VII SA/Wa 746/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi H. S.A z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych pojazdu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r, poz. 23), w związku z art. 67 ust. 1 oraz art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku H. S.A. z/s w W. (dalej jako "skarżąca"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...], odmawiającą zgody na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz dopuszczalnych nacisków osi pojazdu. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 3 lipca 2015 r. H. S.A. wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunku technicznego dla samochodu ciężarowego marki [...], typ/model handlowy [...] nr [...] w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów wynoszącej 66 000 kg, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 42 000 kg oraz dopuszczalnego nacisku na trzecią i czwartą oś wynoszącego po 13 000 kg. Wnioskodawca wskazał, że pojazd będzie w przedsiębiorstwie wykorzystywany do przewozu ładunków niepodzielnych: m.in. przeciwwag do żurawi samochodowych o masie 20 i 25 ton, gąsienic do żurawi o masie 26 on i długości 6 metrów oraz kontenerów betonowych o masie 25 ton. Wnioskodawca motywował swój wniosek m.in. potrzebą wyeliminowania dodatkowego pojazdu poruszającego się po drogach z przeciwwagą do dźwigu oraz zmniejszeniem emisji spalin. W dniu [...] września 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję nr [...], dla powyższego samochodu ciężarowego marki [...], w której nie udzielił odstępstwa od warunków technicznych w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów wynoszącej 66000 kg, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 42000 kg oraz dopuszczalnych nacisków trzeciej i czwartej osi pojazdu wynoszących po 13000 kg. W ocenie organu I instancji, uzyskanie odstępstwa w zakresie maksymalnej masy całkowitej pojazdu oraz maksymalnych nacisków osi dla tego rodzaju pojazdu nie jest niezbędne do wykonywania określonych zadań. Zdaniem organu I instancji pojazd ten może być eksploatowany przy parametrach administracyjnych przewidzianych przepisami krajowymi, a czynnikiem decydującym w sprawie wnioskowania o odstępstwo jest jedynie aspekt ekonomiczny. Jednocześnie organ wskazał, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad prezentuje negatywnie stanowisko w zakresie dopuszczenia do ruchu drogowego pojazdów o tak wysokich wartościach parametrów ze względu na jego niekorzystne oddziaływanie na infrastrukturę drogową. Nadto rolą przewoźnika jest taki dobór środka transportu ze względu na przewożony ładunek, aby on się odbywał zgodnie z przepisami prawa. Wiosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył H. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca zarzuciła decyzji m.in. naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. 2012 r. poz. 1137) poprzez zrównanie instytucji odstępstwa od warunków technicznych na zasadach określonych w art. 67 ust. 1 ustawy z zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym wg art. 64 ust. 1 ustawy. Ponadto strona zakwestionowała odmowę udzielenia odstępstwa od warunków technicznych dla przedmiotowego pojazdu podnosząc, że Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpatrując wniosek firmy w pierwszej instancji nie wziął pod uwagę słusznego interesu obywatela dopuszczając wykorzystanie przedmiotowego pojazdu do przewozu ładunków nienormatywnych oraz nie uwzględnił parametrów pojazdu określonych przez producenta. Strona ponadto zarzuciła brak szczegółowego uzasadnienia w decyzji przyczyn odmowy wymaganego ze względu na jej uznaniowy charakter oraz nieuwzględnienie, iż wniosek ma charakter nie tylko ekonomiczny, ale także dotyczy bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz ochrony środowiska. Zdaniem skarżącej organ nie zebrał kompletnego materiału dowodowego w sprawie oraz powołał się na nieznane stronie stanowisko GDDKiA. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego strona w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podniosła nowych okoliczności w sprawie, w tym nie podważyła, że opisane we wniosku ładunki można przewieźć ogólnie wykorzystywanymi do tego celu w transporcie drogowym pojazdami (naczepa niskopodwoziowa), bez konieczności przekraczania dopuszczalnych nacisków na osie i negatywnego oddziaływania pojazdu na infrastrukturę drogową. