VII SA/Wa 75/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala. VII SA/WA 75/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] udzielił pozwolenia na budowę kolektora sanitarnego i deszczowego w [...] przy ulicy [...] dla [...] sp. z o.o. w [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył [...], jako przesłankę podając art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 158 § 1, art. 157 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.pa. odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Uzasadnieniu podał, że badana decyzja została wydana w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 1995 r. wydanej przez Burmistrza Gminy [...], na budowę sieci kolektorów miejskich w [...] i jest z nią zgodna. Zatwierdzony decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. projekt budowlany kolektora ściekowego i deszczowego posiadał wszystkie prawem przewidziane opinie i uzgodnienia, a inwestor wykazał się dowodami stwierdzającymi prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Ponadto z dokumentów wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącego inwestycja została zrealizowana w latach 1996 – 2002. Ponadto wnioskodawca stwierdzenia nieważności nie wskazał konkretnych zarzutów wobec tej decyzji, przyznając jednocześnie, iż w 1995 r. wyraził zgodę na dysponowanie swoją działką [...] na cele budowlane związane z budową kolektora, zatem brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że wobec faktu, iż inwestor spełnił wszystkie obowiązki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie mógł odmówić wydania takiej decyzji. Ustosunkowując się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu podał, że są one nieuzasadnione, gdyż zatwierdzony projekt budowlany posiada wszystkie prawem przewidziane opinie i uzgodnienia, a inwestor wykazał się dowodami stwierdzającymi prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Z tych względów nie można podważyć ustaleń zawartych w decyzji organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. N. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Warszawie. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. pomimo, że już raz wydał identyczną decyzję w dniu [...] sierpnia 2003 r., która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2005 r. Sygn. akt 7/IV SA 3974/03. Zdaniem skarżącego organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji przywołał tylko niektóre tezy orzeczenia wyroku, a całkowicie pominął te, które legły u podstawy uchylenia decyzji. Ponadto wbrew wyrażonym w wyroku wskazaniom stwierdził ponownie, że skarżący wyraził zgodę na przedmiotową inwestycję, choć nie jest to zgodne z rzeczywistością naruszając w ten sposób art. 7 i 77 k.p.a. i powołał się na sfałszowany dokument, co jest niedopuszczalne i godzi w zasadę legalizmu i praworządności (art. 6 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Na wstępie trzeba zaznaczyć, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Jako, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 k.p.a. dopuszczalne jest jedynie w pewnych ściśle określonych przypadkach. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek wymienionych w w/w artykule k.p.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 1999 r., IV SA 1380/97). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż jak podniósł w swej skardze A. N., kwestia odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 28 listopada 2000 r. oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., była już przedmiotem badania tutejszego Sądu w sprawie o sygnaturze 7/IV SA 3974/03. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2005 r. Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]. Jednocześnie wskazać należy, iż podstawą uchylenia zaskarżonych w sprawie 7/IV SA 3974/03 decyzji było naruszenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewody [...] przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Dlatego też związanie organu wyrokiem dotyczyło jedynie kwestii procesowych. Należy zauważyć, iż w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego organ ponownie rozpoznający sprawę uwzględniając wytyczne wskazane w wyroku Sądu z dnia 7 lutego 2005 r. mógł wydać decyzję tożsamą z rozstrzygnięciem zawartym w uchylonej w/w wyrokiem decyzji. Stwierdzić trzeba, iż decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. udzielającej pozwolenia na budowę kolektora sanitarnego i deszczowego w [...] przy ulicy [...] dla [...] sp. z o.o. w [...] nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji jest kwalifikowanym naruszeniem prawa - dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99). Zaznaczyć należy, iż w dacie wydawania pozwolenia na budowę inwestor wykazał się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedstawiony przez niego projekt posiadał wszelkie wymagane przepisami prawa opinie i uzgodnienia i był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza również, iż zarzut A. N. dotyczący zgody na budowę kolektora sanitarnego i deszczowego w [...] przy ulicy [...] jest zupełnie chybiony, bowiem zgoda skarżącego przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na w/w budowę była zbędna. Jak wynika z akt niniejszej sprawy kolektor znajduje się na działce stanowiącej ulicę [...] w [...], a nie na działce skarżącego. Dlatego też, Sąd stwierdza, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., są zgodne z obowiązującym prawem i nie ma podstaw do ich uchylenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.