VII SA/Wa 749/18

Dnia 6 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2018 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2018 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek R. S. o przyznanie prawa pomocy Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 749/18 pozostawiono bez rozpoznania wniosek R. S. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nienadesłanie wniosku na formularzu. Na to orzeczenie został skutecznie złożony sprzeciw. W sprzeciwie wnioskodawca wniósł o zmianę postanowienia, ponownie sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy i wskazał, że nie zgadza się aby w obliczu jego ciężkiej sytuacji finansowej pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania. Do sprzeciwu nie dołączono formularza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, wobec czego postanowienie z 22 maja 2018 r. należało utrzymać w mocy. Na wstępie wskazać należy, iż wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu - na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do § 2 tego przepisu - w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 252 cytowanej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, wniosek ten powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym. Stosownie zaś do treści art. 257 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W skardze wniesionej na decyzję Wojewody [...] R. S. zawarł wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Z tego względu przy piśmie z dnia 9 kwietnia 2018 r. przesłano wnioskodawcy urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca pismo z dnia 9 kwietnia 2018 r. oraz formularz wniosku została dwukrotnie awizowana - w dniu 13 kwietnia 2018 r. i w dniu 23 kwietnia 2018 r., a zwrócona (jako niepodjęta w terminie) - w dniu 2 maja 2018 r. W niniejszej sprawie należało uznać, że pismo z dnia 9 kwietnia 2018 r. wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 27 kwietnia 2018 r. w trybie doręczenia zastępczego o którym traktuje art. 73 p.p.s.a., a zatem termin do nadesłania uzupełnionego formularza upłynął z dniem 4 maja 2018 r. R. S. w ww. terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wypełnionego formularza skarżący nie dołączył również do sprzeciwu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że należało utrzymać w mocy postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku R. S. Dlatego działając na podstawie z art. 260 § 1 i § 2 w związku art. 257 p.p.s.a. Sąd, orzekł, jak w sentencji postanowienia.