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. – dalej jako "ustawa"), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305, 1077 i 1966) dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekraczać w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi - 32 tony, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Ponadto stosownie do § 3 ust. 1 pkt. 2 - dopuszczalna masa całkowita w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi nie może przekraczać 40 ton oraz zgodnie z § 5 ust. 1 pkt. 5 lit. c nacisk osi nie może przekraczać w przypadku podwójnej osi napędowej, przy odległości (d) między osiami składowymi: pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 ≤ d < 1,8) - 18 ton albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Zdaniem organu odwoławczego art. 67 ustawy jednoznacznie pozostawia sprawę decyzji zezwalającej na odstępstwo pojazdu od warunków technicznych wyłącznie do indywidualnej oceny ministra z uwzględnieniem, iż udzielenie nie powinno powodować, między innymi, nadmiernych zagrożeń niszczenia sieci drogowej. Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, że rozważa nie tylko interes skarżącego, ale również interes społeczny wynikający z troski o właściwe zapewnienie ruchu drogowego, zapobieżenie niszczenia i degradacji dróg wykorzystywanych przez wszystkich uczestników tego ruchu. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy pojazd, jak wynika z decyzji nr [...] Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o udzieleniu dopuszczenia jednostkowego, jest samochodem ciężarowym, przeznaczonym do przewozu innych ładunków i może być bez przeszkód eksploatowany jako pojazd normatywny w zakresie udzielonego dopuszczenia do ruchu, tj. przy parametrach administracyjnych przewidzianych przepisami krajowymi. W ocenie organu II instancji zgłaszany przez wnioskodawcę transport przeciwwag do żurawi samochodowych o wadze 20 i 25 ton, gąsienicy o masie 26 ton i długości 6 metrów oraz kontenerów betonowych o masie ok. 25 ton może być realizowany za pomocą powszechnie dostępnych normatywnych środków transportu, które nie powodują niszczenia i degradacji dróg. Organ odwoławczy powołując się na opinię [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wskazał, że jeden przejazd osi pojazdu o obciążeniu równym 13 t (wnioskowany nacisk) jest równoważny przejazdom 56 osi pojazdu o obciążeniu 9,5 t (nacisk normatywny) i jest on równoważny przejazdom ponad 450 tys. osi pojazdu osobowego. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że dopuszczenie ww. przekroczonych parametrów, a zwłaszcza podwyższonego nacisku osi w tego rodzaju pojazdach, może spowodować naruszenie warunków konkurencji na rynku transportowym i w efekcie lawinę roszczeń ze strony producentów i przewoźników podobnych ładunków, możliwych do przewiezienia pojazdami normatywnymi. Wskazał przy tym, że wykorzystanie pełnych parametrów technicznych pojazdu przekraczających dopuszczalne parametry administracyjne, może być realizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza drogami publicznymi, np. w kamieniołomach, kopalniach odkrywkowych, drogach prywatnych i nie jest wymagane do tego udzielenie odstępstwa od warunków technicznych. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestionowane przez skarżącą sformułowanie "pojazd przeznaczony jest do przewozu ładunków podzielnych" użyte zostało w rozumieniu "pojazd przeznaczony do przewozu ładunków powstałych w wyniku możliwego podzielenia bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody większego ładunku" - w kontekście wykorzystania pojazdu jako pojazdu normatywnego, w odróżnieniu od wykorzystania pojazdu jako pojazdu nienormatywnego, zdefiniowanego w art. 2 pkt 35a ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, do przewozu ładunku niepodzielnego, określonego w art. 2 pkt 35b niniejszej ustawy. Minister Infrastruktury i Budownictwa ocenił za zebrane w sposób wyczerpujący materiały zgromadzone w sprawie, w tym, oprócz dokumentacji dostarczonej przez wnioskodawcę, dokumenty związane z udzieleniem przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczenia jednostkowego nr [...] oraz będące w posiadaniu organu opinie ([...] z dnia [...] lipca 2009 r.; [...] z dnia [...] października 2009 r.). Dodatkowo Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż uzyskał w dniu [...] grudnia 2015 r. opinię nr [...] Instytutu Badawczego Dróg i Mostów, ściśle odnoszącą się do przedstawionej konstrukcji pojazdu, pod kątem dopuszczenia go do ruchu, nie uwzględniając tym samym wniosku skarżącej z dnia 29 grudnia 2015 r. o odrzucenie ww. opinii. Skargę na powyższą decyzję złożyła H.S.A. z/s w W. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - zasad określonych w art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o charakterze uznaniowym bez szczegółowego uzasadnienia, - prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. 