VII SA/Wa 750/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sekretarz sądowy Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania K. P. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent [...] ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku biurowego z usługami oraz garażem podziemnym, zbiornikiem retencyjnym oraz elementami zagospodarowania terenu na działce nr w. [...] z obrębu [...] przy ul. H. w W. W wyniku rozpoznania odwołania wyżej wymienionych, Wojewoda [...] powyższą decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane" wskazując, jakie czynności organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest podjąć. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 136 ustawy k.p.a., zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Postępowanie miało na celu: 1) ustalenie, czy wysokość projektowanego budynku jest zgodna z § 17 ust. 6 uchwały Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w dzielnicy [...] - część zachodnia A; 2) ustalenie, czy 19 miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] służących do obsługi komunikacyjnej budynku przy ul. Z. (działka nr ew. [...]), zostało zatwierdzonych w tej lokalizacji decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...]; 3) przekazanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy; 4) przekazanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu, z którego wynika, iż działka inwestycyjna tj. nr ew. [...] obręb [...] powstała w wyniku scalenia działek nr ew. [...],[...] i cz. [...] z obrębu [...]; 5) doprowadzenia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 ust. 3 pkt 2 uchwały poprzez oznaczenie liczby kondygnacji projektowanego budynku; 5) autoryzowanie poprawek w projekcie budowlanym, ze wskazaniem osoby, która ich dokonała; 6) przekazanie całości akt sprawy zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...]. Pismem z dnia 28 listopada 2016 r., Prezydent [...] zwrócił skorygowane egzemplarze projektu budowlanego (4 egzemplarze), przekazał brakujące dokumenty oraz wyniki dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ponadto uzupełnił wniosek o aktualne, wymagane art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane zaświadczenia projektanta. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały uzupełnione poprzez: autoryzowanie wszystkich poprawek, poświadczenie za zgodność z oryginałem przez organ wszystkich decyzji i akt administracyjnych załączonych do akt sprawy, analizę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod względem spełnienia §17 ust. 6 uchwały przez projektowaną inwestycję oraz doprowadzenie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 ust. 3 pkt 2 uchwały poprzez oznaczenie liczby kondygnacji projektowanego budynku. Przekazano również wnioskowane przez organ drugiej instancji dokumenty. Wojewoda [...] wyjaśnił, że działka inwestycja nr ew. [...] podzielona jest na dwie części. Znaczna cześć działki nr ew. [...] (tj. dawna działka nr ew. [...]), na której będzie realizowane zamierzenie budowlane, w tym cześć kubaturowa, zgodnie z załącznikiem rysunkowym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w dzielnicy [...] - część zachodnia A (zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]). Inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu, jako "U" oraz "31 KU". Roboty budowlane będą realizowane na obszarze oznaczonym, jako, "U" czyli tereny przeznaczone pod nieuciążliwe usługi w tym obiekty administracyjno - biurowe, hotele oraz inne obiekty usługowe. Północny kraniec działki inwestycyjnej nr ew. [...] (cz. dawnej działki nr ew. [...]), na którym realizowany będzie zjazd, na ulicę K. z drogi wewnętrznej (stanowiącej dojazd do projektowanego budynku biurowego na działce nr ew. [...]) z infrastrukturą towarzyszącą oraz elementami zagospodarowania terenu nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W stosunku do tej części działki została wydana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zjazd nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, organ jest związany tylko treścią wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, wobec tego w ramach tego postępowania nie bada zgodności zjazdu z decyzją o warunkach zabudowy a jedynie ocenia część inwestycji realizowanej na obszarze objętym obowiązywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu drugiej instancji sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami wyżej powołanego planu miejscowego, albowiem jest zgodna z przeznaczaniem podstawowym obowiązującym na tym obszarze. Ponadto stwierdził, że zostały zachowane wyznaczone