VII SA/Wa 741/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na pismo Ministra Zdrowia z dnia (...) lutego 2013 r. znak (...) w przedmiocie braku podstaw do wyrażenia zgody na złożenie państwowego egzaminu specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić M. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 200 (dwieście) złotych wniesione z tytułu uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 8 listopada 2012 r. o wydanie wiążącego stanowiska dotyczącego przystąpienia przez skarżącego do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych, Ministerstwo Zdrowia pismem z dnia (...) listopada 2012 r., znak (...) wyraziło stanowisko, zgodnie z którym w świetle obowiązujących przepisów prawa skarżący nie może przystąpić do ww. egzaminu. Jednocześnie wskazano, mając na względzie sytuację, w której znalazł się skarżący, że może on ponownie złożyć wniosek o rozpoczęcie specjalizacji w dziedzinie laboratoryjna diagnostyka medyczna, przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego, odbyć we wskazanym w rozporządzeniu w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych terminie specjalizację i zgodnie z obowiązującymi przepisami przystąpić do ww. egzaminu. Ponadto poinformowano, że skarżący będzie mógł wystąpić o skrócenie czasu trwania specjalizacji o okres nie dłuższy niż 1/3 czasu jej trwania, jeżeli kierownik specjalizacji wystąpi z wnioskiem do konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego, o uznanie diagnoście laboratoryjnemu odbytych przez niego w kraju lub za granicą kursów szkoleniowych lub staży kierunkowych za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w programie specjalizacji, jeżeli okres od dnia ich zakończenia nie jest dłuższy niż 5 lat. Ministerstwo Zdrowia pismem z dnia (...) lutego 2013 r., znak (...), w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, poinformowano skarżącego o podtrzymaniu stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...), zgodnie z którym brak jest podstaw do wyrażenia zgody na złożenie przez skarżącego ww. egzaminu. Skargę na powyższe pismo złożył M. S., zarzucając Ministrowi Zdrowia naruszenie słusznego interesu skarżącego, poprzez przyjęcie zawężonej interpretacji § 16 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych w zw. z § 3; naruszenie art. 6 i 7 k.p.a., poprzez nieprzyznanie skarżącemu możliwości przystąpienia do egzaminu, mimo braku wykazania umotywowanej podstawy prawnej oraz naruszenie zasady uwzględniania słusznego interesu strony w toku rozpatrywania co do, którego ustawodawca w przepisach rangi podustawowej pozostawił sferę uznaniowości; naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez nieuwzględnienia stopnia zawinienia innych organów, co do których Minister Zdrowia wykonuje nadzór stosownie do § 30c ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia przedstawił przebieg postępowania i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na przedmiot skargi w pierwszej kolejności rozważyć trzeba, czy sprawa ta należy do kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 144, poz. 1529 ze zm.), przewidują możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał Krajowej Rady Diagnostyków Laboratoryjnych w przypadkach wskazanych w art. 10 ust. 3 ww. ustawy. W katalogu uchwał, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, de facto dotyczących prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego, nie przewidziano spraw z zakresu możliwości przystąpienia do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych. Natomiast skarżący domagał się od Ministra Zdrowia wyrażenia zgody na złożenie ww. egzaminu. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.