jest także odniesienia się ze strony SKO do argumentów skarżącego w zakresie "braku zapewnienia odpowiedniej partycypacji społecznej. Skarżący wskazywał w odwołaniu o wpływie dla okolicznych mieszkańców braku poinformowania o utworzenia 40 miejsc parkingowych i ruchu pojazdów. Nawet jeśli pewne zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem w tym zakresie podlegałyby rozpoznaniu w postepowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, to skoro już pojawił się taki zarzut należało odnieść do niego i wyjaśnić skarżącemu okoliczności z tym związane. Brak jest stanowiska organów co do powierzchni zabudowy, odesłanie zaś do załączników uniemożliwia stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu I instancji i organu odwoławczego. Informacje te, wskazane we wniosku o warunki zabudowy, wymagały jednak weryfikacji co do ich zupełności, a to - w szczególności wobec definicji powierzchni zabudowy przyjętej w rozporządzeniu środowiskowym, i jednoznacznego wyjaśnienia, czy planowana inwestycja pod to rozporządzenia podlega. Według przywołanej definicji, powierzchnię zabudowy stanowi także powierzchnia terenu przeznaczona do tymczasowego przekształcenia w celu realizacji przedsięwzięcia. Ważne w tym aspekcie są więc nie tylko parkingi, dojazdy, chodniki, place i inne terenu utwardzone, ale również obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1847/17). Te zaś we wniosku o warunki zabudowy nie zostały wskazany, co może budzić wątpliwości i winno być - zdaniem Sądu - jednoznacznie w sprawie ustalone. W tej sytuacji wzmacnia to ocenę Sądu o naruszeniu w sprawie przez Kolegium przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu istotnym, bo mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy, a to w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. (ewentualnie w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej) oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych są uzasadnione. Dostrzeżone uchybienia przez Sąd spowodowały konieczność wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając odwołania SKO dokona oceny całokształtu materiału dowodowego zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 77 i 80 k.p.a., odniesie się także do zarzutów zawartych w odwołaniu, a także zwróci uwagę na zarzuty skargi, dając temu wszystkiemu wyraz w uzasadnieniu, które będzie spełniać wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), orzekł, jak w sentencji.