1137 z 2012 r. ze zm.) poprzez zrównanie instytucji odstępstwa od warunków technicznych na zasadach określonych w art. 67 ust. 1 ustawy z zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym wg art. 64 ust. 1 ustawy, - zasad określonych w art. 77 §1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie. W ocenie skarżącej instytucja warunkowego dopuszczenia jednostkowego daje wyłącznie możliwość zarejestrowania pojazdu niespełniającego warunków technicznych ogólnych, określonych na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a zarejestrowanie pojazdu wg parametrów zwiększonych dopuszczeniem jednostkowym nie uprawnia do wykonywania przewozu w oparciu o te parametry, co wynika wprost z art. 64 ust. 1 ustawy, zatem nie może prowadzić do degradacji dróg. Jednocześnie skarżąca wskazała, że wykonanie przewozu drogowego pojazdem o dopuszczalnym nacisku osi powyżej 11,5 tony wymaga uzyskania zezwolenia kategorii VII, a to z kolei implikuje konieczność spełnienia szeregu warunków przez przewoźnika, zatem nawet po uzyskaniu zgody na odstępstwo przewoźnik z zasady nie będzie mógł korzystać ze zwiększonych parametrów pojazdu do czasu uzyskania zezwolenia. Z kolei zezwolenie może być wydane wyłącznie wówczas, gdy stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd oraz przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w pobliżu trasy przejazdu, zatem bezprzedmiotowe jest przedstawione w decyzji oraz w toku postępowania stanowisko GDDKiA odnośnie ryzyka degradacji nawierzchni z uwagi na fakt, iż to właśnie GDDKiA decyduje ostatecznie, czy dany pojazd nienormatywny będzie mógł uczestniczyć w ruchu drogowym na określonej trasie. Jeżeli warunki infrastruktury nie będą pozwalały na przejazd pojazdu o zwiększonej masie całkowitej czy zwiększonym nacisku osi, to mimo dopuszczenia jednostkowego pojazd nie będzie mógł zostać użyty do takiej procedury. W ocenie skarżącej powyższe dowodzi, iż udzielenie zezwolenia jednostkowego nie ma żadnego związku z ewentualnym ryzykiem degradacji dróg przez przedmiotowy pojazd i umożliwia wyłącznie zarejestrowanie pojazdu w celu potencjalnego i ewentualnego wykorzystania go do wykonania przewozu nienormatywnego z zastrzeżeniem spełnienia dodatkowych warunków o których mowa w art. 64a-d ustawy. Jednocześnie skarżąca zwróciła uwagę, że organ z naruszeniem art. 107 §3 k.p.a. pominął dokument informacyjny do celów procedury dopuszczenia jednostkowego (homologacja), co oznacza, że organ nie dokonał analizy konstrukcyjnych warunków wytrzymałościowych pojazdu, a w szczególności obciążeń dopuszczalnych dla konkretnego typu pojazdu ciężarowego. Skarżąca zarzuciła również, że Minister Infrastruktury i Budownictwa przez 4 miesiące nie przekazał stronie żadnych informacji o postępach w komentowanym postępowaniu administracyjnym oraz o faktycznych przyczynach opóźnienia wydania rozstrzygnięcia. Ponadto naruszył zasady określone w art. 8 k.p.a., bowiem organ wydał decyzję odmowną o charakterze uznaniowym, przy czym w podobnych sprawach powinien działać w sposób tożsamy, co stanowi realizację zasad bezstronności i sprawiedliwości. Skarżąca wskazała, że wcześniej ubiegała się o podobne odstępstwa od posiadanych już środków transportu i do chwili obecnej nigdy nie było problemów z uzyskaniem takiego uprawnienia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżona, a także poprzedzająca jej wydanie decyzja tego samego organu zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2015r. w przedmiocie odmowy zgody na odstępstwa od warunku technicznego dla samochodu ciężarowego marki [...], typ/model handlowy [...], nr [...] w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów wynoszącej 66 000 kg, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 42 000 kg oraz dopuszczalnego nacisku na trzecią i czwartą oś wynoszącego po 13 000 kg. Na wstępie należy wyjaśnić, że warunkiem zarejestrowania pojazdu w Rzeczypospolitej Polskiej jest m. in. spełnienie warunków technicznych, jakim w świetle powszechnie obowiązujących przepisów powinny odpowiadać pojazdy. Niespełnienie tych warunków stwarza podstawę do wydania przez właściwego starostę, jako organ posiadający kompetencje w zakresie rejestracji pojazdów, na mocy art. 73 ust. 1 ustawy, decyzji o odmowie zarejestrowania pojazdu. Jednakże przepis art. 67 ust. 1 ustawy dopuszcza możliwość rejestracji pojazdu niespełniającego wszystkich warunków technicznych od uzyskania zezwolenia na odstępstwo, którego udziela minister właściwy do spraw transportu "w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach". W tym zakresie ustawodawca wyposażył właściwy organ administracji w pewną sferę uznania, zakreśloną treścią art. 67 ust. 1 ustawy. Jednakże z przedstawionej regulacji wynika, że warunkiem zastosowania tego przepisu jest ustalenie, że pojazd nie spełnia wszystkich warunków technicznych określonych w powszechnie obowiązujących przepisach, stąd wydanie przez ministra zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy jest niezbędne do rejestracji pojazdu. W tym kontekście całkowicie niezrozumiałym jest zarzut skargi naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. poprzez zrównanie instytucji odstępstwa od warunków technicznych na zasadach