w załączniku rysunkowym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalne linie zabudowy, maksymalna wysokość budynku (nieprzekraczająca 12 m - zgodnie z definicją wysokości budynku), wskaźniki parkingowe (10 miejsc/300m2 powierzchni usługowej + miejsca przenoszone na potrzeby Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]"), wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Wojewody zachowany został również nakaz realizacji szpaleru zieleni przy ciągu komunikacyjnym (projektowany szpaler zieleni znajduje się w północno - wschodnim fragmencie działki). Organ odwoławczy wskazał również, że w obszarze 31 KU, w którym znajduje się południowy fragment działki został zaprojektowany ciąg pieszo - jezdny - szerokości linii rozgraniczających 8 m, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody przedłożony do zatwierdzenia projekt nie narusza § 12 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U z 2015, poz. 1422), sporny budynek został zaprojektowany w sposób zapewniający minimum 4 m odległości od granicy z sąsiednią działką oraz zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi i obowiązującymi liniami zabudowy. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tymi przepisami odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie) wynosi 8 m. Zdaniem organu odwoławczego inwestycja nie narusza również przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza projekt zagospodarowania (str. 223), dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (str. 18-25) oraz uzgodnienie projektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponadto Wojewoda [...] ocenił, iż planowana inwestycja nie narusza przepisu §18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym i oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego w zgodzie z przepisami prawa. Projektowana inwestycja nie ogranicza również możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały. Dalej Wojewoda wskazał, że zamierzenie inwestycyjne nie wypełnia warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. 2016 poz. 71), tzn., że nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko, oraz nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony. Wobec tego nie było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz, po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Zdaniem Wojewody projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, do spraw sanitarnohigienicznych oraz do spraw higieny i bezpieczeństwa pracy. Inwestor przedłożył dokumentację badania podłoża gruntowego (od str. 203). Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (od str. 118). Do prawidłowo wypełnionego wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu odwołania co do braku zgodności złożonego projektu z warunkami zagospodarowania działki wobec braku jednoznacznego ustalenia czy i jak można połączyć przeznaczenie jednej działki opisanej w części w decyzji o warunkach zabudowy (cz. dawnej działki nr ew. [...]) oraz w części zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dawna działka nr ew. [...]) Wojewoda wyjaśnił, że brak jest przeciwskazań do obowiązywania na różnych fragmentach jednej działki (w tym przypadku działki nr [...]) ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że ustalenia powyższych aktów nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Zdaniem organu drugiej instancji zjazd, który znajduje się w innej części działki, niż zabudowa kubaturowa nie jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, zatem nie należy do kompetencji organu ocena jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Kubaturowa część inwestycji wraz z infrastruktura towarzyszącą, dla której złożono wniosek o pozwolenie na budowę, znajduje się na obszarze działki objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z którym, zdaniem organu jest zgodna. W ocenie Wojewody skoro nie ma wątpliwości co do stosowania odpowiedniego aktu prawa miejscowego, to tym samym organ mógł orzec o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu odwołania co do naruszenia art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez zawężenie obszaru oddziaływania obiektu do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" i niezapewnienie właścicielom lokali w budynku przy ul. Z. w W. udziału w postępowaniu, organ odwoławczy (odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych) wyjaśnił, że stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, czy przebudowę nieruchomości jest wspólnota mieszkaniowa, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Właściciel lokalu nie ma, zatem co do zasady przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mimo że przysługuje mu współwłasność nieruchomości. