VII SA/Wa 756/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. ( dalej : "skarżąca", "inwestor" o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] listopada 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia, na wniosek [...] Sp. z o.o., nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], stwierdzającą, na wniosek [...] Sp. z o.o. S.k.a., wygaśnięcie własnej decyzji z [...] marca 2011 r., Nr [...]; [...] tom V, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę wielofunkcyjnego obiektu handlowego, usługowego i gastronomicznego z wielopoziomowym garażem i infrastrukturą na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] i [...] w [...]. W stosunku do wskazanej wyżej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2018 r., znak: [...], [...] Sp. z o.o. wystąpiła w ustawowym terminie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz złożonego wniosku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2018 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Organ odwoławczy wskazał dalej, że do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Następnie organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z [...] lipca 2014 r. [...] Sp. z o.o. S.k.a. wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2011 r., Nr [...]; [...] tom V. Jako podstawę przedmiotowego żądania wnioskująca wskazała art. 162 § 1 k.p.a. W ocenie [...] Sp. z o.o. S.k.a., przesłankę określoną w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wypełnia okoliczność utraty przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, a która to nieruchomość należy do wnoszącej, która obecnie nie wyraża zgody na realizację inwestycji. W tym miejscu organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo, wskazał, że bezprzedmiotowość decyzji, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy na sutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonania decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek. Stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji – zdaniem organu odwoławczego - nie jest jednakże wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja organu wojewódzkiego zapadła w związku z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 201/15, oraz wyrokiem NSA z 5 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 235/15. Organ odwoławczy przytoczył treść uzasadnienia wyżej wskazanego wyroku NSA. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, że utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie prowadzenia robót rozbiórkowych i brak zgody właściciela obiektu na rozbiórkę uniemożliwia wykonanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Bezsporna w świetle prawa cywilnego utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie prowadzenia robót budowlanych daje podstawę do stwierdzenia przez organ architektoniczno-budowlany wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W takiej sytuacji nie jest możliwe wykonanie decyzji przez inwestora, co czyni ją bezprzedmiotową, a ponadto stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę leży w interesie społecznym, gdyż ma wpływ na pewność obrotu prawnego tą nieruchomością i estetykę terenu, a poza tym leży w interesie właściciela nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał także, że w ramach ponownego postępowania Sądy nakazały, aby organ podjął działania zmierzające do ustalenia, czy inwestor rzeczywiście utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i czy okoliczność ta jest bezsporna, co pozwalałoby wydać decyzję zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Reguła wyrażona w tym przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo wskazał również, że przez ocenę prawną, o której mowa w przywołanym przepisie, powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. W ocenie organu odwoławczego, zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem (zob. NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 972/16, wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 357/16, wyrok WSA w Łodzi z 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08). Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że GINB orzekając w niniejszej sprawie związany był oceną prawną zastosowania w niniejszej sprawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym – zdaniem organu odwoławczego - należało dokonać oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo wypełniły zalecenia Sądów i czy ustaliły, że inwestor rzeczywiście utracił w sposób bezsporny prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. Po ponownej analizie sprawy organ odwoławczy wskazał, że tytuł prawny inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane wynikał z umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z [...] marca 2007 r., Repertorium A Nr [...]. Według oświadczenia [...] Sp. z o.o. S.k.a., niekwestionowanego przez [...] Sp. z o.o., do zawarcia umowy przyrzeczonej nie doszło. Również z ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek inwestycyjnych (Nr [...]), nie wynika, aby inwestor w dacie wydania decyzji przez organ wojewódzki był właścicielem przedmiotowych nieruchomości. We wniosku o wygaszenie ww. decyzji [...] Sp. z o.o. S.k.a. wskazała także, że z dniem wygaśnięcia umowy przedwstępnej (tj. [...] kwietnia 2013 r.) wygasły wszelkie pełnomocnictwa udzielone [...], w tym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że organy I i II instancji nie naruszyły rażąco ani art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., ani art. 153 p.p.s.a. stwierdzając za sądami administracyjnymi orzekającymi w sprawie, że wskutek niekwestionowanej utraty przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości inwestycyjnej, decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę stała się bezprzedmiotowa i w interesie społecznym jest stwierdzenie jej wygaśnięcia. Po ponownej analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Wojewody [...]z [...] września 2017 r., znak: [...], nie jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2018 r., znak: [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca"). Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji GINB z [...] lutego 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja GINB z [...] lutego 2019 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] listopada 2018 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. Powyższą decyzją Wojewoda [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], stwierdzającą, na wniosek [...] Sp. z o.o. S.k.a., wygaśnięcie własnej decyzji z [...] marca 2011 r., Nr [...]; [...] tom V, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę wielofunkcyjnego obiektu handlowego, usługowego i gastronomicznego z wielopoziomowym garażem i infrastrukturą na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] i [...] w [...]. Jak wynika z treści wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r., skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że organ wydający skarżoną decyzję, nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji podjęły wszystkie czynności, które były konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Znalazło to również odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji tych organów, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako prawidłowe i wyczerpujące. Przyjmuje je za własne. Kontrolowana decyzja, nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organ odnosząc się do wniosku skarżącej, dokładnie omówił reguły postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji, wskazując, że ogranicza się ono do badania przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Wskazał, że w postępowaniu tym, nie dokonuje się ponownej oceny dowodów i nowych ustaleń faktycznych. Organ odniósł się także do wskazanej we wniosku skarżącej przesłanki nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa. Należy w pełni zgodzić się z organem, że tego rodzaju naruszenie, musi być oczywiste. W orzecznictwie bowiem od dawna utrwalony jest pogląd, że dochodzi do niego, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 76). Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, LEX nr 47008, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98, LEX nr 41891; wyrok NSA z 12 grudnia 1988 r., III SA 481/88, niepubl.). Nie każde oczywiste naruszenie prawa może być uznane za rażące, jak również nie ma decydującego znaczenia to, jaki przepis został naruszony. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (zob. np. wyrok NSA z 28 czerwca 2011 r., II GSK 725/10, LEX nr 1083380; wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., II OSK 1046/10, LEX nr 1083498). Tak więc stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 17 września 1997 r., III SA 1425/96, "Poradnik VAT" 1998, nr 3, s. 24; wyrok SN z 20 czerwca 1995 r., III ARN 22/95, OSNAPiUS 1995, nr 24, poz. 297; wyrok NSA z 11 maja 1994 r., III SA 1705/93, "Wspólnota" 1994, nr 42, s. 16). Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z [...] lipca 2014 r. [...] Sp. z o.o. S.k.a., wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] z z [...] marca 2011 r., Nr [...]; [...] tom V o pozwoleniu na budowę wielofunkcyjnego obiektu handlowego, usługowego i gastronomicznego z wielopoziomowym garażem i infrastrukturą na terenie działek nr ew. [...], położonych przy ul. [...] i [...] w [...]. Jako podstawę przedmiotowego żądania wnioskująca wskazała art. 162 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony, lub też została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] marca 2011 r. o pozwoleniu na budowę wyżej wspomnianej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. S.k.a., Wojewoda [...] Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazać w tym miejscu należy, że wyniku skargi Nowa Inwestycje, sprawa dotycząca wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę, była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Sąd ten wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 214/15, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2351/15, oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. Co istotne w rozpoznawanej sprawie, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie realizacji inwestycji, uniemożliwia wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor i właściciel nieruchomości nie wyrażają zgody na przeniesienie tej decyzji zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego. Taka sytuacja powoduje - z jednej strony - bezprzedmiotowość decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz inwestora, który utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie może wykonywać decyzji, a z drugiej strony - naruszenie praw właściciela nieruchomości, który nie może uzyskać decyzji o pozwoleniu na budowę dla własnej inwestycji. Nie jest bowiem możliwe wydanie dwóch konkurencyjnych decyzji o pozwoleniu na budowę na tej samej nieruchomości. NSA stwierdził również, że w jego ocenie bezsporna w świetle prawa cywilnego utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie realizacji inwestycji daje podstawę do stwierdzenia przez organ architektoniczno-budowlany wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W takiej sytuacji nie jest możliwe wykonanie decyzji przez inwestora, co czyni ją bezprzedmiotową, a ponadto stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę leży w interesie społecznym, gdyż ma wpływ na pewność obrotu prawnego tą nieruchomością, a poza tym leży w interesie właściciela nieruchomości. Organy ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., były związane powyższą oceną prawną, jak również wskazaniami WSA w Bydgoszczy. WSA w Bydgoszczy, nakazał by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ podjął działania zmierzające do ustalenia, czy inwestor rzeczywiście utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i czy okoliczność ta jest bezsporna, co pozwalałoby wydać decyzję zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. GINB zasadnie uznał, że organy mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., podjęły nakazane czynności i ustaliły, że tytuł prawny inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane wynikał z umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z [...] marca 2007 r., Repertorium A Nr [...]