określonych w art. 67 ust. 1 ustawy z zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym wg art. 64 ust. 1 ustawy. Rozpoznając wniosek organ odniósł się bowiem do przesłanek wynikających z art. 67 ust. 1 ustawy a nie art. 64 ust. 1. W ocenie Sądu w przyjętym stanie faktycznym sprawy istniały podstawy do orzekania przez organ administracji na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy. Wydanie zezwolenia przez ministra właściwego do spraw transportu na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy następuje "w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach". Jak już zauważono na wstępie, ustawodawca w tym zakresie stworzył dla organu pewną sferę uznania. Sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) aktu administracyjnego. Może zatem oceniać jedynie to, czy okoliczności danej sprawy pozwalały na wydanie określonej treści decyzji, a nie to czy dokonany przez organ wybór rozstrzygnięcia był słuszny. Orzekając w oparciu o uznanie administracyjne, organ, zgodnie z dyspozycją art. 7 kpa, powinien rozważyć zarówno interes skarżącego, jak również interes społeczny. Obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1981 r. o sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego, OSP 1982, z. 1-2, poz. 22). Sąd podzielił pogląd Ministra Infrastruktury i Budownictwa, który odmawiając wydania zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów wynoszącej 66 000 kg, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu wynoszącej 42 000 kg oraz dopuszczalnego nacisku na trzecią i czwartą oś wynoszącego po 13 000 kg, że powyższe odstępstwo może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Okolicznością w sprawie bezsporną jest, iż przedmiotowy pojazd, jest samochodem ciężarowym, przeznaczonym do przewozu innych ładunków i może być bez przeszkód eksploatowany jako pojazd normatywny w zakresie udzielonego dopuszczenia do ruchu, tj. przy parametrach administracyjnych przewidzianych przepisami krajowymi. Należy przy tym podzielić ocenę organu ,iż deklarowany transport przeciwwag do żurawi samochodowych o wadze 20 i 25 ton, gąsienicy o masie 26 ton i długości 6 metrów oraz kontenerów betonowych o masie ok. 25 ton może być realizowany za pomocą powszechnie dostępnych normatywnych środków transportu, które nie powodują niszczenia i degradacji dróg. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305, 1077 i 1966) dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekraczać w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi - 32 tony, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Ponadto stosownie do § 3 ust. 1 pkt. 2 - dopuszczalna masa całkowita w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi nie może przekraczać 40 ton oraz zgodnie z § 5 ust. 1 pkt. 5 lit. c nacisk osi nie może przekraczać w przypadku podwójnej osi napędowej, przy odległości (d) między osiami składowymi: pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 ≤ d < 1,8) - 18 ton albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. W ocenie Sądu istotne w sprawie jest także negatywne stanowisko Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie dopuszczenia do ruchu drogowego pojazdów o tak wysokich wartościach parametrów ze względu na jego niekorzystne oddziaływanie na infrastrukturę drogową oraz niekorzystna opinia z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Instytutu Badawczego Dróg i Mostów, odnoszącą się do przedstawionej konstrukcji pojazdu, pod kątem dopuszczenia go do ruchu. Konfrontując ze sobą ogólny interes społeczny wynikający z troski o właściwe zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu z interesem strony, zdaniem Sądu organ trafnie przyznał prymat interesowi społecznemu. W sprawie, w której przez wzgląd na bezpieczeństwo w ruchu drogowym organ odmawia wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, nie sposób uznać, by czynił to wbrew obowiązującym przepisom. Niewątpliwie w takiej sytuacji interes społeczny sprzeciwia się rozstrzygnięciu pozytywnemu dla strony. Ochrona zdrowia i życia wszystkich uczestników ruchu drogowego leży bowiem w interesie społecznym, jest więc szczególnym obowiązkiem organu dbałość o niestwarzanie zagrożeń na drogach przez pojazdy nieprzystosowane do parametrów dróg. Należy podkreślić, iż zgoda na wnioskowane odstępstwo prowadzi do degradacji stanu nawierzchni dróg co ma bezpośrednie przełożenie na stan bezpieczeństwa ich użytkowników. Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przepisów postępowania w tym art. 7 i 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa , bowiem stanowisko Ministra zostało rzetelnie i wnikliwie uzasadnione, a nawet jeśli skarżąca nie jest w pełni usatysfakcjonowana jego obszernością to brak jest podstaw do przyjęcia ,iż uchybienie to może mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.