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić, jako strona postępowania, tj. wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes. Organ drogiej instancji ocenił, że żaden z właścicieli lokali budynku wielorodzinnego przy ul Z. nie wykazał indywidualnego interesu prawnego do bycia stroną postępowania. Tym samym zgodnie z ogólna zasadą wywodząca się z art. 6 ustawy o własności lokali, właściciele byli reprezentowani przez zarząd wspólnoty. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji administracyjnej co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda wyjaśnił, że skarżący nie wykazali, iż uniemożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Zdaniem organu strony czynnie uczestniczyły w postępowaniu, były informowane o jego przebiegu oraz wnosiły w jego trakcie liczne stanowiska. Organ ocenił również, że przedstawione na etapie postępowania odwoławczego wnioski dowodowe nie wnoszą do sprawy nowych dowodów, tym samym w jego ocenie nie doszło do naruszeniu art. 10 k.p.a. Organ drugiej instancji nie stwierdził także, przywoływanego w odwołaniu, naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, w której rozpatrzenie niniejszej sprawy było uzależnione według odwołującego się od rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] września 2000 r. nr [...] zezwalającej inwestorowi [...] Sp. z o.o. na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. Z. w W. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia poczynione przez Prezydenta [...] były prawidłowe a postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na użytkowanie nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 1997 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z opinią komunikacyjną z dnia [...] października 1997 r. nr [...] wydaną przez Zarząd Dróg Miejskich w W. Zdaniem Wojewody nie ma on kompetencji do oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z decyzją nr [...] oraz z decyzją komunikacyjną nr [...] albowiem nie zostały one wydane dla projektowanej inwestycji i nie mogą mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 Prawa budowlanego oraz art. 13 i 16 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o projekt budowlany przewidujący odtworzenie jedynie 19 miejsc postojowych w sytuacji, w której zgodnie z ważną i pozostającą w obrocie prawnym decyzją administracyjną z dnia [...] maja 1997 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu miejsc tych powinno być 45, organ wyjaśnił, że zarzuty dotyczące błędnego bilansu lokali mieszkalnych i miejsc postojowych dla nieruchomości przy ul. Z. pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, ponieważ organ nie może odnieść się do liczby lokali w projekcie oraz w inwentaryzacji powykonawczej czy badać zgodności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] z decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem Wojewody [...] organy administracji architektoniczno - budowlanej w toku niniejszego postępowania nie mają kompetencji do oceny prawidłowości decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 1998 r. ponieważ nie tego rozstrzygnięcia dotyczy postępowanie odwoławcze. Zdaniem Wojewody, wbrew stanowisku zawartym w odwołaniu, Prezydent [...] nie naruszył także art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Organ pierwszej instancji w toku postępowania podjął bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość. W ocenie Wojewody również zarzut naruszenia art. 9, 11 i 107 § 1 i 3 k.p.a. nie znajduje potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy, albowiem decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. zawiera prawidłową podstawę prawną oraz uzasadnienie prawne i faktyczne. Pismem z dnia 22 marca 2017 r. K. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. K. P. zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) brak możliwości zagospodarowania jednej scalonej działki nr 189 w sytuacji, gdy część objęta jest miejscowym planem zagospodarowania, a druga część warunkami zabudowy, gdyż przedmiotem postępowania w zakresie pozwolenia na budowę jest konkretna działka ewidencyjna, a nie jej część - art. 35 ust. 5 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z par. 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków; 2) manipulowanie miejscami parkingowymi i wykorzystywanie ich przy rozpoznawaniu dwóch wniosków w sytuacji, gdy bilans miejsc parkingowych nie jest wystarczający zgodnie z § 18-21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustaleniami mpzp oraz warunków zabudowy dla danej działki; 3) naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 tej ustawy poprzez zawężenie obszaru oddziaływania obiektu, mimo iż oddziaływanie inwestycji obejmuje nieruchomość położoną przy ul. Z. w W., a członkowie wspólnoty nie zostali uznani za stronę postępowania i naruszone zostały ich prawa zgodnie z art. 10 § k.p.a.; 4) brak dostępu do drogi publicznej, gdyż żadna decyzja nie może opierać się na zdarzeniach przyszłych i niepewnych - "pozostała część ul. H. będzie realizowana", a zjazd pozostaje rzekomo poza niniejszym postępowaniem wbrew art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 5) naruszenie art. 77 § 4 k.p.a. poprzez pominięcie faktu powszechnie znanego, że działki nr ewi. [...] (po scaleniu działek nr ew. [...],[...] i cz. [...]) oraz nr ew. [...] są funkcjonalnie powiązane; 6) naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniach, a uzasadnienie braku naruszeń przez organ I instancji sprowadza się jedynie do zdania twierdzącego "materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość" - bez uzasadnienia. Jednocześnie skarżący wniósł o dołączenie do akt niniejszego postępowania dokumentów z postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2000 r. nr [...] na okoliczność zagospodarowania miejsc parkingowych wskazanych w tej sprawie i brak możliwości zaliczania tych miejsc do bilansów dwóch inwestycji. W konsekwencji K. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji w celu ponownego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 15 stycznia 2018 r. uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedstawił stanowisko odnoszące się do zarzutów i twierdzeń zawartych w skardze, wnosząc o jej oddalenie. Zdaniem uczestnika skarżący nie wykazał, że przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływała na jego nieruchomość, zatem nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę, a tym samym skarga nie pochodzi od strony postępowania. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza prawa własności i nie spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością skarżącego, który nie jest również właścicielem działki bezpośrednio graniczącej z działką objętą inwestycją. W odpowiedzi na zarzut skarżącego dotyczący objęcia części działki decyzją o warunkach zabudowy uczestnik postępowania stwierdził, że z brzmienia art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że nie ma przeciwskazań, aby decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla części działki, w szczególności, jeżeli pozostała część jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. W jego ocenie, Wojewoda prawidłowo ocenił postanowienia zarówno planu jak i warunków zabudowy obejmujących jedynie usytuowanie wjazdu. Projekt budowlany odpowiada zarówno ustaleniom planu jak i decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Zdaniem uczestnika nic nie stoi na przeszkodzie, aby dla jednej działki, na różnych jej fragmentach, obowiązywały ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że ustalenia powyższych aktów nie pozostają ze sobą w sprzeczności. W przedmiotowej sprawie akty te nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Inwestor przedstawił także stanowisko wobec zarzutów dotyczących miejsc parkingowych stwierdzając, że przyjęto właściwy wskaźnik miejsc parkingowych wynoszący 10 miejsc parkingowych na 300 m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych. Projekt przewiduje 489 m2 powierzchni użytkowej, zatem zaprojektowano 16 miejsc parkingowych. Odnosząc się zaś do zastrzeżeń dotyczących przeniesienia miejsc parkingowych obsługujących nieruchomość przy ul. Z. (działka ew. nr [...]) uczestnik wskazał, że projekt przewiduje przeniesienie miejsc parkingowych na działkę sąsiednią nr ew. [...] w wybudowanym przez uczestnika garażu podziemnym budynku biurowego z częścią usługową. Miejsca postojowe, z których korzystała Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" nie znajdowały się na terenie nieruchomości wspólnej tej Wspólnoty, lecz na nieruchomości, której właścicielem jest uczestnik. Jednocześnie Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" nie dysponuje żadnym tytułem prawnym do nieruchomości, na której znajdują się miejsca postojowe. Wspólnota korzysta z tych miejsc bezumownie. Dalej inwestor odniósł się do zarzutów związanych z brakiem dostępu do drogi publicznej podnosząc, że budowa drogi nie jest elementem związanym z niniejszym postępowaniem. Dostosowanie projektu budowlanego drogi do aktualnego rozwiązania zjazdu również nie jest częścią postępowania o pozwolenie na budowę budynku. Zdaniem uczestnika (wbrew stanowisku skargi) działka nr [...], na której realizowana jest inwestycja oraz działka nr ew. [...] należąca do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" nie są ze sobą funkcjonalnie powiązane. Są to odrębne działki oraz odrębne inwestycje, przy czym inwestycja dotycząca budynku należącego do Wspólnoty została ukończona wiele lat temu. Uczestnik postępowania nie zgodził się także, ze skarżącym, iż organy administracji naruszyły przepisy art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3 k.p.a. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. pełnomocnik organu wyjaśniła, że obszar biologicznie czynny dla całej działki inwestycyjnej był badany pod kątem zarówno zgodności z planem jak i decyzją o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. wszczęte zostało na wniosek "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. o pozwolenie na budowę budynku biurowego z usługami oraz garażem podziemnym, zbiornikiem retencyjnym oraz elementami zagospodarowania terenu na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. H. w W. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 - 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, tj. [...] lutego 2016 r., a następnie dokonać jego sprawdzeń, stosownie do art. 35 ust. 1 tej ustawy. W razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, organ obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W pierwszej kolejności, Sąd wskazuje, że nie podziela zarzutu uczestnika postępowania "[...]" Sp. z o. o, iż skarżący K. P. nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu i m.in. już z tej to przyczyny skarga powinna zostać oddalona jako pochodząca od podmiotu nieuprawnionego. Zdaniem uczestnika, skarżący nie wykazał bowiem, iż przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływała na jego nieruchomość, tj. spowoduje ograniczenia w zakresie dysponowania nią, tym bardziej, iż nawet nie graniczy bezpośrednio z działką objętą inwestycją. Powyższego stanowiska skład orzekający nie podziela. I tak wyjaśnienia wymaga, że K. P. jest właścicielem zabudowanej działki nr ew. [...], odległość między jego budynkiem mieszkalnym a budynkiem biurowca, usytuowanym na części działki inwestycyjnej nr ew. [...] (dawna działka nr ew. [...]) - wynosi jedynie 8 m. W jeszcze bliższym sąsiedztwie od jego nieruchomości zaprojektowany został ciąg pieszojezdny łączący się ze zjazdem na ulicę K. z drogi wewnętrznej stanowiącej dojazd do projektowanego budynku biurowego. Skarżący brał udział zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym. Decyzje organów obu instancji były skierowane bezpośrednio do K. P. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę znaczenie ma właściwe rozumienie terminu "obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych". Nie ogranicza on kręgu stron (do czego zmierza uczestnik postępowania) wyłącznie do właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, ale zalicza do tego kręgu również właścicieli działek położonych dalej, pod warunkiem ustalenia oddziaływania inwestycji na te działki. Przyjmuje się, że przejawem oddziaływania inwestycji na inną nieruchomość mogą być hałas, natężony ruch, co w tym przypadku ma uzasadnienie z uwagi na bardzo bliskie sąsiedztwo ciągu pieszojezdnego oraz usytuowanie zjazdu z działki inwestycyjnej. Przechodząc natomiast do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu należy wyjść od tego, że przepis art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Stanowi on, iż do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 34 Prawa budowlanego), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać także należy, iż podstawową powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w takim postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie spełnienia powyższych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie sprawie Sąd uznał, iż organy administracji w sposób niewystarczający przeanalizowały zamierzenie inwestycyjne pod kątem zastosowania przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego i przedwcześnie przyjęły, że zaistniały podstawy do zastosowania ww. art. 35 ust. 4 oraz pozytywnego dla inwestora załatwienia sprawy. I tak zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W przedmiotowej sprawie, pomimo że wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy jedynie pozwolenia na budowę budynku biurowego z usługami oraz garażem podziemnym, zbiornikiem retencyjnym oraz elementami zagospodarowania terenu na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. H. w