VII SA/Wa 742/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zgłoszenia według właściwości. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] września 2006r., (nr [...]), na podstawie art. 65 §1 kpa, przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego W. zgłoszenie firmy A. S.A. dotyczące budowy nośników reklamowych przy ul. [...] w rejonie ul. [...] oraz przy ul. [...] w rejonie ul. [...] z informacją, że przedmiotowe nośniki zostały już zrealizowane. W zażaleniu na to postanowienie spółka A. S.A. wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania z uwagi na upływ 30 dniowego terminu przewidzianego w art. 30 ust 5 ustawy - Prawo budowlane, zarzucając naruszenie art.65 § 1 kpa oraz art. 7, 77, 81 i 107 §3 kpa w związku z art. 126 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy to jest, że w przypadku lokalizacji nośnika przy ul. [...] i [...] zamierzała zamienić funkcjonujący backlight na tzw. Roller 9, a w przypadku lokalizacji nośnika przy ul. [...] i [...] umieścić własny nośnik, zamiast znajdującego się w tym miejscu nośnika firmy N., jak również niewłaściwe uzasadnienie postanowienia. Spółka podniosła, iż organ naruszył art. 10 kpa poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Z uwagi na ww. okoliczności A. S.A. wniosła o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania z uwagi na upływ 30 - dniowego terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane do skutecznego wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 lub 30 ust 7 tejże ustawy. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] września 2006r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podniósł, że inwestor w dniu [...] sierpnia 2006r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] września 2006r. ustalono, że na nieruchomości przy ul. [...], [...], w pasie drogowym umieszczono wolnostojącą reklamę firmy A. S.A., zatem inwestycja została zrealizowana w czasie krótszym niż przewidziany w art. 30 ust. 5 - ustawy Prawo budowlane. Na tej podstawie organ I instancji wydał powyższe postanowienie o przekazaniu zgłoszenia do organu nadzoru budowlanego. W skardze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowienia, i umorzenie postępowania w sprawie, podnosząc zarzuty jak w zażaleniu od postanowienia pierwszoinstancyjnego. W ocenie A. S.A zgłoszenie zostało wniesione do właściwego organu, zatem nieuprawnione było zastosowanie art. 65 kpa. W aktach sprawy brak jest pełnego zgłoszenia skarżącej, bowiem znajdują się tylko dwie jego pierwsze strony oraz oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto postanowienie organu I instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia, co pozostaje w sprzeczności z art. 107 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa. Spółka podniosła, iż w rzeczywistości zamierzała zamienić funkcjonujący przy ulicy [...] w rejonie [...] legalny backlight na nośnik typu Rollposter. Zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2006r. w ogóle nie dotyczyło lokalizacji [...], [...]. Obecnie bowiem w tym rejonie funkcjonuje nośnik firmy N., po usunięciu którego w wyniku wygaśnięcia umowy dzierżawy, skarżąca zamierzała ustawić swój nośnik, jednak zgłoszenia zamiaru wykonania robót w tym zakresie, dokonała zupełnie innym zgłoszeniem. Zdaniem skarżącej organ w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności wizji lokalnej w terenie. Postępowanie przeprowadzono bez udziału strony, bez jej wcześniejszego zawiadomienia o fakcie przeprowadzenia takiej wizji, zatem z naruszeniem art. 79 kpa, 81 kpa oraz 10 kpa. W odpowiedzi na skargę organ Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ). W rozstrzyganej sprawie tego rodzaju naruszenia i wady wystąpiły, zatem skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W., przekazujące w trybie art. 65 kpa zgłoszenie skarżącej o zamiarze wykonania robót budowlanych dotyczących wzniesienia ww. nośników reklamowych - Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego W. Podkreślić zatem trzeba, że Sąd w niniejszym postępowaniu, zobligowany był jedynie do zbadania zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa, zatem pozostałe zarzuty skargi pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Na wstępie wskazać należy, że przepis artykułu 19 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek badania swojej właściwości z urzędu, co w konsekwencji, w przypadku wyniku negatywnego oznacza, że organy zobowiązane są do ustalenia organu właściwego w sprawie. Następnie zgodnie z treścią art. 65 § 1 kpa organ niewłaściwy w sprawie, zobowiązany jest do niezwłocznego przekazania podania organowi właściwemu. Przy czym przekazanie to winno nastąpić niezależnie od tego, czy podanie czyni zadość wymogom formalnym, bowiem ocena, czy zostały spełnione wymogi dotyczące podania, leży tylko w kompetencji organu właściwego w sprawie. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej w dniu [...] sierpnia 2006r. zgłosił Prezydentowi W. zamiar montażu urządzenia reklamowego, na terenie nieruchomości przy ul. [...] w rejonie ul. [...]. Niewątpliwie organem właściwym do rozpoznania ww. zgłoszenia, złożonego w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) był Prezydent W. jako organ I instancji, wykonujący zadania administracji architektoniczno - budowlanej, zgodnie z art. 82 ust. 1 i 2 tejże ustawy, bowiem w miastach na prawach powiatu funkcje starosty wykonują prezydenci miast ( art. 91 i 92 - ustawy o samorządzie powiatowym Dz.U. z 2001 r, Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Zatem przekazanie zgłoszenia skarżącej w trybie art. 65 kpa Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego W., jako nie znajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa należało uznać za wadliwe. Jak słusznie podniesiono w skardze, nawet gdyby organ stwierdził, że doszło do samowoli budowlanej, to winien o tym fakcie zawiadomić organ nadzoru budowlanego, w żadnym jednak razie nie był uprawniony do przekazywania zgłoszenia w trybie przewidzianym w art. 65 kpa. Wobec powyższego kontrolowane postanowienie zapadło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa, bowiem Wojewoda [...], nie rozpoznał ponownie sprawy, aprobując wadliwe rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie rzetelne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem argumentacji Sądu przedstawionej powyżej. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w punkcie I sentencji. W zakresie punktu II i III orzeczono na podstawie art. 152 i 200 ww. ustawy.