. Wskazać w tym miejscu należy, że jak wynika z akt sprawy, termin zawarcia umowy przyrzeczonej był wyznaczony na dzień [...] marca 2013 r. Skarżąca spółka w dniu [...] marca 2013 r. otrzymała wezwanie do stawienia się u notariusza celem zawarcia umowy przyrzeczonej. Z uwagi na to, że nikt w imieniu skarżącej, nie stawił się w wyznaczonym terminie, w dniu [...] marca 2013 r. notariusz stwierdził, że nie doszło do czynności. Ponadto jak wskazał organ, również z ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek inwestycyjnych (Nr [...], [...], [...] i [...]), nie wynika, aby inwestor w dacie wydania decyzji przez organ wojewódzki był właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Ponadto organ zaznaczył, że we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę [...] Sp. z o.o. S.k.a., wskazała także, że z dniem wygaśnięcia umowy przedwstępnej (tj. [...]kwietnia 2013 r.) "wygasły wszelkie pełnomocnictwa udzielone [...], w tym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Należy zatem w pełni podzielić stanowisko GINB, że organy I i II instancji ( Prezydent [...] i Wojewoda [...] ), nie naruszyły rażąco żadnego przepisu a w szczególności art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. stwierdzając za sądami utratę przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości inwestycyjnej. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę stała się bezprzedmiotowa i w interesie społecznym, jest stwierdzenie jej wygaśnięcia. Ponadto organ przeanalizował także decyzję Wojewody [...] z [...] września 2017 r., znak: [...] (dotyczącą wygaśnięcia pozwolenia na budowę), zasadnie stwierdzając, że nie jest ona obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., GINB zasadnie ocenił, że decyzja ta, nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżąca nie kwestionuje, że wskutek niezawarcia umowy przyrzeczonej, utraciła tytuł prawny do działki objętej decyzją o pozwoleniu na budowę. Zastrzegła natomiast, że utrata tego tytułu prawnego, dotyczy jedynie części działek inwestycyjnych. Ponadto podkreśliła, że niezawarcie umowy kupna sprzedaży nieruchomości, nie wynika wyłącznie z winy skarżącej lecz również z winy [...] Sp. z o.o. S.k.a. (nie wypełnienie wszystkich uwarunkowań wynikających z przedwstępnej umowy kupna sprzedaży). Skarżąca podniosła, że jest w sporze cywilnym z podmiotem wnioskującym o wygaszenie pozwolenia na budowę, zaś ostateczny wynik postępowania z jej powództwa, może mieć wpływ na stabilność wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też skarżąca wielokrotnie wnioskowała o zawieszenie postępowania w sprawie wygaszenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do powyższej argumentacji skarżącej, Sąd stwierdza, że nie ma ona wpływu na prawidłowość kontrolowanej decyzji GINB, w szczególności w zakresie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zgodność z prawem, decyzji Wojewody, potwierdzona została wyrokami WSA w Bydgoszczy oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca nie kwestionuje zasadności zastosowania art. 162 k.p.a., przyznając jednocześnie związanie organów wyżej wspomnianymi wyrokami. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu skargi stwierdzenia, że skarżąca utraciła tytuł prawny tylko do części działek inwestycyjnych, stwierdzić należy, że nie znajduje ono oparcia w zgromadzonych dowodach. Pozwolenie na budowę dotyczyło 10 działek o numerach ewid. [...] z obrębu [...] w [...]. Działki o numerach [...], są własnością [...] Sp. z o.o. S.k.a. i są objęte księgami wieczystymi [...] oraz [...]. Działki o numerach [...] oraz [...], były objęte księgami wieczystymi [...] oraz [...], lecz zostały podzielone wskutek wywłaszczenia części z nich na inwestycję drogową której realizację planowała skarżąca. Pozostałe działki, zgodnie z wypisami z rejestru gruntów nie stanowiły własności skarżącej. Wynika to z dopuszczonych przez Sąd dowodów z dokumentów dołączonych do pisma procesowego z dnia [...] października 2019 r. uczestnika [...] Sp. z o.o. S.k.a. Skarżąca, nie wykazała także, jakie znaczenie mają spory cywilne toczące się pomiędzy nią a uczestnikiem. Jak wynika z akt sprawy, dotyczą one ustalenia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym w zakresie wpisu do hipoteki. Z dowodów przedstawionych przez uczestnika, wynika, że zapadł prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...]marca 2019 r., sygn. akt [...], w którym potwierdzono niedojście do skutku umowy przyrzeczonej sprzedaży z winy skarżącej i na tej podstawie doszło do wykreślenia hipotek ustanowionych na rzecz skarżącej w dziale IV ksiąg wieczystych obejmujących działki objęte pozwoleniem na budowę. Kolejne postępowanie między skarżącą a uczestnikiem, toczy się przed Sądem Okręgowym w [...] pod sygn. akt [...]. Postępowanie to z powództwa egzekucyjnego uczestnika było zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt [...]. i zostało po wyroku w tej ostatniej sprawie podjęte na nowo. Skarżąca, nie wykazała, jaki związek, ma to postępowanie z rozpoznawaną sprawą i jakie ma znaczenie w kwestii oceny przesłanek nieważności kontrolowanej decyzji Wojewody z dnia [...] września 2017 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.