VII SA/Wa 744/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium" lub "organ") decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", na skutek odwołania U. G., uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] (dalej jako "Wójt") z [...] grudnia 2021 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt decyzją z [...] grudnia 2021 r., na wniosek [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej jako "skarżąca"), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej, o łącznej mocy do 1 MWp wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki o nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gmina [...]. U. G. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciła Wójtowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80, art. 104 i art. 107 K.p.a., jak również art. 59, art. 60, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", poprzez błędne zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w sytuacji, gdy elektrownia słoneczna, tj. wytwarzająca energię elektryczną ze źródła odnawialnego, instalacja fotowoltaiczna o mocy przekraczającej 100kW, nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w ww. przepisie. Jednocześnie planowana inwestycja jest sprzeczna z zasadami dobrego sąsiedztwa, działka nie posiada odpowiedniej infrastruktury (uzbrojenia terenu), a wybudowanie farmy fotowoltaicznej doprowadziłoby do całkowitej utraty wartości nieruchomości odwołującej się. Wójt nie uwzględnił też, że ww. farma znacząco i negatywnie wpływać będzie na środowisko oraz że inwestycja prowadzi do zmiany przeznaczenia całej nieruchomości. Kolegium decyzją z [...] lutego 2022 r., na skutek ww. odwołania, uchyliło decyzję z [...] grudnia 2021 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że zamierzeniem inwestora jest budowa instalacji fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MWp wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Zdaniem organu, najistotniejszym problemem w sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja powinna spełniać przesłankę tzw. "dobrego sąsiedztwa", określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wójt uznał bowiem, że elektrownia fotowoltaiczna zalicza się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610 ze zm.) i brak jest podstaw do wyznaczania "obszaru analizowanego", zaś odwołująca zakwestionowała to twierdzenie. Kolegium zauważyło, że z literalnego brzmienia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że elektrownia fotowoltaiczna nie jest urządzeniem technicznym i że każda elektrownia fotowoltaiczna - będąc urządzeniem służącym do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - co by oznaczało, że do jej budowy nie potrzeba spełnienia zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa". W ocenie organu, powinno się jednak odwoływać także do reguł wykładni systemowej i przyjąć, że stosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 29 sierpnia 2019 r. - powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy, normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (tj. art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p,z.p.). Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, regulacja art. 10 ust, 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy (według brzmienia art. 10 ust. 2 a u.p.z.p. sprzed nowelizacji), zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach (...). Skoro więc z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza to, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p,, miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p, świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W ocenie Kolegium, przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć ani do urządzeń technicznych ani do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, nie było więc podstaw do stosowania art. 61 ust 3 u.p.z.p. W konsekwencji dla przedmiotowego postępowania zastosowanie miały art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz.1588). Planowane zamierzenie inwestycyjne ma bowiem zostać zrealizowane na działce o pow. 1,9288 ha i ma objąć powierzchnię zabudowy 5000 m2, na terenie użytkowanym rolniczo, na gruntach o klasie użytków rolnych - RIVa oraz RIVb i RV. Na nieruchomości dodatkowo występują grunty klas - PsIll i Rlllb. Zatem, mimo że planowane zamierzenie inwestycyjne ma być wolnostojącym urządzeniem fotowoltaicznym o mocy do 1 MW, to z uwagi na fakt, że ma zostać zrealizowane na gruntach klasy RIVa, RIVb i RV (co wynika wprost z treści decyzji), nie korzysta z wyłączenia z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Stąd też ponownie rozpoznając sprawę Wójt obowiązany będzie do przeprowadzenia ponownego postępowania w całości, z uwzględnieniem faktu, że planowana inwestycja wymaga spełnienia warunku, tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dla zabudowy przemysłowej. Odnosząc się natomiast do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki Kolegium zauważyło, że w niektórych przypadkach możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki, jednak musi to wynikać z okoliczności, które winny być opisane w treści decyzji i wynikać z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. W przedmiotowej sprawie Wójt nie zajął się powyższą kwestią, mimo że możliwość ustalenia warunków zabudowy dla części działki oceniana powinna być za każdym razem w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że z uwagi na charakterystyczne