W., nie można pominąć kwestii, że ciąg pieszojezdny usytuowany na tej części działki łączy się ze zjazdem zaprojektowanym w krańcowej części działki inwestycyjnej, zapewniającym komunikację, poprzez drogę wewnętrzną, z drogą – ul. K. Zgodzić należy się, ze stanowiskiem uczestnika, że nie ma przeciwskazań, aby dla jednej działki, na różnych jej fragmentach, obowiązywały ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (co ma miejsce w niniejszej sprawie) ale pod warunkiem, że ustalenia powyższych aktów nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Analiza treści art. 33 ust. 1, nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca wprowadził w nim zasadę, zgodnie z którą pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia inwestycyjnego. W zd. 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił etapowanie inwestycji, ale tylko w stosunku do obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Organ stwierdził, że takiej analizy dokonał, sprzeczności nie zauważył, jednakże w uzasadnieniu rozstrzygnięcia oceny tej Sąd nie dostrzegł. Powyższe w niniejszej sprawie pozostało poza sferą zainteresowania organów orzekających, które to (jak wynika z uzasadnień wydanych decyzji) ww. okoliczności w ogóle nie przeanalizowały. Organ odwoławczy stwierdził jedynie, że zjazd, który znajduje się w innej części działki, niż zabudowa kubaturowa nie jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, zatem nie należy do kompetencji organu ocena jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. A przecież w przypadku realizacji inwestycji (i co istotne tego rodzaju), dostęp do drogi publicznej musi być przez inwestora zapewniony. Oceniając natomiast zgodność zamierzonej inwestycji z planem miejscowym, w ocenie Sądu, organ niewystarczająco uzasadnił zrealizowanie wskaźnika parkingowego. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] w dzielnicy [...] – część wschodnia w Rozdziale II w pkt I regulującym Zasady zagospodarowania dla całego obszaru opracowania planu wskazuje, że dla terenów położonych w granicach planu ustala się obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały i czasowy na terenach działek w ilości co najmniej 10 miejsc postojowych na każde 300 m2 powierzchni użytkowej obiektów usługowych (§ 6 pkt 8 lit c). Czyli miejscowy plan posługuje się expressis verbis pojęciem powierzchni użytkowej. Organ odwoławczy przyjął na stronie 4 decyzji że wskaźnik parkingowy jest zgodny z planem, tj. 10 miejsc na 300 m2 powierzchni użytkowej plus miejsca przenoszone na potrzeby Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]". Zauważyć jednak należy, że w projekcie budowlanym w części dotyczącej BILANSU MIEJSC PARKINGOWYCH w punkcie dotyczącym WYMAGANEJ ILOŚCI MIEJSC PARKINGOWYCH DLA BUDYNKU PROJEKTOWANEGO mówi się, że przyjęto zapotrzebowanie na 16 miejsc parkingowych albowiem obliczono tę ilość dla powierzchni 480 m2. Sąd jednak zauważa, że obliczenia dokonano dla powierzchni użytkowej podstawowej, która zgodnie z projektem obok powierzchni użytkowej pomocniczej (186,97 m2) wchodzi do powierzchni użytkowej – tak ustalenia projektu na stronie 12. Powierzchnia użytkowa według projektu wynosi 666,97 m2. Organ administracji powinien więc przy obliczaniu wskaźnika parkingowego wyraźnie wskazać ile wynosi powierzchnia użytkowa wzięta przez niego pod uwagę przy obliczeniach wskaźnika parkingowego. Przy czym podkreślenia wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania, z którym jest badana zgodność zamierzenia inwestycyjnego posługuje się tylko pojęciem powierzchni użytkowej. Miejscowy plan nie dokonuje rozróżnienia powierzchni użytkowej na powierzchnię użytkową podstawową i pomocniczą. W związku z tym organ musi wypowiedzieć się jednoznacznie czy liczba 16 miejsc parkingowych przeznaczona dla tego zamierzenia inwestycyjnego w projekcie architektoniczno-budowlanym jest zgodna z planem. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego przeniesienia miejsc parkingowych obsługujących nieruchomość przy ul. Z. (działka ew. nr [...]), Sąd uznał za wystarczające w tym zakresie wyjaśnienia uczestnika postępowania, zawarte w piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2018 r. W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, że wyrażone stanowisko organu administracji jest przedwczesne. Tym samym, wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organ rozpatrując sprawę nie wyjaśnił jej dokładnie a to oznacza, że zapadła decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną. Wobec powyższego, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.