VII SA/Wa 74/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi Klasztoru Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...]) z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Klasztoru Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek Klasztoru Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]), decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...]" Sp. z o.o. w W. pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne wraz z przebudową i remontem budynku frontowego w tym przebudową dachu oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodną, kanalizacji opadowej i sanitarnej, centralnego ogrzewania, wody lodową, wentylacji mechanicznej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz budową wewnętrznej stacji transformatorowej, na działkach nr ewid. [...] i [...], przy ul. M.[...] w K. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 27 lutego 2012 r. Klasztor Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]) pismem z 20 lutego 2012 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...]" Sp. z o.o. w W. pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny przy ul. M. w K. Wnioskujący Klasztor Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]), powołując przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, wskazał jako uzasadnienie wniosku o wznowienie decyzję (znak: [...]) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] - zwanego dalej SKO, z [...] lutego 2012 r., utrzymaną w mocy decyzją SKO w [...] z [...] sierpnia 2012 r., którą stwierdzono nieważność własnej decyzji wydanej [...] listopada 2007 r. (znak: [...]) oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania decyzją Wojewody [...] wydaną [...] marca 2015 r., znak: [...] orzeczono o odmowie uchylenia decyzji własnej z [...] września 2009 r. znak: [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną [...] maja 2015 r. (sprawa znak: [...]), która została zaskarżona do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1544/15 oddalił skargę Klasztor Sióstr [...]"[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]) na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Pismem z 18 maja 2015 r., Klasztor Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]) złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego w/w ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...]. Klasztor Sióstr [...] "[...]", powołując na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, wskazał jako uzasadnienie tego wniosku o wznowienie. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2113/13, uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 maja 2013 r. którym uchylone zostały decyzję SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję SKO w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji SKO w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...], ustalającej dla "[...]" Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: przebudowa dachu w budynku frontowym oraz przebudowa, nadbudowa i rozbudowa budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne z garażem podziemnym na terenie działki nr [...] obręb [...], przy ul. M. [...] w K.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...],, że w analizowanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia wskazana przez Klasztor Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]), tj. przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], stanowiąca przedmiot kontroli w toku postępowania wznowieniowego nie została wydana w oparciu o ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1659/12, uchylony przywołanym powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt U OSK 2113/13. Skoro podnoszona przez skarżącą okoliczność nie stanowi przesłanki wznowieniowej o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], to brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia. W związku z tym należało, zdaniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...]. Klasztor Sióstr [...] "[...]" (Klasztor [...] Zakonu [...]) zaskarżając decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie decyzja powinna zostać uchylona; naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 poprzez niewłaściwe uznanie, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji w oparciu o wyżej wymieniony przepis, mimo iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8; naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że organy administracji działają na podstawie obowiązującego prawa; naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku zebrania i wyczerpującego zbadania materiału dowodowego w sprawie; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu) poprzez pozbawienie Klasztoru możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego; naruszenie art. 151 § 1 k.p.a. /w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a./ poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwe utrzymanie w mocy decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2013 roku, znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] września 2011 roku, znak: [...]; Zdaniem Strony skarżącej organ błędnie stwierdził, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 §1 pkt 8 k.p.a, przez to zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 roku, odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 roku, znak: [...] w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., , utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...]" Sp. z o.o. w W. pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne wraz z przebudową i remontem budynku frontowego w tym przebudową dachu oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodną kanalizacji opadowej i sanitarnej, centralnego ogrzewania, wody lodowej, wentylacji mechanicznej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz budową wewnętrznej stacji transformatorowej, na działkach nr ewid. [...] i [...], przy ul. M.[...] w K. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, że zarzuty podnoszone przez skarżącą, w szczególności dotyczące naruszenia art. 10 par. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy. Strony miały zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania, były poinformowane o jego wszczęciu, możliwości wypowiedzenia się i wnoszenia uwag i zastrzeżeń, korzystały z tego prawa wnosząc swoje uwagi i wątpliwości, a organy odnosiły się do nich w swoich decyzjach. Naruszenie przywołanego przepisu poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. np.: wyrok NSA z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1767/13. Skarżąca nie wykazała, by naruszenie art. 10 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik postępowania, to jeszcze czynnie ze swego prawa korzystała wnosząc liczne uwagi i zastrzeżenia do prowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy należy uznać powyższy zarzut za nietrafny. Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów postępowania w tym art. 7 i 77 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wyjaśnia również, że kontrolowane są decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym. W przypadku wznowienia postępowania obowiązkiem organu jest rozpoznanie przyczyn wznowienia oraz możliwości rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ustawa wyodrębnia tutaj etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje badania, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie postępowania organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 §1 pkt 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. ponieważ decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], stanowiąca przedmiot kontroli w toku postępowania wznowieniowego nie została wydana w oparciu o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1659/12, uchylony przywołanym powyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt U OSK 2113/13. Skoro podnoszona przez skarżącą okoliczność nie stanowi przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.( decyzja została wydana w oparciu o inna decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione), w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], to brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej. Podnoszona przez skarżącą okoliczność nie stanowi przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. W tej sytuacji Sąd stwierdza brak podstaw do uwzględnienia skargi bowiem jej uwzględnienie następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Na zakończenie Sąd nadmienia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1659/12 ponownie rozpoznał skargi A. sp. z o.o. w K. oraz W. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i nieprawomocnym wyrokiem z dnia 15.12.2015 r. sygn. akt II SA/Kr 742/15.uchylił obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] oraz z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], stwierdzające nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...]decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...] ustalającej dla "W." Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.