parametry konkretnej nieruchomości, bądź przedmiot inwestycji objętej wnioskiem, ustalenie warunków zabudowy dla części działki będzie uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie z treści graficznej wniosku wynika, że intencją inwestora jest wykonanie inwestycji wyłącznie na części działki, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, stąd też taki sposób ustalenia warunków zabudowy będzie dopuszczalny. Powyższe uchybienia odnoszące się do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, skutkują koniecznością przeprowadzenia kompleksowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, zgodnego z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Kolegium zwróciło uwagę, że w sprawie naruszono także art. 28 K.p.a. Stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy mogą być bowiem właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Krąg stron postępowania ulega poszerzeniu w przypadku, gdy zamierzona inwestycja może oddziaływać ujemnie na otoczenie. Jednak istnienie przymiotu strony po stronie właściciela nieruchomości sąsiedniej jest uzależnione od tego, czy zamierzenie inwestycyjne może oddziaływać negatywnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Kolegium stwierdziło, że za strony postępowania Wójt uznał W. Z., U. G., B. K., B. W. i J. W. Znajdujące się w aktach sprawy oraz przekazane przez Wójta informacje ewidencyjne określają natomiast, że nie tylko ww. osobom przysługuje prawo do występowania w roli stron. Treść informacji o działkach wskazuje, że pominięto stronę – E. P., współwłaściciela jednej z działek bezpośrednio sąsiadującej z działką objętą inwestycją. Skoro zatem ww. osobie przysługuje legitymacja do udziału w postępowaniu, to Wójt pomijając ją dopuścił się naruszenia art. 10 w zw. z art. 28 K.p.a. Strona postępowania ma prawo do udziału w postępowaniu na każdym z jego etapów, a bezwzględnym obowiązkiem organów administracji publicznej jest zapewnienie stronom możliwości udziału w postępowaniu. Mając na uwadze powyższe uchybienia przy wydaniu decyzji pierwszej instancji, Kolegium uznało, że koniecznym stało się wydanie decyzji opartej na treści art. 138 § 2 K.p.a. Sprzeciw od decyzji z [...] lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazała, że Kolegium niezasadnie uznało, że w przypadku przedmiotowej inwestycji obowiązuje "zasada dobrego sąsiedztwa". Co istotne, analizy prawne dokonane przez organ dotyczą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i studium, podczas gdy procedura ustalania warunków zabudowy nie została wyłączona ze stosowania dla instalacji fotowoltaicznych. Na bazie powyższej argumentacji Kolegium uznało, że dla tego typu inwestycji należy szukać "podobnego sąsiada". Pytanie więc, jak ma być procedowana pierwsza instalacja fotowoltaiczna na danym terenie, skoro dla każdej trzeba szukać sąsiedztwa. Skarżąca zauważyła, że choć uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., to jednak wyjątkiem od stosowania tej zasady są inwestycje polegające na budowie linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. W przypadku tego typu urządzeń i instalacji nie zachodzi konieczność badania istnienia spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, czy dostępu do drogi publicznej, tj. spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. Ze względu na specyfikę takich inwestycji nie może być bowiem mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. Z przedstawionych we wnioskach i załącznikach do warunków zabudowy informacji wynika, że inwestycja stanowi niewątpliwie zespół urządzeń służących wytwarzaniu energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, tzn. niekopalnych źródeł energii obejmujących promieniowanie słoneczne (art. 2 pkt 13 lit. a w zw. art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii). Przedsięwzięcie realizowane będzie na obszarze zabudowy nie większym niż 0,50 ha na gruntach rolnych klasy R IVa i R IVb, nie wymagających zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (nie obejmuje III klasy). W związku z powyższym wymóg stawiany przez przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. został spełniony. Co więcej w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. po nowelizacji, ustawodawca wprost umożliwił powstanie instalacji fotowoltaicznej na gruntach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowiącym użytki rolne, to tym bardziej powinno być to możliwe na podstawie procedury ustalania warunków zabudowy. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw od decyzji Kolegium, którą organ odwoławczy uchylił na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzję Wójta z [...] grudnia 2021 r. ustalającą warunki zabudowy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 K.p.a. W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Reasumując, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Sytuacja taka występuje wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego albo gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 136 K.p.a., albo powstała konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ze względu na zmianę stanu faktycznego. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości, albo w znacznej części, co prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem pozbawiłoby strony postępowania prawa do odwołania się w toku instancji (art. 15 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie jednym z powodów uchylenia decyzji Wójta przez Kolegium było naruszenie przepisów postępowania dotyczących ustalenia kręgu stron postępowania (tj. art. 28 K.p.a.). Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkiem organu jest prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania. Utrwalony w orzecznictwie jest podgląd, że stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są, co do zasady, właściciele i użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Stronami tymi mogą być również właściciele działek położonych dalej, jeżeli ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej, o łącznej mocy do 1 MWp wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części dz. nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...]. Jak wynika z wniosku skarżącej (inwestora) zespół obiektów tworzących tę farmę ma zajmować obszar do 5000 m2. Wójt za strony postępowania uznał właściciela nieruchomości, której dotyczy przedmiotowa inwestycja (dz. nr [...]), właścicieli nieruchomości znajdującej się na północ od planowanej inwestycji (dz. nr [...]), właściciela działki drogowej znajdującej się po wschodniej stronie inwestycji, tj. dz. nr [...] (Gmina [...]), właściciela nieruchomości na południu (dz. nr [...]), oraz właściciela nieruchomości znajdującej się po zachodniej stronie inwestycji (dz. nr [...]). Umknęło jednak uwadze organu pierwszej instancji, że w decyzji z [...] grudnia 2021 r. wskazał, że obsługa komunikacyjna – dojazd do terenu inwestycji z drogi publicznej będzie odbywał się z drogi gminnej stanowiącej dz. nr [...] oraz z drogi ogólnodostępnej stanowiącej dz. nr [...]. W konsekwencji inwestycja ta oddziaływać będzie nie tylko na działki, których właścicieli uznano za strony postępowania, ale również na właściciela działki drogowej nr [...] oraz działek, obok których dojazd do ww. drogi będzie się odbywał, tj. dz. nr [...] i dz. nr [...] (a które graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną). O ile z akt sprawy wnika, że właścicielem dz. nr [...] jest Gmina [...] (będąca również właścicielem drugiej działki drogowej i biorąca udział w postępowaniu), zaś właścicielem dz. nr [...] jest jednocześnie właściciel działki zainwestowania (tj. dz. nr [...]), to jednak organ nie ustalił już współwłaściciela dz. nr [...] (E. P.), którego pominął w toku postępowania. Skoro natomiast Wójt za strony postępowania uznał właścicieli działek położonych na północy, wschodzie, południu i zachodzie od działki zainwestowania, to powinien być nią również właściciel działki, obok której będzie odbywał się dojazd do działki drogowej nr [...] z terenu inwestycji (tym bardziej, że działka ta graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną - vide mapa na k-9 i na k-4 akt administracyjnych, załączone do wniosku). Sąd podziela stanowisko Kolegium, że krąg stron w tej sprawie powinien być ponownie ustalony, konieczne jest bowiem umożliwienie wzięcia udziału w postępowaniu również współwłaścicielowi dz. nr [...]. Podkreślić należy, że prawidłowe ustalenie kręgu stron jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne wynikającym z art. 10 § 1 K.p.a. Kolejnym powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy była konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania, z uwzględnieniem faktu, że planowana inwestycja wymaga spełnienia warunków tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium zarzuciło bowiem Wójtowi, że błędnie uznał przedmiotową inwestycję za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, a w konsekwencji stanął na stanowisku, że nie ma do niej zastosowania przywołana zasada dobrego sąsiedztwa, wobec czego została kwestia ta całkowicie pominięta w zaskarżonej decyzji. Tymczasem, w ocenie Kolegium, inwestycji tej nie można zaliczyć ani do urządzeń technicznych ani do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, a zatem nie było podstaw do stosowania art. 61 ust 3 u.p.z.p. Zauważyć jednak należy, że powyższe zagadnienie jest kwestią materialnoprawną, której Sąd rozpoznający sprzeciw nie może rozstrzygać, ze względu na ograniczony zakres kontroli decyzji kasacyjnych (art. 64a p.p.s.a.). Wójt powinien ustosunkować się do uwag Kolegium w tym zakresie, jednak biorąc pod uwagę treść wniosku inwestora oraz obowiązujące przepisy prawa. Kontrola sądowa w tym zakresie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Inaczej mówiąc, na tym etapie Sąd rozpoznający sprzeciw, nie przesądza wyniku sprawy oraz prawidłowości twierdzeń Kolegium w ww. zakresie. Sąd zobligowany był jedynie zbadać, czy Kolegium zasadnie zastosowało art. 138 § 2 K.p.a. W konsekwencji Sąd nie mógł wziąć pod uwagę zarzutów skargi odnoszących się do kwestii materialnoprawnych podnoszonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w sprzeciwie. Okoliczność, czy w niniejszej sprawie zastosowanie powinna znaleźć zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., będzie bowiem brana pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Wójta, zaś obecnie podstawowe i priorytetowe znaczenie miała kwestia właściwego ustalenia kręgu stron postępowania i orzeczenie o ich prawach i obowiązkach. Wskazane naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 i art. 28 K.p.a. uzasadniały, w ocenie Sądu, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy dotyczący prawidłowego kręgu stron postępowania, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego w tej sprawie przez organ odwoławczy stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji.