VII SA/Wa 753/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2015 r. i wniosku J. W. o sprostowanie tego postanowienia w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji postanawia: 1. odmówić sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 753/15, 2. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2015 r., wydane w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 753/15, 3. przyznać J. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprzeciw J. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 9 października 2015 r. skarżąca wniosła o sprostowanie tego postanowienia, wskazując na rozbieżność między jego sentencją i uzasadnieniem, a także zażalenie. Sąd w niniejszej sprawie nie może zastosować instytucji sprostowania, bowiem nie mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską, lecz ze sprzecznością między sentencją a uzasadnieniem. Sprostowanie nie może do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1120/14). Możliwa do zastosowania jest instytucja autokontroli, o której mowa w art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zażalenie skarżącej jest oczywiście uzasadnione, dlatego zaskarżone postanowienie należy uchylić i rozpoznać sprawę na nowo. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo wspólnie z mężem. Obydwoje są osobami schorowanymi, w podeszłym wieku. Posiadają nieprzystosowany do użytkowania dom drewniany na wsi, dwie działki o łącznej powierzchni 3500 m2 oraz mieszkanie o powierzchni 60 m2. Nie posiadają oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Z nieruchomości wiejskich nie czerpią pożytków. Dochód skarżącej z tytuły emerytury wynosi 1695,75 zł, zaś jej męża – 1656,09 zł (emerytura z dodatkiem pielęgnacyjnym). Wykazane wydatki skarżącej wynoszą za kwiecień 2015 r. łącznie 3503,43 zł (z czego 200 zł pokryła ze zwróconego wpisu sądowego), w tym: czynsz – 562,37 zł, telefon – 34,50 zł, energia elektryczna – 104,16 zł, lekarstwa 278,98 zł, usługi pocztowe – 29,60 zł, opłaty bankowe – ok. 30 zł, kredyt – ok. 700 zł, koszty podróży do W. – 240 zł, życie, odzież, środki czystości, drobne artykuły odzieżowe – 1200 zł, składka na ubezpieczenie 66,57 zł, internet – 111 zł, ksero – 146,25 zł. Skarżąca na koniec kwietnia 2015 r. miała zadłużenie w banku na kwotę 1650 zł. Do wniosku skarżąca dołączyła kserokopię faktury oraz paragonu (datowane na 4 maja 2015 r.) z apteki na łączną kwotę 449,32 zł. Ze względu na przebyty przez skarżącą zawał mięśnia sercowego oraz ujawnienie u niej wielu schorzeń w maju na leki skarżąca i jej mąż przeznaczyli kwotę 936,50 zł oraz 460 zł na usługi i urządzenia medyczne. W czerwcu, kiedy skarżąca przebywała w szpitalu, na leki wydali 320,53 zł, zaś w lipcu – 685,80 zł. Skarżąca oczekuje na wizyty lekarskie w kilku przychodniach specjalistycznych. Niektóre kosztowne leki chroniące przed następnym zawałem skarżąca musi przyjmować przez 12 miesięcy. Skarżąca wskazała, że oszczędzają z mężem, na czym tylko mogą. Za wodę płacą ok. 44 zł, za prąd – ok. 50 zł, za telefon – 34,50 zł. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu z informacji zawartych we wniosku skarżącej wynika, iż nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wydatki skarżącej są praktycznie równie dochodom, a koszty związane z leczeniem wzrosły od czasu przejścia przez skarżącą zawału serca. Aktualna sytuacja majątkowa skarżącej uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Uwzględniając powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.