VII SA/Wa 755/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały skargę oddala VII SA/Wa 755/10 UZASADNIENIE Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. na podstawie art. 34 i 35 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158 z późn. zm.), uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej oraz art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówiło wszczęcia na wniosek lek. P. P. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej lek. K. N. W uzasadnieniu Prezydium wskazało, że pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. lek P. P. złożył wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważności przedmiotowej uchwały jako podjętej z rażącym naruszeniem prawa. We wniosku zarzucił, iż lek. K. N. nie legitymował się wymaganym stażem pracy w zawodzie lekarza dentysty, niezbędnym do wydania zezwolenia na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej oraz, że praktyka lekarska została zarejestrowana na mieniu stanowiącym własność spółki "P.", której wspólnikiem jest Wnioskodawca. P. P. i swoje uprawnienie do złożenia wniosku wywodził z art. 863 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego wskazując, że kwestionowana uchwała wydana została z naruszeniem art. 863 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego tj. na mieniu stanowiącym własność spółki cywilnej, której wspólnikami są wnioskodawca oraz lek. K. N. Ponadto wskazał, że ze statusu strony korzystał we wznowionym z urzędu postępowaniu, które zakończyło się podjęciem uchwały Nr [...] przez Okręgową Radę Lekarską w [...] z dnia [...] marca 2007 r w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] z dnia [...] stycznia 2003 r, Nr [...]. Po rozpatrzeniu sprawy Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie znalazło podstaw do wszczęcia na wniosek lek. P. P. postępowania nieważnościowego uznając, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej stwierdziło, że pozostawienie w obrocie prawnym uchwały z dnia [...] stycznia 2003 r nie ma wpływu na sytuację prawną spółki C. Ponadto w ocenie organu niezasadne jest twierdzenie wnioskodawcy, iż rozwiązanie spornych kwestii związanych ze spółką, łącznie z rozwiązaniem spółki i podziałem jej majątku uzależnione jest od stwierdzenia nieważności w/w uchwały. Zdaniem organu rozwiązanie spółki nie jest uzależnione od stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Organ wskazał, iż w świetle art. 869 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli spółka została zawarta na czas nieoznaczony, każdy wspólnik może z niej wystąpić wypowiadając swój udział na trzy miesiące naprzód na koniec roku obrachunkowego, a także z ważnych powodów wspólnik może wypowiedzieć swój udział bez zachowania terminów wypowiedzenia, chociażby spółka zawarta była na czas oznaczony. Na podstawie zaś art. 874 ustawy z ważnych powodów każdy wspólnik może żądać rozwiązania spółki przez sąd. Wobec tego nie zasadne jest stanowisko wnioskodawcy wskazujące, iż rozwiązanie kwestii spornych związanych ze spółką uzależnione jest od stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej K. owi N. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej po ponownym rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2003 r, uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r, Nr [...], utrzymało w mocy swoją wcześniejszą uchwałę z dnia [...] września 2007 r, Nr [...]. W uzasadnieniu Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej podtrzymało stanowisko, iż niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania nieważnościowego na wniosek lek. P. P., gdyż wnioskodawca nie posiada przymiotu strony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 28 Kpa poprzez odmowę uznania P. P. za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały [...] Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. dotyczącej wydania lekarzowi K. N. zezwolenia na prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej na mieniu spółki cywilnej C., której skarżący jest wspólnikiem – z rażącym naruszeniem m.in. art. 860 § 1 K.c., art. 865§ 1 K.c. oraz art. 863 § 1 i 2 K.c. w związku z art. 196 § 1 i 2 K.c. Skarżący zarzucił naruszenie art. 157 § 2 Kpa poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w uchwały. W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem sprawy poddanej kontroli Sądu jest uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2010 r, Nr [...], utrzymująca w mocy uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia z dnia [...] września 2007 r, Nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2003 r, Nr [...] z powodu uznania, iż wniosek o stwierdzenie nieważności złożył podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego zakończonego wymienioną uchwałą, który nie wykazał swego indywidualnego, własnego interesu prawnego. Przepis art. 157 § 3 kpa stanowiący podstawę prawną odmowy wszczęcia postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2003 r, Nr [...] ma zastosowanie w sytuacji, gdy z żądania wszczęcia postępowania wynika w sposób oczywisty, że jednostka wnosząca żądanie nie ma w sprawie interesu prawnego. W rozpoznawanej sprawie organ administracji powołał się na brak legitymacji procesowej skarżącego wnoszącego o stwierdzenie nieważności uchwały i jego wywody w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący powinien wykazać swój interes prawny, a więc przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu ( wyrok NSA z dnia 12 września 2002r, I S.A./Lu 369/02, wyrok NSA z dnia 25 lutego 1999r, IV S.A. 345/97 ). W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie wskazał takiego przepisu prawa materialnego z którego wynikałby jego interes prawny uzasadniający zakwestionowanie uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2003 r, Nr [...] w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej lek. K. N.. Skarżący nie był stroną postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej lek. K. N., a wskazane przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące spółki nie przemawiają za istnieniem po stronie skarżącego interesu prawnego. Naczelna Rada Lekarska trafnie wskazała, iż rozwiązanie kwestii spornych związanych ze spółką łącznie z jej rozwiązaniem i podziałem majątku nie jest uzależnione od stwierdzenia nieważności uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2003 r, Nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie indywidualnej praktyki lekarskiej lek. K. N. Podnoszony przez skarżącego argument uznania za stronę postępowania wznowionego z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa dotyczącego kwestionowanej uchwały poprzez doręczenie odpisu uchwały kończącej wznowieniowe postępowanie nie świadczy o automatycznym przyznaniu skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały. Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ zobligowany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj od osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. O tym czy jest się stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako " interes prawny". Interes prawny wyraża się w możliwosci zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji zindywidualizowanego podmiotu prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialno- prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegajacą na tym, że zastosowanie tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie, wskazany przez skarżącego interes prawny nie spełniał powyższych wymogów i nie wynikał z przepisów prawa materialnego wobec czego prawidłowa jest decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania nadzorczego z powodu braku legitymacji skarżącego. Uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) skargę oddalił.